Azytact

1 tabl. powl. zawiera 500 mg azytromycyny, w postaci azytromycyny dwuwodnej. Tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Azytact 3 szt., tabl. powl. 10,91zł 2017-10-31

Działanie

Antybiotyk makrolidowy z grupy azalidów. Gatunki zazwyczaj wrażliwe na azytromycynę - tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus wrażliwe na metycylinę, Streptococcus pneumoniae wrażliwe na penicylinę, Streptococcus pyogenes (grupa A); tlenowe bakterie Gram-ujemne: Haemophilus influenzae i H. parainfluenzae, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Escherichia coli ETEC i EAEC; bakterie beztlenowe: Clostridium perfringens, Fusobacterium spp., Prevotella spp., Porphyromonas spp.; inne drobnoustroje: Borrelia burgdorferi, Chlamydia trachomatis, Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae. Bakterie u których może nastąpić wystąpić oporność nabyta: Streptococcus pneumoniae średnio wrażliwe i oporne na penicylinę. Drobnoustroje z wrodzoną opornością: Enterococcus faecalis, Staphylococcus spp. MRSA i MRSE, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella spp., Escherichia coli, grupa Bacteroides fragilis. Biodostępność azytromycyny po podaniu doustnym wynosi ok. 37%. Cmax w osoczu osiągane jest po 2-3 h. Stężenia azytromycyny w tkankach są znacznie większe niż w osoczu. T0,5 w fazie eliminacji z osocza jest ściśle związany z T0,5 w tkankach, wynoszącym 2-4 dni. Azytromycyna jest głównie wydalana z żółcią w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitów.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku), młodzież i dzieci o mc. >45 kg: 500 mg raz na dobę przez 3 dni (dawka całkowita 1500 mg) lub 500 mg w jednej dawce 1. dnia, a następnie po 250 mg raz na dobę przez 4 dni. W leczeniu niepowikłanych zakażeń cewki moczowej i błony śluzowej szyjki macicy wywołanych przez Chlamydia trachomatis podaje się jednorazowo dawkę 1000 mg. Szczególne grypy pacjentów. U dzieci i młodzieży o mc. Sposób podania. Lek należy podawać w pojedynczej dawce dobowej. Tabl. 500 mg można podzielić na połowę i przyjmować niezależnie od posiłku.

Wskazania

Leczenie następujących zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na azytromycynę: zakażenia dolnych dróg oddechowych: zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli i pozaszpitalne zapalenie płuc o przebiegu lekkim do umiarkowanego; zakażenia górnych dróg oddechowych: zapalenie zatok, zapalenie gardła lub migdałków; ostre zapalenie ucha środkowego; zakażenia skóry i tkanek miękkich o przebiegu lekkim do umiarkowanego, np. zapalenie mieszków włosowych, zapalenie tkanki łącznej, róża; niepowikłane zapalenie cewki moczowej i błony śluzowej szyjki macicy, wywołane przez Chlamydia trachomatis. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na azytromycynę, erytromycynę lub na którykolwiek z antybiotyków makrolidowych lub ketolidowych albo jakąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Przy wyborze azytromycyny do leczenia danego pacjenta, należy sprawdzić, czy stosowanie makrolidów jest u niego odpowiednie. Należy to ocenić na podstawie odpowiedniego rozpoznania w kierunku bakteryjnej etiologii zakażenia oraz z uwzględnieniem zatwierdzonych wskazań i poziomu oporności na azytromycynę lub inne makrolidy. Na obszarach o dużej częstości występowania oporności na erytromycynę A szczególnie ważne jest uwzględnienie ewolucji podatności na azytromycynę i inne antybiotyki. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, w niektórych krajach europejskich stwierdzono wysokie wskaźniki oporności Streptococcus pneumoniae na azytromycynę. Należy to uwzględnić podczas leczenia zakażeń wywołanych przez Streptococcus pneumoniae. W przypadku bateryjnego zapalenia gardła stosowanie azytromycyny jest zalecane wyłącznie wtedy, gdy terapia pierwszego wyboru antybiotykami β-laktamowymi jest niemożliwa. Zgłaszano rzadkie przypadki ciężkich reakcji alergicznych, między innymi obrzęk naczynioruchowy i reakcję anafilaktyczną (rzadko zakończone zgonem). Niektóre z tych reakcji na azytromycynę skutkowały nawrotami objawów i wymagały dłuższego okresu obserwacji i leczenia. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z lekką lub umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR 10-80 ml/min). Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR torsade de pointes. Podobnego skutku stosowania azytromycyny nie można całkowicie wykluczyć u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem przedłużającej się repolaryzacji serca, dlatego należy zachować środki ostrożności podczas leczenia następujących pacjentów: z wrodzonym lub udokumentowanym nabytym wydłużeniem odstępu QT, otrzymujących inne substancje czynne, które powodują wydłużenie odstępu QT (takie jak leki przeciwarytmiczne klasy IA oraz III, cyzapryd i terfenadyna), z zaburzeniami elektrolitowymi (zwłaszcza hipokaliemią lub hipomagnezemią) oraz ze znaczącą klinicznie bradykardią, zaburzeniami rytmu serca lub ciężką niewydolnością serca. Należy zwrócić uwagę na możliwość nadkażenia innymi, niewrażliwymi drobnoustrojami, w tym grzybami. Nadkażenie może powodować konieczność przerwania leczenia azytromycyną i wdrożenia właściwego postępowania. Należy zachować ostrożność podczas stosowania azytromycyny u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi lub chorobami psychicznymi. Po zastosowaniu antybiotyków makrolidowych opisywano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Dlatego jeśli podczas leczenia azytromycyną występuje biegunka, należy rozważyć takie rozpoznanie. Przeciwwskazane jest wtedy podawanie leków hamujących perystaltykę jelit. Zgłaszano biegunkę związaną z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD). CDAD należy brać pod uwagę w przypadku wszystkich pacjentów, u których po zastosowaniu antybiotyku występuje biegunka. Konieczne jest sporządzenie dokładnego wywiadu chorobowego, ponieważ zgłaszano występowanie CDAD dwa miesiące po podaniu substancji przeciwbakteryjnych. Brak jest doświadczeń dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności długotrwałego stosowania azytromycyny. W przypadku szybko nawracających zakażeń, należy rozważyć terapię innym antybiotykiem. Azytromycyna nie jest wskazana w leczeniu zakażonych ran oparzeniowych. W przypadku chorób przenoszonych drogą płciową, należy się upewnić, że nie ma jednocześnie zakażenia T. pallidum. U pacjentów otrzymujących azytromycynę zgłaszano nasilenie się objawów miastenii gravis lub pojawienie się zespołu miastenicznego. Preparat nie jest odpowiedni do leczenia ciężkich zakażeń, w przypadku których potrzebne jest szybkie uzyskanie dużego stężenia antybiotyku we krwi. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności zapobiegania lub leczenia MAC u dzieci. Ze względu na zawartość, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia. Często: jadłowstręt, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy, parestezje, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, głuchota, wymioty, niestrawność, wysypka, świąd, ból stawów, zmęczenie, zmniejszenie liczby limfocytów, zwiększenie liczby granulocytów kwasochłonnych, zmniejszenie stężenia wodorowęglanów we krwi. Niezbyt często: kandydoza, kandydoza jamy ustnej, zakażenie pochwy, leukopenia, neutropenia, reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, nerwowość, niedoczulica, senność, bezsenność, niedosłuch, szumy uszne, kołatanie serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcia, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, nadwrażliwość na światło, pokrzywka, ból w klatce piersiowej, obrzęk, złe samopoczucie, osłabienie, zwiększenie aktywności AspAT i AlAT, zwiększenie stężenia bilirubiny, mocznika i kreatyniny we krwi, nieprawidłowe stężenie potasu we krwi. Rzadko: pobudzenie, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zaburzenia czynności wątroby, reakcje uczuleniowe (w tym obrzęk naczynioruchowy). Częstość nieznana: zakażenia wywołane przez Pseudomembranous colitis, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, reakcja anafilaktyczna, agresja, wzmożony niepokój, omdlenia, drgawki, podwyższony napęd psychomotoryczny, anosmia, ageuzja, parosmia, pogorszenie się stanu lub nasilenie się objawów miastenii gravis, zaburzenia rytmu serca (w tym częstoskurcz komorowy, torsade de pointes), niedociśnienie tętnicze, zapalenie trzustki, przebarwienie języka, niewydolność wątroby (rzadko prowadząca do zgonu), piorunujące zapalenie wątroby, marskość wątroby, żółtaczka cholestatyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, rumień wielopostaciowy, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, wydłużenie odstępu QT.

Ciąża i laktacja

Preparat można stosować w ciąży, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Azytromycyna przenika w ograniczonej ilości przez łożysko i do mleka matki. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Preparatu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla dziecka. Dane z badań na zwierzętach nie wskazują, aby azytromycyna wpływała na płodność samców i samic.

Uwagi

Nie istnieją dane, które wskazywałyby na wpływ preparatu na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługę urządzeń mechanicznych.

Interakcje

Podczas jednoczesnego stosowania leków zobojętniających i azytromycyny nie obserwowano wpływu na całkowitą biodostępność azytromycyny, chociaż Cmax w surowicy było zmniejszone o ok. 25% - nie należy przyjmować tych leków jednocześnie. Azytromycyna podawana jednocześnie z dydanozyną pacjentom z dodatnim mianem HIV nie wywierała wpływu na farmakokinetykę dydanozyny w stanie stacjonarnym. Antybiotyki makrolidowe mogą zaburzać metabolizm digoksyny, dlatego podczas łącznego stosowania z digoksyną należy brać pod uwagę możliwość zwiększenia stężenia digoksyny. Azytromycyna ma słaby wpływ na farmakokinetykę zydowudyny, jej glukuronowego metabolitu w osoczu lub na wydzielanie nerkowe. Azytromycyna powoduje zwiększenie stężenia fosforylowanej zydowudyny, klinicznie czynnego metabolitu, w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej. Znaczenie kliniczne tego zjawiska nie jest jasne, jednak może być korzystne dla pacjentów. Jednoczesne stosowanie sporyszu i azytromycyny może teoretycznie powodować objawy zatrucia sporyszem i dlatego nie zaleca się jednoczesnego ich stosowania. Azytromycyna nie zmienia przeciwzakrzepowego działania pojedynczej dawki 15 mg warfaryny podawanej zdrowym ochotnikom. Opisywano zwiększoną skłonność do krwotoków, jeśli azytromycyna była stosowana jednocześnie z warfaryną lub doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny. Chociaż nie ustalono, czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy, okoliczność tę należy brać pod uwagę, ustalając częstotliwość kontrolowania czasu protrombinowego w przypadku stosowania azytromycyny u pacjentów otrzymujących doustne leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryny. Podczas badania z udziałem zdrowych ochotników, którym podawano azytromycynę 500 mg/dobę przez 3 dni, a następnie podano im pojedynczą dawkę doustną 10 mg/kg mc. cyklosporyny, stwierdzono istotne podwyższenie parametrów Cmax i AUC0-5 cyklosporyny - jeśli leczenie skojarzone uzna się za uzasadnione, należy monitorować stężenie cyklosporyny i odpowiednio dostosować jej dawkę. Azytromycyna nie hamuje enzymu CYP3A4, zalecana jest ostrożność podczas rozważania jednoczesnego stosowania z chinidyną, cyklosporyną, cyzaprydem, astemizolem, terfenadyną, alkaloidami sporyszu, pimozydem lub innymi lekami o wąskim przedziale terapeutycznym, metabolizowanymi głównie przez CYP3A4. Cyzapryd jest metabolizowany w wątrobie przez enzym CYP3A4, ponieważ makrolidy hamują ten enzym, jednoczesne stosowanie cyzaprydu może powodować wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu (w tym torsade de pointes). Brak danych dotyczących interakcji z astemizolem i alfentanylem, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tych substancji i azytromycyny, ponieważ opisano nasilenie ich działania podczas jednoczesnego stosowania erytromycyny. Nie obserwowano interakcji oraz istotnych zmian odstępu QT podczas jednoczesnego stosowania cetyryzyny i azytromycyny. Azytromycyna nie wchodzi w istotne interakcje z wątrobowym układem cytochromu P450; nie podlega interakcjom farmakokinetycznym stwierdzanym w przypadku erytromycyny i innych makrolidów. W przypadku azytromycyny nie zachodzi indukcja lub dezaktywacja wątrobowego cytochromu P450 za pośrednictwem kompleksu cytochrom-metabolit. Jednoczesne podawanie atorwastatyny i azytromycyny nie powoduje zmiany stężenia atorwastatyny w osoczu. Nie zaobserwowano istotnego wpływu azytromycyny na stężenie w osoczu karbamazepiny lub jej aktywnego metabolitu. Cymetydyna podana w pojedynczej dawce 2 h przed azytromycyną nie powodowała zmian w farmakokinetyce azytromycyny. Jednoczesne podawanie azytromycyny i efawirenzu nie spowodowało klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Jednoczesne podanie azytromycyny nie zmieniło właściwości farmakokinetycznych flukonazolu. Łączna ekspozycja i T0,5 azytromycyny pozostały bez zmian po jednoczesnym podawaniu flukonazolu, przy czym zaobserwowano klinicznie nieistotny spadek Cmax (18%) azytromycyny. Jednoczesne podanie azytromycyny nie miało statystycznie istotnego wpływu na właściwości farmakokinetyczne indinawiru,  metyloprednizolonu i midazolamu. Jednoczesne podawanie azytromycyny i nelfinawiru spowodowało zwiększenie stężenia azytromycyny w stanie stacjonarnym; nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych i nie jest konieczna korekta dawki. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływa na stężenie obu substancji czynnych w surowicy. U pacjentów otrzymujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę zaobserwowano neutropenię. Neutropenia była związana ze stosowaniem ryfabutyny, nie stwierdzono związku przyczynowo- skutkowego połączenia z azytromycyną. Azytromycyna nie wpływa na parametry AUC i Cmax syldenafilu lub jego głównego metabolitu w krążeniu. Badania farmakokinetyczne wykazały brak objawów występowania interakcji pomiędzy azytromycyną i terfenadyną; rzadko zgłaszano przypadki, gdy nie można było całkowicie wykluczyć takich interakcji. Jednoczesne podawanie azytromycyny z teofiliną, triazolamem lub trimetoprymem/sulfametoksazolem nie skutkowało klinicznie istotnymi interakcjami farmakokinetycznymi.

Preparat zawiera substancję Azithromycin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

5 ml przygotowanej zawiesiny zawiera 100 mg lub 200 mg azytromycyny (w postaci jednowodnej); zawiesina zawiera sacharozę oraz aspartam. 1 tabl. powl. zawiera 250 mg lub 500 mg azytromycyny (w postaci jednowodnej); tabletki zawierają lecytynę sojową.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg azytromycyny w postaci dwuwodzianu.

1 tabl. powl. zawiera 125 mg lub 500 mg; 1 kaps. zawiera 250 mg; 5 ml przygotowanej zawiesiny zawiera 100 mg; 5 ml przygotowanej zawiesiny forte zawiera 200 mg azytromycyny, w postaci azytromycyny dwuwodnej. Kapsułki zawierają czerń brylantową BN (E151), czerwień koszenilową (E124), błękit patentowy (E131). Zawiesiny zawierają sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg azytromycyny (w postaci dwuwodnej).

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg azytromycyny, w postaci azytromycyny dwuwodnej. Preparat zawiera sacharozę.

5 ml zawiesiny zawiera 100 mg lub 200 mg azytromycyny, w postaci azytromycyny dwuwodnej. Preparat zawiera sacharozę.

5 ml sporządzonej zawiesiny zawiera 200 mg azytromycyny (w postaci dwuwodnej). Zawiesina zawiera sacharozę.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg azytromycyny, w postaci azytromycyny dwuwodnej. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 500 mg azytromycyny; lek zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.