Bactrim®

1 tabl. zawiera 480 mg kotrimoksazolu (400 mg sulfametoksazolu i 80 mg trimetoprimu). 1 tabl. forte zawiera 960 mg kotrimoksazolu (800 mg sulfametoksazolu i 160 mg trimetoprimu). 5 ml syropu zawiera 240 mg kotrimoksazolu (200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu); syrop zawiera sorbitol.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Bactrim® but. 100 ml, syrop 12,59zł 2017-10-31

Działanie

Chemioterapeutyk - połączenie sulfonamidu z pochodną diaminopirymidyny (trimetoprimem), w stosunku 5:1. Oba składniki wywierają synergiczne działanie przeciwbakteryjne, zaburzając różne etapy syntezy kwasu foliowego. Drobnoustroje zwykle wrażliwe (MIC Branhamella catarrhalis, Haemophilus influenzae (β-laktamazo-dodatnie, β-laktamazo-ujemne), Haemophilus parainfluenzae, Escherichia coli, Citrobacter freundii, inne Citrobacter spp., Klebsiella pneumoniae, Klebsiella oxytoca, inne Klebsiella spp., Enterobacter cloacae, Enterobacter aerogenes, Hafnia alvei, Serratia marcescens, Serratia liquefaciens, inne Serratia spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Shigella spp., Yersinia enterocolitica, inne Yersinia spp., Vibrio cholera, Edwardsiella tarda, Alcaligenes faecalis, Pseudomonas cepacia, Burkholderia (Pseudomonas) pseudomallei. W oparciu o kliniczne doświadczenie następujące drobnoustroje uznawane są za wrażliwe: Brucella spp., Histeria monocytogenes, Nocardia asteroides, Pneumocystis carinii, Cyclospora cayetanensis. Częściowo wrażliwe drobnoustroje (MIC = 80-160 mg/l): Staphylococcus aureus (metycylino-wrażliwy i metycylino-oporny), Staphylococcus spp. (koagulazo-ujemny), Streptococcus pneumoniae (penicylino-wrażliwy, penicylino-oporny), Haemophilus ducreyi, Providencia rettgeri, inne Providencia spp., Salmonella typhi, Salmonella enteritidis, Stenotrophomonas maltophilia, Acinetobacter lwoffi, Acinetobacter anitratus (głównie A. Baumanie), Aeromonas hydrophila. Drobnoustroje oporne (MIC >160 mg/l): Mycoplasma spp., Mycobacterium tuberculosis, Treponema pallium. Oba składniki preparatu szybko i niemal całkowicie wchłaniają się z przewodu pokarmowego (bezwzględna biodostępność wynosi 100%), osiągając Cmax w ciągu 2-4 h. Sulfametoksazol wiąże się z białkami osocza w ok. 66%, a trimetoprim - w 37%. Kotrimoksazol przenika do tkanek i płynów ustrojowych, m.in. gruczołu krokowego, płynu nasiennego, wydzieliny pochwy, śliny, płuc, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, cieczy wodnistej, płynu śródmiąższowego i innych pozanaczyniowych płynów w organizmie. Przenika także przez barierę łożyska i do mleka matki. Około 20% dawki trimetoprimu jest metabolizowane. Niektóre z metabolitów są mikrobiologicznie czynne. Około 80% dawki sulfametoksazolu jest metabolizowane w wątrobie. Obie substancje, jak również ich metabolity, są prawie całkowicie wydalane przez nerki w wyniku przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego, powodując że stężenie w moczu obu substancji czynnych jest znacznie wyższe niż we krwi. Około 2/3 dawki trimetoprimu i 1/4 dawki sulfametoksazolu są wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Niewielka ilość każdej substancji jest wydalana z kałem. T0,5 sulfametoksazolu wynosi około 11 h, trimetoprimu - około 10 h. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek T0,5 obu substancji się wydłuża. U dzieci w wieku od 1 do 9 lat całkowity klirens trimetoprimu w osoczu jest o około trzykrotnie większy niż u dorosłych, dlatego T0,5 u dzieci jest o mniej niż połowę krótszy niż u dorosłych, podobne w przypadku sulfametoksazolu. Przerywana lub ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa nie wpływa w istotny sposób na eliminację trimetoprimu i sulfametoksazolu. Dawkowanie u tych pacjentów powinno być podobne jak u pacjentów w schyłkowej fazie choroby nerek (CCr 0,5 w fazie eliminacji skrócony.  

Dawkowanie

Doustnie. Dawkowanie podano w przeliczeniu na kotrimoksazol. Dorośli i dzieci >12 lat (w postaci tabletek; u pacjentów, którzy nie są w stanie przełknąć tabletki można zastosować syrop): 960 mg co 12 h; w ciężkich zakażeniach 1440 mg co 12 h. W przypadku długotrwałego leczenia (powyżej 14 dni) dawka minimalna wynosi 480 mg co 12 h. W przypadku ostrych zakażeń lek należy podawać przez co najmniej 5 dni lub do momentu, gdy przez co najmniej 2 dni nie będą już występowały objawy zakażenia. Leczenie wrzodu miękkiego: 960 mg co 12 h; jeśli po 7 dniach nie będzie widocznych oznak poprawy, należy rozważyć podawanie leku przez kolejne 7 dni (jednak brak reakcji na leczenie może oznaczać, że choroba jest wywołana przez szczepy oporne). Leczenie niepowikłanego, ostrego zapalenia dróg moczowych u kobiet: jednorazowo (najlepiej przed snem) 1920-2880 mg. Leczenie pneumocystozowego zapalenia płuc: 120 mg/kg mc./dobę kotrimoksazolu (tj. 100 mg/kg mc./dobę sulfametoksazolu i 20 mg/kg mc./dobę trimetoprimu) w 4 dawkach podzielonych, podawanych co 6 h przez 14 dni. Profilaktyka pneumocystozowego zapalenia płuc: 480-960 mg raz na dobę. Dzieci (w postaci syropu): 36 mg/kg mc./dobę kotrimoksazolu (tj. 30 mg/kg mc./dobę sulfametoksazolu i 6 mg/kg mc./dobę trimetoprimu) w 2 dawkach podzielonych, podawanych co 12 h. U dzieci w profilaktyce pneumocystozowego zapalenia płuc zalecana dawka dobowa wynosi 900 mg/m2 pc./dobę kotrimoksazolu (tj. 750 mg/m2 pc./dobę sulfametoksazolu i 150 mg/m2 pc./dobę trimetoprimu) w 2 dawkach podzielonych, podawanych co 12 h przez kolejne 3 dni w tyg. (maksymalna dawka dobowa 1920 mg kotrimoksazolu). Szczególne grupy pacjentów. Pacjenci z niewydolnością nerek z klirensem kreatyniny (CCr) >30 ml/min - standardowe dawkowanie; CCr 15-30 ml/min - połowa dawki standardowej; CCr Sposób podania. Preparat przyjmować po posiłku.

Wskazania

Zakażenia wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na kotrimoksazol: zakażenia dróg oddechowych (w przypadku zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, gdy istnieją powody przemawiające za przewagą zastosowania kotrimoksazolu nad leczeniem pojedynczym antybiotykiem); zapalenie ucha środkowego (gdy istnieją powody przemawiające za przewagą zastosowania kotrimoksazolu nad leczeniem pojedynczym antybiotykiem); leczenie i profilaktyka (pierwotna i wtórna) zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis carinii u dorosłych i dzieci; zakażenia układu moczowego i wrzód miękki; zakażenia przewodu pokarmowego, w tym dur brzuszny i biegunki podróżnych. Lek można zastosować po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka, sprawdzeniu danych epidemiologicznych i oporności bakterii. Należy uwzględnić oficjalne i miejscowe wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na kotrimoksazol lub pozostałe składniki preparatu. Ciężkie uszkodzenie miąższu wątroby. Ciężka niewydolność nerek, jeżeli nie jest możliwe monitorowanie stężenia leku we krwi. Jednoczesne stosowanie dofetylidu. Dzieci do 6. tygodnia życia.

Środki ostrożności

Nie stosować kotrimoksazolu u pacjentów z niedoborem G-6-PD, z wyjątkiem absolutnej konieczności (ryzyko wystąpienia hemolizy); jeśli leczenie jest konieczne należy podawać wyłącznie minimalne dawki leku. Poza wyjątkowymi sytuacjami, nie zaleca się stosowania kotrimoksazolu u pacjentów z poważnymi zaburzeniami hematologicznymi. Hematologiczne objawy niepożądane związane z niedoborem kwasu foliowego mogą wystąpić u osób w podeszłym wieku, u pacjentów z wcześniej istniejącym niedoborem kwasu foliowego lub u pacjentów z niewydolnością nerek (objawy te ustępują po podaniu kwasu folinowego). U pacjentów poddawanych przedłużonemu leczeniu kotrimoksazolem należy wykonywać regularne badania krwi, badania moczu oraz kontrolować czynności nerek. Należy zapewnić odpowiednią podaż płynów oraz diurezę, aby zapobiec krystalurii. U pacjentów z zaburzeniami metabolizmu potasu, z niewydolnością nerek lub przyjmujących leki powodujące hiperkaliemię należy dokładnie kontrolować stężenie potasu we krwi. Jeśli podczas leczenia pojawi się kaszel lub zadyszka lub nieoczekiwanie nastąpi nasilenie takich objawów, należy ponownie ocenić stan pacjenta i rozważyć przerwanie leczenia kotrimoksazolem, z uwagi na ryzyko wystąpienia eozynofilowego lub alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych. Pacjentów leczonych kotrimoksazolem należy obserwować w kierunku reakcji skórnych. W razie pojawienia się wysypki skórnej, ciężkich zaburzeń hematologicznych lub innych ciężkich działań niepożądanych, należy natychmiast przerwać stosowanie leku. U pacjentów, u których wystąpił zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka po zastosowaniu preparatu, nie można ponownie zastosować kotrimoksazolu. Pacjenci należący do grupy „osób wolno acetylujących” mogą mieć większą skłonność do indywidualnej nadwrażliwości na sulfonamidy (zjawisko idiosynkrazji). Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z ciężką alergią lub astmą oskrzelową w wywiadzie; z porfirią; z zaburzeniami czynności tarczycy; w podeszłym wieku, z zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby lub w przypadku równoczesnego przyjmowania innych leków (zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych). W celu zminimalizowania ryzyka reakcji niepożądanych, leczenie preparatem powinno trwać jak najkrócej, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Stwierdzono, że trimetoprim zaburza metabolizm fenyloalaniny; nie ma to istotnego znaczenia u chorych na fenyloketonurię stosujących odpowiednią dietę. Ze względu na zawartość sorbitolu, syropu nie stosować u pacjentów z nietolerancją fruktozy.

Niepożądane działanie

Często: nudności, wymioty, reakcje skórne o niewielkim nasileniu. Rzadko: leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, biegunka. Bardzo rzadko: zakażenia grzybicze (w tym kandydoza), agranulocytoza, niedokrwistość (megaloblastyczna, hemolityczna, autoimmunologiczna, plastyczna), pancytopenia, methemoglobinemia, reakcje nadwrażliwości (m.in. gorączka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktoidalne, choroba posurowicza), neuropatie (w tym neuropatia obwodowa i parestezje), zapalenie błony naczyniowej oka, rzekomobłoniaste zapalenie jelit i okrężnicy, zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny, cholestaza, martwica wątroby, nadwrażliwość na światło, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka polekowa z towarzyszącym zwiększeniem liczby granulocytów kwasochłonnych we krwi oraz objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), plamica, choroba Schonleina-Henocha, ból mięśni i stawów, zaburzenia czynności nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, zwiększone stężenie BUN, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, krystaluria. W pojedynczych przypadkach: omamy, zespół zanikania przewodów żółciowych, rabdomioliza. Występowały także: nacieki płucne (podobne do występujących w eozynofilowym lub alergicznym zapaleniu pęcherzyków płucnych), guzkowe zapalenie tętnic, alergiczne zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki (w tym u pacjentów z ciężkimi chorobami, np. z AIDS), hiperkaliemia (zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu potasu, z zaburzeniami czynności nerek lub przyjmujących preparaty zwiększające stężenie potasu), hiponatremia, hipoglikemia u osób niechorujących na cukrzycę (na szczególne ryzyko narażeni są pacjenci z zaburzoną czynnością nerek, chorobami wątroby, niedożywieni lub otrzymujący duże dawki kotrimoksazolu), aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub objawy rzekomooponowe, ataksja, drgawki, szumy uszne, zawroty głowy. Preparat może powodować zwiększoną diurezę, zwłaszcza u pacjentów z obrzękiem pochodzenia sercowego. U pacjentów zakażonych wirusem HIV działania niepożądane są podobne do tych występujących w ogólnej populacji pacjentów leczonych preparatem; częściej występują zaburzenia w obrazie krwi, hiperkaliemia, hiponatremia, hipoglikemia oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego i reakcje skórne.

Ciąża i laktacja

Wyniki obserwacji kobiet w ciąży, przegląd literatury oraz spontaniczne zgłoszenia dotyczące malformacji wykazały, że lek nie powoduje znaczącego ryzyka teratogenności. Ponieważ zarówno trimetoprim, jak i sulfametoksazol przenikają barierę łożyska i mogą wpływać na metabolizm kwasu foliowego, zastosowanie kotrimoksazolu w ciąży można rozważyć jedynie w przypadkach, gdy spodziewane korzyści z leczenia przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. W takim przypadku zaleca się podawanie pacjentce kwasu foliowego w dawce 5 mg na dobę. W miarę możliwości należy unikać stosowania kotrimoksazolu w ostatnim okresie ciąży, ze względu na ryzyko wystąpienia żółtaczki jąder podkorowych mózgu u noworodka. Zarówno trimetoprim, jak i sulfametoksazol przenikają do mleka kobiecego. Chociaż ilość leku przyjmowana przez dziecko karmione piersią jest niewielka, należy rozważyć ryzyko dla dziecka (żółtaczka jąder podkorowych mózgu, nadwrażliwość) wobec oczekiwanych korzyści terapeutycznych dla matki.

Uwagi

Kotrimoksazol może zawyżać wyniki oznaczenia stężenia kreatyniny we krwi (ok. 10%) wykonywane z zastosowaniem reakcji Jaffe'go z pikrynianem zasadowym; może powodować zafałszowanie wyników oznaczenia stężenia metotreksatu we krwi za pomocą techniki kompetycyjnego wiązania z białkami, z zastosowaniem bakteryjnej reduktazy dihydrofolanu jako białka wiążącego (nie występują żadne interferencje, gdy pomiary stężenia metatreksatu wykonywane są metodą radioimmunologiczną). Informacja przygotowana na podst. ChPL z dn. 04.09.2015 r. Aktualna ChPL dostępna na stronie www.roche.pl.

Interakcje

Trimetoprim jest inhibitorem organicznego transportera kationów 2 (OCT2) i słabym inhibitorem CYP2C8. Sulfametoksazol jest słabym inhibitorem CYP2C9. Ogólnoustrojowa ekspozycja na leki transportowane przez OCT2 (np. dofetylid, amantadynę i memantynę ) może wzrastać, gdy są podawane jednocześnie z TMP-SMZ (trimetoprim-sulfametoksazol). Preparat istotnie zwiększa stężenie oraz ekspozycję na dofetylid, zwiększając ryzyko wystąpienia ciężkich arytmii komorowych, w tym torsade de pointes – nie należy stosować jednocześnie kotrimoksazolu i dofetylidu. Pacjenci przyjmujący amantadynę lub memantynę mogą być narażeni na zwiększone ryzyko niepożądanych zdarzeń neurologicznych, np. majaczenie (delirium) i mioklonie. Ogólnoustrojowa ekspozycja na leki metabolizowane głównie przez CYP2C8 (paklitaksel, amiodaron, dapson, repaglinid, rozyglitazon i pioglitazon) może się zwiększać przy jednoczesnym podawaniu z TMP-SMZ. Paklitaksel i amiodaron mają wąski indeks terapeutyczny. U pacjentów otrzymujących terapie zawierające paklitaksel lub amiodaron zaleca się stosowanie alternatywnego antybiotyku. Zarówno dapson, jak i TMP-SMZ mogą powodować methemoglobinemię, skąd wynika możliwość interakcji zarówno farmakokinetycznych, jak i farmakodynamicznych, podczas jednoczesnego stosowania pacjentów należy kontrolować w kierunku methemoglobinemii. Jeśli możliwe, należy rozważyć alternatywne terapie. Pacjentów otrzymujących repaglinid, rozyglitazon lub pioglitazon należy regularnie kontrolować w kierunku hipoglikemii. Ogólnoustrojowa ekspozycja na leki metabolizowane głównie przez CYP2C9 (kumaryny: warfaryna, acenokumarol, fenprokumon; fenytoina; pochodne sulfonylomocznika: glibenlamid, gliklazyd, glipizyd, chlorpropamid i tolbutamid) może wzrastać przy jednoczesnym podawaniu z TMP-SMZ. U pacjentów otrzymujących kumaryny należy kontrolować krzepnięcie. Zaobserwowano 39% wydłużenie okresu półtrwania i 27% zmniejszenie klirensu fenytoiny po podaniu TMP-SMZ w dawkach standardowych. Pacjentów otrzymujących fenytoinę należy kontrolować w kierunku objawów toksycznego działania fenytoiny. Pacjentów otrzymujących pochodne sulfonylomocznika należy regularnie kontrolować w kierunku hipoglikemii. Zwiększenie stężenia digoksyny we krwi może pojawić się podczas równoczesnego stosowania TMP-SMZ, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Należy kontrolować stężenie digoksyny w surowicy krwi. Należy unikać jednoczesnego podawania z klozapiną, tj. lekiem mogącym powodować wystąpienie agranulocytozy. Zaobserwowano zwiększenie częstości występowania przypadków trombocytopenii u pacjentów w podeszłym wieku, przyjmujących równocześnie niektóre diuretyki, szczególnie tiazydy. U pacjentów przyjmujących diuretyki należy regularnie kontrolować liczbę płytek. Sulfametoksazol może współzawodniczyć z wiązaniem z białkami surowicy krwi oraz z nerkowym transportem metotreksatu, zwiększając tym samym frakcję wolnego metotreksatu i całkowity wpływ metotreksatu na organizm. Trimetoprim wykazuje małe powinowactwo do ludzkiej reduktazy dehydrofolianowej, może natomiast zwiększać toksyczność metotreksatu, szczególnie jeśli występują inne czynniki ryzyka, takie jak: podeszły wiek, hipoalbuminemia, nieprawidłowa czynność nerek, zmniejszenie rezerwy szpiku kostnego oraz stosowanie dużych dawek metotreksatu. Pacjentów z grupy ryzyka należy leczyć kwasem foliowym lub folinianem wapnia w celu przeciwdziałania niekorzystnemu wpływowi metotreksatu na hemopoezę. Zgłaszano przypadki pancytopenii u pacjentów przyjmujących jednocześnie trimetoprim i metotreksat. Skuteczność trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych może się zmniejszać  podczas jednoczesnego stosowania TMP-SMZ. Kotrimoksazol stosowany z pirymetaminą (w dawce >25 mg/tydzień) może wywołać niedokrwistość megaloblastyczną. Pacjentów otrzymujących TMP-SMZ i zydowudynę należy kontrolować w kierunku toksycznych działań hematologicznych, konieczne może być dostosowanie dawkowania. Jednoczesne podawanie z azatiopryną lub merkaptopuryną może zwiększać ryzyko hematologicznych zdarzeń niepożądanych, szczególnie u pacjentów, którzy otrzymują TMP-SMZ przez dłuższy okres lub którzy znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka niedoboru kwasu foliowego - należy rozważyć leczenie alternatywne do TMP-SMZ. Jeśli TMP-SMZ jest stosowany w skojarzeniu z azatiopryną lub merkaptopuryną, pacjentów należy kontrolować w kierunku toksycznych działań hematologicznych. Wskutek działania oszczędzającego potas TMP-SMZ, należy zachować ostrożność, gdy TMP-SMZ jest podawany jednocześnie z innymi lekami, które zwiększają stężenie potasu w surowicy, np. inhibitorami ACE i blokerami receptora angiotensyny. Zaleca się częste kontrolowanie stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki potasowej, niewydolnością nerek oraz u pacjentów otrzymujących wysokie dawki TMP-SMZ. Obserwowano przemijające pogorszenie czynności nerek u pacjentów leczonych TMP-SMZ i cyklosporyną po przeszczepie nerek. Kotrimoksazol nasila działanie doustnych leków hipoglikemizujących (wskazana jest częstsza kontrola glikemii i ewentualne zmiana dawki leków przeciwcukrzycowych w trakcie i po zakończeniu stosowania TMP-SMZ).

Preparat zawiera substancję Co-trimoxazole.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ampułka - 5 ml koncentratu zawiera 400 mg sulfametoksazolu i 80 mg trimetoprimu, czyli 480 mg ko-trimoksazolu. Preparat zawiera sód, etanol i glikol propylenowy.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 tabl. zawiera 480 mg kotrimoksazolu (400 mg sulfametoksazolu i 80 mg trimetoprimu). 1 tabl. forte zawiera 960 mg kotrimoksazolu (800 mg sulfametoksazolu i 160 mg trimetoprimu). 5 ml syropu zawiera 240 mg kotrimoksazolu (200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu); syrop zawiera sorbitol.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.