Axudan HCT

1 tabl. powl. zawiera 80 mg, 160 mg lub 320 mg walsartanu i 12,5 lub 25 mg hydrochlorotiazydu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Axudan HCT 28 szt., tabl. powl. 48,27zł 2017-10-31

Działanie

Lek hipotensyjny zawierający antagonistę receptora angiotensyny II - walsartan i diuretyk tiazydowy - hydrochlorotiazyd. Walsartan jest aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptora dla angiotensyny II. Działa selektywnie na podtyp receptora AT1, blokując efekty działania angiotensyny II. Nie wykazuje aktywności agonistycznej w stosunku do receptora AT1, nie jest też inhibitorem konwertazy angiotensyny (kininazy II) - enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II i rozkładającego bradykininę. Z tego względu, w przeciwieństwie do inhibitorów ACE, prawdopodobieństwo wywołania kaszlu jest niewielkie. Walsartan nie wiąże się ani nie blokuje innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych, które odgrywają rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia bez wpływu na częstość tętna. Początek działania występuje w ciągu 2 h, maksymalne obniżenie ciśnienia jest osiągane w ciągu 4-6 h i utrzymuje się przez 24 h. Podczas wielokrotnego podawania, maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego jest zazwyczaj osiągane w ciągu 2-4 tyg. i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią zmniejsza wydalanie albumin w moczu. Walsartan po podaniu doustnym wchłania się szybko, biodostępność wynosi 23%. Silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami. Jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z żółcią (83%) i moczem (13%), w niewielkim stopniu metabolizowany jest do nieczynnego farmakologicznie hydroksymetabolitu. T0,5 wynosi 6 h. Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym. Tiazydy wpływają na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych, bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków. Działanie diuretyczne hydrochlorotiazydu powoduje zmniejszenie objętości osocza, zwiększenie aktywności reninowej osocza, zwiększenie wydzielania aldosteronu, zwiększenie utraty potasu z moczem. Podczas jednoczesnego podawania walsartanu i hydrochlorotiazydu zmniejszenie stężenia potasu we krwi jest mniej wyraźne, niż po zastosowaniu samego hydrochlorotiazydu. Biodostępność hydrochlorotiazydu wynosi 60-80%. Wiąże się z białkami osocza w 40-70%. Ponad 95% wchłoniętej dawki jest wydalane w niezmienionej postaci z moczem. T0,5 wynosi 6-15 h.

Dawkowanie

Doustnie: 1 tabl. raz na dobę. Zaleca się stopniowe zwiększanie dawki poszczególnych składników. Jeśli kontrola ciśnienia tętniczego nie jest dostateczna, dawka leku może być zwiększona poprzez zwiększenie dawki któregokolwiek ze składników do maksymalnej dawki walsartanu/hydrochlorotiazydu 320 mg/25 mg. W każdym przypadku należy kontrolować zwiększenie dawki poszczególnych składników w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia tętniczego i innych działań niepożądanych. Działanie obniżające ciśnienie ujawnia się w ciągu 2 tyg. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, bez cholestazy, dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, tabl. popić wodą.

Wskazania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Preparat o ustalonej dawce jest wskazany w leczeniu pacjentów, u których ciśnienie tętnicze krwi nie jest wystarczająco kontrolowane podczas monoterapii walsartanem lub hydrochlorotiazydem.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na walsartan, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidów lub którąkolwiek z substancji pomocniczych. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość wątroby i cholestaza. Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężką przewlekłą, niewydolnością serca (brak doświadczeń) oraz u pacjentów z innymi chorobami związanymi ze wzmożoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron - RAA (ryzyko wystąpienia zaburzeń czynności nerek), a także u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub ze zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę (ryzyko zwiększenia stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy) i pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem (ryzyko zahamowania aktywności układu renina-angiotensyna). Zaleca się szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aorty, zastawki dwudzielnej lub kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory. Dotychczas brak doświadczeń o bezpieczeństwie stosowania leku u pacjentów z przeszczepem nerki. Ze względu na ryzyko niedociśnienia, omdleń, hiperkaliemii i zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu RAA (np. poprzez łączne stosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem); jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty. Nie należy stosować jednocześnie antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Należy zachować ostrożność u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, bez cholestazy. Hydrochlorotiazyd może wpływać na tolerancję glukozy i zwiększać stężenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w surowicy - u pacjentów z cukrzycą może być konieczna zmiana dawkowania insuliny lub doustnych leków hipoglikemicznych. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem, powodując nawracające i nieznaczne zwiększenie stężenia wapnia w surowicy, przed wykonaniem testów przytarczyc należy odstawić tiazydy. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwania leczenia, a w razie ponownej kontynuacji należy chronić miejsca narażone na działanie promieni słonecznych lub promieni UVA. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których już wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości na inne leki blokujące receptor angiotensyny II. Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 18 rż.

Niepożądane działanie

Działania niepożądane związane ze stosowaniem połączenia walsartan/hydrochlorotiazyd. Niezbyt często: odwodnienie; parestezje; niewyraźne widzenie; szum w uszach; niedociśnienie; kaszel; bóle mięśniowe; zmęczenie. Bardzo rzadko: zawroty głowy; biegunka; bóle stawów. Częstość nieznana: omdlenia; niekardiogenny obrzęk płuc; zaburzenia czynności nerek; zwiększone stężenie kwasu moczowego, bilirubiny, kreatyniny i azotu mocznikowego w surowicy, hipokaliemia, hiponatremia, neutropenia. Działania niepożądane związane ze stosowaniem walsartanu. Niezbyt często: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bóle brzucha. Częstość nieznana: zmniejszone stężenie hemoglobiny, obniżony hematokryt, małopłytkowość; inne reakcje nadwrażliwości/alergiczne, w tym choroba posurowicza; zwiększone stężenie potasu w surowicy; zapalenie naczyń; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; obrzęk naczyniowy, wysypka, świąd; niewydolność nerek. Działania niepożądane związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu. Często: niedociśnienie ortostatyczne; utrata apetytu, łagodne nudności i wymioty; pokrzywka i inne postacie wysypki; impotencja. Rzadko: małopłytkowość, czasami z plamicą; depresja, zaburzenia snu, bóle głowy, zaburzenia rytmu serca; zaparcia, dolegliwości żołądkowo-jelitowe; cholestaza wewnątrzwątrobowa lub żółtaczka; nadwrażliwość na światło. Bardzo rzadko: agranulocytoza, leukopenia, anemia hemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego; reakcje nadwrażliwości; niewydolność oddechowa, w tym zapalenie i obrzęk płuc; zapalenie trzustki; martwicze zapalenie naczyń i martwica toksyczno-rozpływna naskórka, reakcje przypominające toczeń rumieniowaty skóry, ponowne uczynnienie skórnego tocznia rumieniowatego.

Ciąża i laktacja

Stosowanie leku w I trymestrze nie jest zalecane, a w II i III trymestrze jest przeciwwskazane. Walsartan podczas II i III trymestru wpływa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). Hydrochlorotiazyd może niekorzystnie wpływać na perfuzję płodowo-łożyskową oraz może powodować u płodu i noworodka - żółtaczkę, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość. W razie ekspozycji na działanie antagonistów receptora angiotensyny II począwszy od II trymestru ciąży, zaleca się kontrolne badania ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki. Dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży powinny być poddane dokładnej obserwacji pod względem wystąpienia niedociśnienia. U pacjentek planujących ciążę należy zastosować leczenie innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży, walsartan należy natychmiast odstawić, i jeśli to właściwe, zastosować alternatywne leczenie. Nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania leku.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej. Podczas leczenia należy często kontrolować stężenie potasu i elektrolitów w surowicy, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ponadto monitorować stężenie kreatyniny i kwasu moczowego. Podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń należy wziąć pod uwagę, że niekiedy mogą wystąpić zawroty głowy lub uczucie zmęczenia.

Interakcje

Preparat może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność - nie zaleca się leczenia skojarzonego; jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy dokładnie kontrolować stężenie litu we krwi. Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez zastosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem zwiększa częstość występowania niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - takie połączenie nie jest zalecane; jeśli takie skojarzenie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty łącznie z dokładnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Antagonistów receptora angiotensyny II  oraz inhibitorów ACE oraz nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Stosowanie preparatu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zburzeniem czynności nerek (GFR2). Połączenie walsartanu i hydrochlorotiazydu wymaga szczególnej ostrożności w przypadku stosowania: innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. inhibitorów ACE, leków β-adrenolitycznych, antagonistów kanałów wapniowych; ryzyko nasilenia działania leków); amin presyjnych (np. noradrenaliny, adrenaliny; możliwe jest zmniejszenie odpowiedzi na aminy presyjne); NLPZ (w tym selektywnych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego >3 g/dobę i nieselektywnych NLPZ; może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego oraz prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy; na początku leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania walsartanu z diuretykami oszczędzającymi potas, preparatami uzupełniającymi potas, zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas i innymi substancjami, które mogą zwiększać stężenie potasu (w razie konieczności leczenia skojarzonego zaleca się kontrolę stężenia potasu). Należy zachować szczególna ostrożność podczas stosowania hydrochlorotiazydu i następujących preparatów: leki mogące powodować zmniejszenie stężenia potasu i wywoływać hipokaliemię (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy, środki przeczyszczające, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G, kwas salicylowy i jego pochodne; zaleca się kontrolę stężenia potasu); leki mogące wywołać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes (np. chinidyna, hydrochinidyna, disopiramid, amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid, tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol, beprydyl, cyzapryd, difemanil, dożylna erytromycyna, halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, dożylna winkamina; ryzyko hipokaliemii); glikozydy naparstnicy (ryzyko wystąpienia hipokaliemii lub hipomagnezemii); witamina D lub sole wapnia (ryzyko wzrostu stężenia wapnia w surowicy); leki przeciwcukrzycowe (wpływ na tolerancję glukozy, a w przypadku metforminy istnieje ryzyko kwasicy mleczanowej; może być konieczna zmiana dawkowania leków przeciwcukrzycowych); leki beta-adrenolityczne i diazoksyd (zwiększenie ryzyka hiperglikemii); probenecyd i sulfinpyrazon (może istnieć konieczność zmiany dawkowania leków); allopurynol (tiazydy mogą zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol); leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden; zwiększenie biodostępność diuretyków tiazydowych); amantadyna (zwiększenie ryzyka działań niepożądanych spowodowanych przez amantadynę); żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol; zaburzenie wchłaniania diuretyków tiazydowych); leki cytostatyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat; tiazydy mogą zmniejszać wydalanie tych leków i nasilać ich działanie na szpik kostny); niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna; tiazydy nasilają działanie pochodnych kurary); cyklosporyna (zwiększone ryzyko hiperurykemii i wystąpienie powikłań takich jak dna moczanowa); alkohol, leki znieczulające i uspokajające (zwiększenie ryzyka niedociśnienia ortostatycznego); metyldopa (zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej); karbamazepina (ryzyko rozwinięcia się hiponatremii); środki kontrastowe z zawartością jodu (u pacjentów z odwodnieniem wywołanym diuretynami istnieje zwiększone ryzyko ciężkiej niewydolności nerek, po podaniu dużych dawek leków zawierających jod; należy odpowiednio nawodnić pacjenta). Nie stwierdzono interakcji walsartanu z cymetydyną, warfaryną, furosemidem, digoksyną, atenololem, indometacyną, hydrochlorotiazydem, amlodypiną, glibenklamidem.

Preparat zawiera substancje Hydrochlorothiazide, Valsartan.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera walsartan i hydrochlorotiazyd, odpowiednio: 80 mg + 12,5 mg lub 160 mg + 12,5 mg lub 160 mg + 25 mg. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Preparat zawiera laktozę i sorbitol.

1 tabl. powl. zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu; tabletki zawierają laktozę oraz lecytynę sojową, ponadto tabletki 160 mg +12,5 mg zawierają żółcień pomarańczową.

1 tabl. powl. zawiera 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 80 mg lub 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. powl. zawiera walsartan i hydrochlorotiazyd, odpowiednio: 80 mg+12,5 mg lub 160 mg+12,5 mg lub 160 mg+25 mg lub 320 mg+12,5 mg lub 320 mg+25 mg. Tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 160 mg walsartanu i 12,5 mg lub 25 mg hydrochlorotiazydu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 80 mg, 160 mg lub 320 mg walsartanu i 12,5 lub 25 mg hydrochlorotiazydu.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

100 g preparatu zawiera: 50 g nalewki z ziela konwalii mianowanej, 25 g nalewki z kwiatostanu głogu i 25 g nalewki z korzenia kozłka lekarskiego. Preparat zawiera etanol.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.