Avelox

1 tabl. powl. zawiera 400 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Avelox 10 szt., tabl. powl. 193,33zł 2017-10-31

Działanie

Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, hamujący aktywność bakteryjnych topoizomeraz typu II (gyraza DNA i topoizomeraza IV), które są niezbędne do prawidłowego przebiegu replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA. Działa bakteriobójczo na: bakterie Gram-dodatnie: szczepy Gardnerella vaginalis, Staphylococcus aureus wrażliwe na metycylinę, Streptococcus agalactiae, grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) S. pneumoniae, S. pyogenes; bakterie Gram-ujemne: Haemophilus influenzae, H. parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Klebsiella pneumoniae; bakterie beztlenowe: Prevotella spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp.; inne: Mycoplasma pneumoniae, M. hominis, M. genitalium, Legionella pneumophila, Chlamydia pneumoniae, Ch. trachomatis, Coxiella burnetti. Szczepy, dla których oporność nabyta może stanowić problem: tlenowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus; tlenowe bakterie Gram-ujemne: Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella oxytoca, Neisseria gonorrhoeae. Gatunki o oporności wrodzonej: tlenowe bakterie Gram-ujemne: Pseudomonas aeruginosa. Moksyfloksacyna szybko i niezależnie od pokarmu wchłania się z przewodu pokarmowego (biodostępność około 91%), osiągając stężenie maksymalne we krwi po 0,5-4 h. Z białkami osocza wiąże się w 40-42%. Przenika do tkanek układu oddechowego, m.in. do zatok, błony śluzowej oskrzeli i makrofagów pęcherzykowych. Jest metabolizowana w wątrobie. T0,5 wynosi około 12 h. Jest wydalana w postaci nie zmienionej oraz w postaci metabolitów zarówno z kałem, jak i z moczem.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 400 mg raz na dobę. Czas trwania leczenia: zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli - 5-10 dni, pozaszpitalne zapalenie płuc - 10 dni, ostre bakteryjne zapalenie zatok - 7 dni, zapalenie narządów miednicy mniejszej o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu - 14 dni. Preparat przyjmować niezależnie od posiłków, popijając płynem. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, z małą masą ciała oraz osób w podeszłym wieku.

Wskazania

Ostre bakteryjne zapalenie zatok (właściwie rozpoznane) i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli (właściwie rozpoznane), jeżeli nie jest właściwe zastosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, zalecanych w tym zakażeniu jako leki pierwszego rzutu lub jeżeli po ich zastosowaniu zakażenie nie ustąpiło. Pozaszpitalne zapalenie płuc (z wyjątkiem przypadków o ciężkim przebiegu), jeżeli nie jest właściwe zastosowanie innych leków przeciwbakteryjnych, zalecanych w tym zakażeniu jako leki pierwszego rzutu. Zapalenie narządów miednicy mniejszej o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu (m.in. zakażenia górnego odcinka dróg rodnych, w tym zapalenie jajowodów i zapalenie błony śluzowej macicy), przebiegające bez ropnia jajowodowo-jajnikowego ani ropnia w miednicy mniejszej. Pozaszpitalne zapalenie płuc oraz powikłane zakażenia skóry i tkanki podskórnej jako kontynuacja terapii po początkowym leczeniu moksyfloksacyną podawaną dożylnie. Nie należy stosować leku w celu rozpoczęcia leczenia jakiegokolwiek rodzaju zakażeń skóry i tkanki podskórnej ani ciężkiego pozaszpitalnego zapalenia płuc.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na moksyfloksacynę, inne chinolony lub inne składniki preparatu. Ciąża, okres karmienia piersią. Dzieci i młodzież poniżej 18 lat. Choroby ścięgien w następstwie wcześniejszego stosowania chinolonów. Wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe (szczególnie nieskorygowana hipokaliemia), bradykardia o znaczeniu klinicznym, niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory, objawowe zaburzenia rytmu serca w wywiadzie. Niewydolność wątroby oraz aktywność aminotransferaz we krwi przekraczająca 5-krotnie górną granicę normy. Nie stosować w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania preparatu do leczenia w monoterapii zapalenia narządów miednicy mniejszej o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu wywołanego przez Neisseria gonorrhoeae, należy skojarzyć moksyfloksacynę z innym odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym (np. cefalosporyną); przy braku klinicznej poprawy, rozważyć leczenie alternatywne. Nie zaleca się stosowania moksyfloksacyny w leczeniu zakażeń wywołanych przez wielooporne szczepy gronkowca złocistego (MRSA, Staphylococcus aureus). U pacjentek z zapaleniem narządów miednicy mniejszej u których rozważa się leczenie dożylne, nie zaleca się stosowania preparatu. Zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki zmniejszające stężenie potasu we krwi oraz u pacjentów z ryzykiem wystąpienia arytmii (szczególnie kobiet i pacjentów w podeszłym wieku) np. z ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego lub wydłużeniem odstępu QT (ryzyko komorowych zaburzeń rytmu i zatrzymania akcji serca). Zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności o.u.n., mogących predysponować do wystąpienia drgawek lub obniżenia progu drgawkowego (w przypadku ich wystąpienia należy przerwać podawanie leku i zastosować odpowiednie leczenie), u pacjentów z miastenią i niedoborem G-6-PD (również w wywiadzie), u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek (ryzyko odwodnienia). Należy odstawić moksyfloksacynę w przypadku zagrażającego życiu wstrząsu, przy bólu lub innych objawach zapalenia czy zerwania ścięgien (występuje szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku oraz leczonych jednocześnie kortykosteroidami, może wystąpić nawet do kilku miesięcy po zaprzestaniu leczenia chinolonami) oraz przy objawach mogących mieć związek z zaburzeniami rytmu serca (wykonać EKG) oraz u pacjentów u których w przebiegu leczenia wystąpiła depresja lub reakcje psychotyczne. Nie ustalono skuteczności klinicznej stosowania leku w leczeniu ciężkich zakażeń poparzeniowych, zapalenia powięzi i zakażeń stopy cukrzycowej z zapaleniem szpiku kostnego. W przypadku wystąpienia biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyku lub rzekomobłoniastego zapalenia jelit należy odstawić moksyfloksacynę i wdrożyć odpowiednie leczenie (w tym środki zmniejszające ryzyko przeniesienia zakażenia); stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit jest przeciwwskazane w tych stanach klinicznych. Dane na temat stosowania leku u pacjentów z niewydolnością wątroby są niewystarczające. Nie stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: nadkażenia spowodowane opornymi bakteriami lub grzybami np. kandydozy jamy ustnej lub pochwy; ból i zawroty głowy; wydłużenie odstępu QT u pacjentów ze współistniejącą hipokaliemią; nudności, wymioty, bóle żołądkowo-jelitowe, ból brzucha, biegunka; zwiększenie aktywności aminotransferaz. Niezbyt często: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego, zwiększenie wskaźnika INR; reakcje alergiczne; hiperlipidemia; reakcje lękowe, nadaktywność psychoruchowa, pobudzenie; parestezje i dyzestezje, zaburzenia smaku (w tym bardzo rzadko utrata smaku), splątanie i dezorientacja, zaburzenia snu (zazwyczaj bezsenność), drżenia, zaburzenia równowagi, senność; zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie i zamglone widzenie, szczególnie w powiązaniu z objawami ze strony o.u.n.); wydłużenie odstępu QT, kołatanie serca, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa, rozszerzenie naczyń; duszność (w tym napady astmy), brak łaknienia, zaparcie, niestrawność, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zwiększenie aktywności amylazy; zaburzenia czynności wątroby (w tym zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej), zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności γ-glutamylotransferazy, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi; świąd, wysypka, pokrzywka, sucha skóra; ból stawów, ból mięśni; odwodnienie; złe samopoczucie (spowodowane głównie osłabieniem lub zmęczeniem), stany bólowe (w tym ból pleców, klatki piersiowej, miednicy i kończyn), nadmierne pocenie się. Rzadko: anafilaksja (w tym wstrząs zagrażający życiu), obrzęki alergiczne, obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk krtani, mogący zagrażać życiu); hiperglikemia, hiperurykemia; chwiejność emocjonalna, depresja (bardzo rzadko prowadząca do zachowań autodestrukcyjnych), omamy; hipoestezja, zaburzenia węchu (w tym utrata węchu), niezwykłe sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu na skutek zawrotów głowy pochodzenia błędnikowego), drgawki (w tym napad padaczkowy), zaburzenia koncentracji, zaburzenia mowy, amnezja; szumy uszne, w tym głuchota; tachyarytmie komorowe, omdlenie (nagła i krótkotrwała utrata przytomności), nadciśnienie, niedociśnienie; dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, związane z antybiotykiem zapalenie jelita grubego (w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, bardzo rzadko związane z zagrażającymi życiu powikłaniami); żółtaczka, zapalenie wątroby (zwykle z zastojem żółci); zapalenie ścięgien, kurcze mięśni, drżenie mięśni i ich osłabienie; zaburzenie czynności nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), niewydolność nerek; obrzęki. Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia protrombiny, zmniejszenie wskaźnika INR, agranulocytoza; depersonalizacja, reakcje psychotyczne (mogące prowadzić do zachowań autodestrukcyjnych), hiperestezja; przemijająca utrata widzenia; niespecyficzne arytmie torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca; zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu mogące prowadzić do zagrażającej życiu niewydolności wątroby (w tym ze skutkiem śmiertelnym); pęcherzowe reakcje skóry (jak zespół Stevensa-Johnsona) lub martwica toksyczno-rozpływna naskórka (mogące zagrażać życiu); zerwanie ścięgna, zapalenie stawów, sztywność mięśni, nasilenie objawów miastenii. hipernatremia, hiperkalcemia, hemoliza, rabdomioliza, reakcje nadwrażliwości na światło, neuropatia obwodowa.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w ciąży i podczas karmienia piersią jest przeciwwskazane, bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone. Moksyfloksacyna przenika do mleka matki.

Uwagi

Jeśli podczas leczenia pojawią się objawy nieprawidłowego funkcjonowania wątroby, należy wykonać badania oceniające czynność tego narządu. Podczas stosowania preparatu należy unikać naświetlania promieniami UV (słońce, solarium). Lek może powodować występowanie fałszywie ujemnych wyników hodowli Mycobacterium spp. poprzez zahamowanie namnażania się bakterii. Może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługiwania maszyn i sprawność psychofizyczną.

Interakcje

Nie można wykluczyć addycyjnego działania na odstęp QT moksyfloksacyny i innych leków które mogą wydłużać odstęp QTc. Może to prowadzić do zwiększenia ryzyka komorowych zaburzeń rytmu, w tym torsade de pointes. Dlatego przeciwwskazane jest podawanie moksyfloksacyny z następującymi preparatami: leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid); leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid); neuroleptyki (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd); trójcykliczne leki przeciwdepresyjne; niektóre leki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, szczególnie halofantryna); niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna); inne (cyzapryd, winkamina i.v., beprydyl, difemanil). Opisano wiele przypadków wskazujących że leki przeciwbakteryjne jak moksyfloksacyna, zwiększają aktywność doustnych leków przeciwzakrzepowych. Zakażenie, stan zapalny, wiek i ogólny stan pacjenta są prawdopodobnie czynnikami ryzyka. Stąd należy kontrolować wskaźnik INR i dostosować dawkę doustnych leków przeciwzakrzepowych. Nie zaleca się równoczesnego podawania węgla aktywowanego i moksyfloksacyny w postaci doustnej, gdyż węgiel ogranicza wchłanianie moksyfloksacyny i zmniejsza jej dostępność o ponad 80%. Przy jednoczesnym stosowaniu moksyfloksacyny i preparatów, w których skład wchodzą związki dwu- lub trójwartościowych kationów (np. środki zobojętniające sok żołądkowy zawierające magnez lub glin, didanozyna w postaci tabletek, sukralfat, preparaty zawierające żelazo i cynk) należy zachować 6 h przerwę. Moksyfloksacyna zwiększa o około 30% stężenie maksymalne digoksyny w osoczu (nie wymaga zmiany dawkowania). Jednoczesne podanie z glibenklamidem może zmniejszać jego stężenie maksymalne we krwi (bez znaczenia klinicznego). Brak istotnych klinicznie interakcji z podawaną jednocześnie: ranitydyną, probenecydem, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, preparatami wapnia, morfiną podawaną parenteralnie, teofiliną, cyklosporyną lub itrakonazolem. Brak klinicznych interakcji z żywnością.

Preparat zawiera substancję Moxifloxacin.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 400 mg moksyfloksacyny (w postaci chlorowodorku).

1 tabl. powl. zawiera 400 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę.

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

1  butelka (250 ml) roztworu do infuzji zawiera 400 mg moksyfloksacyny (w postaci chlorowodorku); 250 ml roztworu zawiera 35,3 mmol (811,9 mg) sodu.

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. powl. zawiera 400 mg moksyfloksacyny (w postaci chlorowodorku).

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

1 ml roztworu zawiera 5 mg moksyfloksacyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 fiolka zawiera 500 mg imipenemu (w postaci jednowodzianu) oraz 500 mg cylastatyny (w postaci soli sodowej); lek zawiera sód: 37,5 mg w 1 fiolce.

1 dawka (0,5 ml) zawiera nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu.

1 fiolka zawiera 250 mg acyklowiru w postaci soli sodowej.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg, 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 400 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu i 57 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej. 1 saszetka granulatu do sporz. zaw. doustnej zawiera 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; granulat zawiera aspartam. 1 tabl. do sporz. zawiesiny doustnej/ulegająca rozpadowi w jamie ustnej (QUICKTAB) zawiera 500 mg lub 875 mg amoksycyliny w postaci trójwodzianu oraz 125 mg kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej; tabl. QUICKTAB zawierają aspartam i olej rycynowy.

1 tabl. zawiera 100 mg, 400 mg lub 800 mg sulfametoksazolu i odpowiednio 20 mg, 80 mg lub 160 mg trimetoprimu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan metylu i parahydroksybenzoesan propylu.

1 dawka 2 ml szczepionki doustnej zawiera: nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G1, nie mniej niż 2,8 x 106 IU rotawirusa typu G2, nie mniej niż 2,2 x 106 IU rotawirusa typu G3, nie mniej niż 2,0 x 106 IU rotawirusa typu G4, nie mniej niż 2,3 x 106 IU rotawirusa typu P1A[8]. Preparat zawiera sacharozę.

1 dawka (0,5 ml) po rekonstytucji zawiera: nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu; antygeny Bordatella pertusis (25 µg toksoidu krztuścowego adsorbowanego na wodorotlenku glinu, 25 µg hemaglutyniny włókienkowej adsorbowanej na wodorotlenku glinu, 8 µg pertaktyny adsorbowanej na wodorotlenku glinu); inaktywowany poliowirus - 40 j. antygenu D wirusa polio typ 1 (szczep Mahoney namnażany w hodowli komórek Vero), 8 j. antygenu D wirusa polio typ 2 (szczep MEF-1 namnażany w hodowli komórek Vero), 32 j. antygenu D wirusa polio typ 3 (szczep Saukett namnażany w hodowli komórek Vero); 10 µg polisacharydu Haemophilus influenzae typ b (fosforanu polirybozylorybitolu), związanego z około 20-40 µg toksoidu tężcowego jako nośnikiem białkowym.

5 ml zawiesiny zawiera 200 mg sulfametoksazolu i 40 mg trimetoprimu. Lek zawiera maltitol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 kaps. zawiera 50, 100, 150 lub 200 mg flukonazolu; kaps. zawierają laktozę. 1 ml syropu zawiera 5 mg flukonazolu; syrop zawiera sacharozę i glicerol.

1 fiolka zawiera 1g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie Grypa u dzieci - objawy, przyczyny i leczenie

Grypa u dzieci to jedna na najczęstszych chorób wirusowych układu oddechowego. Przyczyną choroby jest wirus grypy, który wywołuje dokuczliwe objawy. W tym ...

więcej

Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej roboty Domowe syropy NA KASZEL - przepisy na syropy własnej ...

Przepisy na domowe syropy na kaszel, zarówno ten suchy, jak i mokry, są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego - syropy ...

więcej

Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY] Zioła na przeziębienie dla dzieci i dorosłych [PRZEPISY]

Zioła na przeziębienie to naturalne specyfiki, dzięki którym szybko można zwalczyć infekcję. Zioła na przeziębienie to zioła napotne, przeciwgorączkowe, które łagodzą katar ...

więcej

Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie Zapalenie migdałków – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie migdałków wiąże się z silnym bólem gardła utrudniającym przełykanie, osłabieniem i gorączką. Preparaty stosowane w leczeniu zapalenia migdałków powinny z jednej ...

więcej

Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie Ból gardła przy przełykaniu śliny – przyczyny i leczenie

Ból gardła spowodowany jest najczęściej zakażeniami górnych dróg oddechowych. Szczególnie doskwiera nam on przy przełykaniu – przeczytaj, jakie są tego przyczyny i ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.