Betaferon

1 fiolka zawiera 300 µg (9,6 mln j.m.) rekombinowanego interferonu beta-1b. 1 ml przygotowanego roztworu zawiera 250 µg (8 mln j.m.) rekombinowanego interferonu beta-1b.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Betaferon 15 x (1 fiolka+1 amp.-strzyk.+1 łącznik fiolki z igłą+2 waciki nasączone alkoholem), proszek i rozp. do sporz. roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Cytokina, naturalnie występujące białko o działaniu przeciwwirusowym i immunomodulującym. Mechanizm działania interferonu beta-1b w stwardnieniu rozsianym nie został całkowicie wyjaśniony. Wiadomo jednak, że zdolność interferonu beta-1b do modyfikowania odpowiedzi biologicznej jest związana z jego oddziaływaniem ze specyficznymi receptorami znajdującymi się na powierzchni komórek. Wiązanie się interferonu beta-1b z tymi receptorami indukuje ekspresję produktów wielu genów, które jak się uważa, są mediatorami działań biologicznych interferonu beta-1b. Interferon beta-1b zmniejsza powinowactwo receptorów do wiązania się z interferonem gamma oraz przyspiesza internalizację i degradację receptorów interferonu gamma. Interferon beta-1b nasila także hamujące działanie obwodowych komórek jednojądrowych krwi. W ustępująco-nawracającej postaci stwardnienia rozsianego preparat zmniejsza częstość i nasilenie rzutów choroby, zmniejsza liczbę hospitalizacji oraz wydłuża okres remisji. U pacjentów z wtórnie postępującą postacią stwardnienia rozsianego opóźnia postęp niesprawności (wpływ ten jest bardziej widoczny u pacjentów, u których przed rozpoczęciem leczenia choroba była w czynnym stadium) oraz zmniejsza częstość rzutów choroby. Opóźnia progresję od pierwszego epizodu klinicznego do klinicznie jawnej postaci stwardnienia rozsianego. Preparat zmniejsza także aktywność choroby (ostry stan zapalny o.u.n. i trwałe zmiany w tkankach) zarówno w ustępująco-nawracającej postaci, wtórnie postępującej postaci stwardnienia rozsianego jak i w pojedynczym epizodzie klinicznym sugerującym stwardnienie rozsiane. Po podaniu podskórnym maksymalne stężenie leku we krwi występuje po 1-8 h. Całkowita biodostępność leku po podaniu podskórnym wynosi około 50%. Średni T0,5 wynosi 5 h.

Dawkowanie

Leczenie preparatem należy rozpocząć pod kontrolą lekarza mającego doświadczenie w leczeniu stwardnienia rozsianego. Podskórnie. Dorośli: zalecaną dawką jest 250 µg (8 mln j.m.), tj. 1 ml przygotowanego roztworu, którą podaje się podskórnie co drugi dzień. Dawkowanie należy rozpocząć od dawki 62,5 µg (0,25 ml) podawanej co drugi dzień, powoli zwiększając dawkę do 250 µg co drugi dzień: 1, 3 i 5 dzień 62,5 µg (0,25 ml); 7, 9 i 11 dzień 125 µg (0,5 ml); 13, 15 i 17 dzień 187,5 µg (0,75 ml); od 19 dnia 250 µg (1 ml). Okres zwiększania dawki można odpowiednio dostosować w przypadku wystąpienia jakiegokolwiek istotnego działania niepożądanego. Częstość występowania objawów grypopodobnych można zmniejszyć przez podanie NLPZ. Nie ustalono w pełni optymalnej dawki preparatu i czasu trwania leczenia. Dostępne są dane z badań badaniach klinicznych obejmujących maksymalnie 5 lat leczenia u pacjentów z ustępująco-nawracającą postacią stwardnienia rozsianego oraz o 3 lat leczenia u pacjentów z wtórnie postępującą postacią stwardnienia rozsianego. W przypadku postaci ustępująco-nawracającej wykazano skuteczność leczenia przez okres pierwszych 2 lat. Dane dla pozostałych 3 lat są zgodne z ustaloną skutecznością leczenia preparatem dla całego okresu. W grupie pacjentów z pojedynczym epizodem klinicznym sugerującym stwardnienie rozsiane progresja do jawnego klinicznie stwardnienia rozsianego była znamiennie opóźniona w okresie 5 lat. Gdy pacjent nie reaguje na leczenie, np. w ciągu 6 miesięcy zwiększy się stopień niesprawności oceniany w Rozszerzonej Skali Niewydolności Ruchowej (EDSS) lub, mimo stosowania preparatu, pacjent będzie wymagał co najmniej 3 cykli leczenia ACTH lub kortykosteroidami w ciągu 1 roku, należy przerwać leczenie preparatem. Ograniczone dane z literatury sugerują, że profil bezpieczeństwa u młodzieży (12-16 lat) dla dawki 8 mln j.m. podskórnie co drugi dzień jest podobny do obserwowanego u dorosłych.

Wskazania

Leczenie pacjentów z pojedynczym ogniskiem demielinizacji z czynnym procesem zapalnym, który jest wystarczająco zaostrzony i uzasadnia leczenie poprzez dożylne podanie kortykosteroidów, jeśli wykluczono alternatywne rozpoznania i jeśli u pacjentów występuje duże ryzyko rozwoju jawnego klinicznie stwardnienia rozsianego. Leczenie pacjentów z ustępująco-nawracającą postacią stwardnienia rozsianego, u których w ciągu ostatnich 2 lat wystąpiły przynajmniej 2 rzuty choroby. Leczenie pacjentów z wtórnie postępującą postacią stwardnienia rozsianego w czynnym stadium choroby potwierdzonym rzutami.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na naturalny lub rekombinowany interferon beta, ludzką albuminę lub substancje pomocnicze preparatu. Rozpoczęcie leczenia w ciąży. Ciężka depresja i (lub) myśli samobójcze. Niewyrównana choroba wątroby.

Środki ostrożności

Podawanie cytokin pacjentom z istniejącą wcześniej gammapatią monoklonalną związane było z rozwojem zespołu przeciekania włośniczkowego z objawami wstrząsopodobnymi i zgonem. Ostrożnie stosować u pacjentów, u których występowały lub występują obecnie zaburzenia depresyjne, szczególnie u tych, u których występowały wcześniej myśli samobójcze (pacjentów tych należy ściśle monitorować podczas terapii i odpowiednio leczyć; należy rozważyć przerwanie leczenia interferonem beta; pacjentów należy poinformować o konieczności natychmiastowego zgłoszenia lekarzowi objawów depresji i (lub) myśli samobójczych); u pacjentów, u których występowały drgawki oraz u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, a w szczególności u pacjentów z niedostateczną kontrolą napadów mimo leczenia przeciwdrgawkowego; z ciężką niewydolnością nerek (należy rozważyć ścisłe monitorowanie pacjentów); u pacjentów, u których wystąpiły wcześniej zaburzenia serca. Pacjenci z istniejącą wcześniej poważną chorobą serca, taką jak zastoinowa niewydolność serca, choroba wieńcowa lub zaburzenia rytmu serca powinni być monitorowani pod kątem pogorszenia się choroby serca, zwłaszcza na początku leczenia preparatem. Chociaż bezpośrednie działania toksyczne preparatu na serce nie są znane, dla pacjentów z poważną chorobą serca niekorzystne mogą okazać się objawy grypopodobne związane z podaniem interferonów beta. Jeżeli między wystąpieniem kardiomiopatii a stosowaniem preparatu zostanie ustalony związek przyczynowy, należy przerwać leczenie. Lek zawiera albuminę ludzką, co stwarza potencjalne ryzyko przeniesienia chorób wirusowych; nie można wykluczyć ryzyka przeniesienia choroby Creutzfeldta-Jakoba. Zaleca się przeprowadzać regularne testy czynności tarczycy u pacjentów z przebytymi zaburzeniami czynności tarczycy lub z aktualnych wskazań klinicznych. Oprócz badań laboratoryjnych wymaganych standardowo do monitorowania pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, przed rozpoczęciem leczenia preparatem i regularnie w czasie trwania leczenia, a następnie okresowo po ustąpieniu objawów klinicznych, zaleca się wykonanie badania morfologii krwi z rozmazem krwinek białych i liczbą płytek oraz badań chemicznych krwi, obejmujących testy czynnościowe wątroby (AspAT, AlAT i GGT). Pacjenci z niedokrwistością, trombocytopenią lub leukopenią (izolowaną lub w różnych skojarzeniach) mogą wymagać bardziej intensywnego monitorowania morfologii krwi z rozmazem i liczbą płytek. Pacjenci z neutropenią powinni być dokładnie obserwowani w związku z możliwością wystąpienia gorączki i rozwoju zakażenia. Tak jak w przypadku innych beta interferonów, donoszono o przypadkach ciężkiego uszkodzenia wątroby, włączając w to niewydolność wątroby. Najcięższe zdarzenia często występowały u pacjentów narażonych na działanie innych leków hepatotoksycznych lub w obecności współistniejących chorób (np. nowotwory złośliwe z przerzutami, ciężkie zakażenie i posocznica, nadużywanie alkoholu). Należy monitorować pacjentów pod względem objawów uszkodzenia wątroby. W przypadku zwiększenia aktywności aminotransferaz w surowicy, leczenie należy ściśle kontrolować. Należy rozważyć odstawienie preparatu w razie znaczącego zwiększenia aktywności aminotransferaz lub, gdy zwiększona aktywność aminotransferaz jest związana z klinicznymi objawami takimi jak żółtaczka. Gdy brak klinicznych objawów uszkodzenia wątroby i po normalizacji aktywności enzymów wątrobowych, można rozpatrzyć ponowne rozpoczęcie leczenia, przy stałej obserwacji czynności wątroby. W przypadku rozpoznania mikroangiopatii zakrzepowej (TMA) konieczne jest bezzwłoczne rozpoczęcie leczenia (w tym rozważenie wymiany osocza) i zalecane jest natychmiastowe przerwanie stosowania interferonu beta. Objawy kliniczne TMA obejmują: trombocytopenię, nowo rozpoznane nadciśnienie, gorączkę, objawy z o.u.n. (np. splątanie i niedowład) oraz zaburzenie czynności nerek. W razie stwierdzenia objawów klinicznych TMA, należy wykonać badanie liczby płytek krwi, stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi oraz badanie czynności nerek; należy także wykonać rozmaz krwi pod kątem obecności fragmentów erytrocytów. Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu nerczycowego zaleca się okresowe monitorowanie pod kątem wczesnych objawów podmiotowych lub przedmiotowych, takich jak obrzęk, białkomocz czy zaburzona czynność nerek, zwłaszcza u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia choroby nerek. Konieczne jest szybkie podjęcie leczenia zespołu nerczycowego. Rozważyć także należy przerwanie podawania preparatu. W przypadku ostrych reakcji nadwrażliwości (ciężkie reakcje, takie jak skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny i pokrzywka) należy przerwać stosowanie leku i podjąć odpowiednie leczenie. W przypadku przerwania ciągłości skóry, które może być związane z obrzękiem lub drenażem płynu z miejsca wstrzyknięcia leku, należy pouczyć pacjenta, aby skontaktował się ze swoim lekarzem przed kontynuowaniem wstrzykiwania preparatu. Jeżeli powstaną zmiany wieloogniskowe, preparat należy odstawić do momentu całkowitego wyleczenia zmian skórnych. Pacjenci z pojedynczymi zmianami mogą kontynuować leczenie, jeżeli martwica nie jest rozległa. Częstość reakcji w miejscu wstrzyknięcia można zmniejszyć przez zastosowanie automatycznego wstrzykiwacza. Należy okresowo kontrolować prawidłowość wykonywania samodzielnych wstrzyknięć przez pacjenta, zwłaszcza jeśli występują reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Podczas leczenia mogą zostać wytworzone przeciwciała neutralizujące interferon beta, których obecność wiąże się ze zmniejszeniem skuteczności leku w odniesieniu do aktywności rzutowej choroby. Decyzję o kontynuacji lub o przerwaniu leczenia należy podejmować raczej w oparciu o kliniczny obraz choroby niż o stan aktywności neutralizacyjnej. Nie zaleca się leczenia pacjentów z ustępująco-nawracającą postacią stwardnienia rozsianego, u których w ciągu ostatnich 2 lat wystąpiły mniej niż 2 rzuty choroby lub pacjentów z wtórnie postępującą postacią stwardnienia rozsianego, u których w ciągu ostatnich 2 lat nie wystąpiło czynne stadium choroby. Nie ma dostępnych danych na temat stosowania preparatu u dzieci poniżej 12 lat - nie należy stosować.

Niepożądane działanie

Na początku leczenia często występują działania niepożądane, które zazwyczaj przemijają. Najczęściej obserwowano zespół objawów grypopodobnych (gorączka, dreszcze, bóle stawów, złe samopoczucie, pocenie się, ból głowy, bóle mięśniowe) oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, obrzęk, przebarwienie, stan zapalny, ból, nadwrażliwość, martwica, reakcje nieswoiste). Raporty z badań klinicznych wymieniają następujące działania niepożądane: zakażenie, ropień, zmniejszenie liczby limfocytów, zmniejszenie bezwzględnej liczby neutrofili, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, zmniejszenie stężenia glukozy, depresja, lęk, ból i zawroty głowy, bezsenność, migrena, parestezje, zapalenie spojówek, zaburzenia widzenia, ból ucha, kołatanie serca, rozszerzenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie zatok, wzmożony kaszel, duszność, biegunka, zaparcie, nudności, wymioty, ból w jamie brzusznej, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT, zamiany skórne, wysypka, wzmożone napięcie, bóle mięśniowe, nużliwość mięśni, ból pleców, ból kończyny, zatrzymanie moczu, białko w moczu, częste oddawanie moczu, nietrzymanie moczu, nagłe parcie na pęcherz, bolesne miesiączkowanie, zaburzenia miesiączkowania, krwotok maciczny, impotencja, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (krwotok, nadwrażliwość, zapalenie, guz, martwica, ból, obrzęk, atrofia), zespół objawów grypopodobnych, gorączka, ból, ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, osłabienie, dreszcze, potliwość, złe samopoczucie. Po wprowadzeniu leku do obrotu obserwowano: bardzo często – ból stawów; często – niedokrwistość, niedoczynność tarczycy, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała, stan splątania, tachykardia, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, pokrzywka, świąd, łysienie, krwotok miesiączkowy; niezbyt często – małopłytkowość, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi, próby samobójcze, chwiejność emocjonalna, drgawki, zwiększenie aktywności GGT, zapalenie wątroby, zmiana zabarwienia skóry, zespół nerczycowy, stwardnienie kłębuszków nerkowych; rzadko – reakcje anafilaktyczne, nadczynność tarczycy, zaburzenia czynności tarczycy, jadłowstręt, kardiomiopatia, skurcz oskrzeli, zapalenie trzustki, uszkodzenie wątroby (w tym zapalenie wątroby), niewydolność wątroby; częstość nieznana – zespół przesączania włośniczkowego w istniejącej wcześniej gammapatii monoklonalnej. Podczas leczenia interferonem beta zgłaszano przypadki zespołu nerczycowego wywołanego przez różne rodzaje nefropatii, w tym ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych z zapadnięciem pętli włośniczkowych (FSGS), zmianę minimalną (MCD), błoniasto-rozplemowe kłębuszkowe zapalenie nerek (MPGN) i mezangialne kłębuszkowe zapalenie nerek (MGN). Zgłaszano przypadki mikroangiopatii zakrzepowej (TMA), w tym przypadki śmiertelne; w większości przypadków TMA występowała pod postacią zakrzepowej plamicy małopłytkowej lub hemolitycznego zespołu mocznicowego. Zarówno TMA jak i zespół nerczycowy mogą występować po kilku tygodniach, a nawet kliku latach od rozpoczęcia leczenia interferonem beta. Ograniczone dane sugerują, że profil bezpieczeństwa u dzieci od 12 do 16 lat, otrzymujących preparat w dawce 8 mln j.m. podskórnie co drugi dzień jest podobny do obserwowanego u dorosłych.

Ciąża i laktacja

Przeciwwskazane jest rozpoczynanie leczenia w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie metody antykoncepcyjne. Podczas stosowania w ciąży może istnieć zwiększone ryzyko samoistnego poronienia. Jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę lub planuje ciążę podczas stosowania preparatu należy rozważyć przerwanie leczenia. U pacjentek z częstymi rzutami choroby przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć ryzyko ciężkiego rzutu choroby w razie przerwania leczenia preparatem z powodu ciąży, wobec możliwego zwiększonego ryzyka samoistnego poronienia. Nie wiadomo, czy interferon beta-1b przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Z uwagi na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u karmionego dziecka należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub leczenia.

Uwagi

Działania niepożądane ze strony o.u.n., występujące u pacjentów leczonych preparatem, mogą u wrażliwych pacjentów wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Ze względu na brak doświadczenia klinicznego nie zaleca się stosowania preparatu jednocześnie z lekami immunomodulującymi, z wyjątkiem kortykosteroidów lub ACTH. Interferony zmniejszają aktywność enzymów wątrobowych zależnych od cytochromu P-450 - należy zachować ostrożność w czasie jednoczesnego stosowania preparatu z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym oraz z lekami metabolizowanymi głównie przez układ cytochromu P-450, np. lekami przeciwpadaczkowymi. Ostrożność należy zachować również w przypadku jednoczesnego stosowania leków mających wpływ na układ krwiotwórczy. Nie prowadzono badań dotyczących oddziaływania preparatu z lekami przeciwpadaczkowymi.

Preparat zawiera substancję Interferon beta-1b.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 fiolka zawiera 300 µg (9,6 mln j.m.) rekombinowanego interferonu beta-1b. 1 ml przygotowanego roztworu zawiera 250 µg (8 mln j.m.) rekombinowanego interferonu beta-1b.

1 fiolka zawiera 300 µg (9,6 mln j.m.) rekombinowanego interferonu beta-1b. 1 ml przygotowanego roztworu zawiera 250 µg (8 mln j.m.) rekombinowanego interferonu beta-1b.

Najczęściej wyszukiwane

1 amp.-strzyk. z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 7,5 mg, 22,5 mg lub 45 mg octanu leuproreliny.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg anastrozolu. Preparat zawiera laktozę.

1 implant podskórny zawiera 10,8 mg gosereliny (w postaci octanu).

1 fiolka lub amp.-strzyk. 0,5 ml zawiera 45 mg ustekinumabu; 1 fiolka 1 ml zawiera 90 mg ustekinumabu.

1 fiolka zawiera 10 000 j.m. kryzantaspazy (asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, L-asparginaza Erwinia).

1 ml koncentratu zawiera 20 mg ofatumumabu. 1 fiolka (50 ml) zawiera 1000 mg ofatumumabu. Preparat zawiera 116 mg sodu w dawce w dawce 1000 mg.

1 tabl. zawiera 50 mg azatiopryny. Preparat zawiera laktozę.

1 fiolka (5 ml) zawiera 100 mg panitumumabu; 1 fiolka (20 ml) zawiera 400 mg panitumumabu. Lek zawiera sód (0,15 mmol/ 3,45 mg w 1 ml).

1 amp. (1 ml) zawiera 3 000 000 j.m. naturalnego leukocytarnego interferonu alfa.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania Mięsak (guz) Ewinga – przyczyny, objawy, leczenie i rokowania

Mięsak (guz) Ewinga to złośliwy nowotwór kości, który najczęściej dotyka dzieci. Pierwsze objawy mięsaka Ewinga to bóle kości, które niekiedy wiązane są ...

więcej

Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie Guz przysadki mózgowej: przyczyny, objawy, leczenie

Guz przysadki mózgowej to jeden z najbardziej zróżnicowanych guzów mózgu. Jego istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek przysadki - nadrzędnego gruczołu w układzie ...

więcej

Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego? Masaż prostaty - na czym polega masaż gruczołu krokowego?

Masaż prostaty (stercza) znany jest jako jedna z technik seksualnych. Mało kto wie, że masaż gruczołu krokowego ma także zastosowanie w medycynie, ...

więcej

Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny Zespół POEMS - objawy, leczenie, przyczyny

Zespół POEMS, inaczej zespół Crow-Fukase lub zespół Takatsuki, to bardzo rzadki zespół objawów, który towarzyszy chorobie nowotworowej układu krwiotwórczego, jaką jest osteosklerotyczna ...

więcej

Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania Zespół rakowiaka - objawy, leczenie, rokowania

Zespół rakowiaka to zespół objawów, które pojawiają się u chorych na rakowiaka - rodzaj nowotworu rozwijającego się w różnych częściach przewodu pokarmowego ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.