Apo®-Doxan 4

1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu doksazosyny. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Apo®-Doxan 4 60 szt., tabl. 46,26zł 2017-10-31

Działanie

Antagonista receptorów α-adrenergicznych, stosowany doustnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego i łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Rozszerza tętnice obwodowe, zmniejsza ciśnienie tętnicze krwi zmniejszając opór naczyń obwodowych. Korzystnie wpływa na zawartość lipidów we krwi: zmniejsza stężenie lipoprotein o małej i bardzo małej gęstości (LDL i VLDL), nie zmienia stężenia lipoprotein o dużej gęstości (HDL). Zmniejsza stężenie triglicerydów oraz cholesterolu całkowitego we krwi, co powoduje zwiększenie wartości stosunku HDL/cholesterol całkowity. W okresie stosowania doksazosyny przerost lewej komory serca zmniejsza się, występuje zahamowanie agregacji płytek krwi oraz zwiększenie aktywności tkankowego aktywatora plazminogenu. Doksazosyna zwiększa wrażliwość na insulinę u pacjentów, u których wrażliwość ta była zmniejszona oraz wykazuje nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zaburzenia seksualne. U pacjentów z łagodnym przerostem gruczołu krokowego doksazosyna powoduje zmniejszenie dolegliwości i poprawę parametrów urodynamicznych związanych z utrudnieniem odpływu moczu. Selektywnie blokuje receptory adrenergiczne typu α1 w błonie mięśniowej podstawy i torebki gruczołu krokowego, a także szyi pęcherza moczowego. Doksazosyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym Cmax osiąga po około 2-3 h. Biodostępność wynosi 65%. Z białkami wiąże sie w 98%. Doksazosyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Eliminacja doksazosyny z surowicy krwi jest dwufazowa. T0,5 wynosi 22 h. Na eliminację nie ma wpływu wiek pacjenta ani łagodna lub umiarkowana niewydolność nerek.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Dawkowanie należy dostosować do nasilenia objawów i skuteczności leczenia u danego pacjenta. Leczenie objawów dyzurycznych wywołanych łagodnym przerostem gruczołu krokowego: zalecana początkowa jednorazowa dawka dobowa wynosi 1 mg. W razie konieczności, dawka dobowa może być zwiększona do 2 mg, następnie do 4 mg, a nawet do 8 mg. Maksymalna dawka dobowa, podawana raz na dobę wynosi 8 mg. Po zwiększeniu dawki zaleca się pacjentowi codzienne kontrolowanie ciśnienia krwi. Nie należy zwiększać dawki doksazosyny częściej, niż co 1-2 tyg. Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi: zalecana początkowa jednorazowa dawka dobowa wynosi 1 mg. W razie konieczności, dawka dobowa może być zwiększona do 2 mg na dobę, następnie do 4 mg, 8 mg, a nawet do 16 mg. Maksymalna dawka dobowa, podawana raz na dobę, wynosi 16 mg. Pacjentowi zaleca się kontrolowanie ciśnienia krwi w okresie 2-6 h po podaniu leku i bezpośrednio przed podaniem kolejnej dawki. Nie należy zwiększać dawki doksazosyny częściej, niż co 1-2 tyg. Zwiększenie dawki dobowej jednorazowo o ponad 4 mg zwiększa ryzyko wystąpienia zawrotów i omdleń spowodowanych hipotonią ortostatyczną. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności preparatu u dzieci. Szczególne grupy pacjentów. Nie ma potrzeby dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów poddawanych hemodializie zmiana dawkowania nie jest wymagana; doksazosyny nie można usunąć z surowicy krwi metodą hemodializy. Ze względu na brak badań u pacjentów z niewydolnością wątroby, doksazosynę należy podawać ostrożnie i w razie konieczności zmniejszyć dawkę. Sposób podania. Doksazosynę podaje się raz na dobę, o tej samej porze rano lub wieczorem. Tabl. stosuje się przed lub po posiłku, popijając niewielką ilością płynu. Na początku leczenia, by zminimalizować ryzyko wystąpienia hipotonii ortostatycznej lub omdlenia, we wszystkich wskazaniach należy stosować dawkę początkową wynoszącą 1 mg, podawaną raz na dobę.

Wskazania

Leczenie objawów dyzurycznych wywołanych łagodnym przerostem gruczołu krokowego (lek można stosować u pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym krwi i z nadciśnieniem). Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego: w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. z moczopędnymi lekami tiazydowymi, lekami blokującymi receptory adrenergiczne typu beta, antagonistami wapnia i inhibitorami ACE).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na doksazosynę, pochodne chinazoliny np. prazosin, terazosin lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością wątroby. Jednoczesne stosowanie inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) i preparatu może u niektórych pacjentów prowadzić do objawowego niedociśnienia. Doksazosyna, szczególnie przy zmianie pozycji ciała na pionową, może nadmiernie zmniejszać ciśnienie tętnicze krwi, co wywołuje zawroty głowy, a nawet omdlenie. Objawy hipotonii ortostatycznej występują najczęściej po przyjęciu pierwszej dawki, po zwiększeniu dawki lub, gdy przerwa w stosowaniu leku trwała dłużej niż kilka dni (zaleca się rozpoczęcie leczenia od podania dawki dobowej 1 mg). Należy ostrzec pacjenta, by unikał gwałtownego wstawania z pozycji siedzącej lub leżącej. oraz o możliwości omdlenia. Jeśli wystąpią działania niepożądane, pacjent powinien usiąść lub położyć się. Na początku leczenia lub po każdym zwiększeniu dawki, zaleca się codzienną kontrolę ciśnienia krwi wykonywaną między 2.a 6. h od przyjęcia leku. Jeśli zawroty głowy, dezorientacja, uczucie kołatania serca będą się utrzymywały, wymagana jest konsultacja z lekarzem. Doksazosyna może wywoływać długotrwały wzwód prącia (bolesny wzwód prącia, utrzymujący się godzinami, nie ustępujący po stosunku seksualnym lub masturbacji), który może doprowadzić do trwałej impotencji. Pacjent powinien niezwłocznie zgłosić się do lekarza i być może odstawić lek. Przed rozpoczęciem leczenia doksazosyną należy stwierdzić, że powiększenie gruczołu krokowego i związane z nim dolegliwości nie są spowodowane nowotworem prostaty. Jeśli pacjent nie przyjmował leku przez kilka dni, leczenie należy wznowić podając jednorazową dawkę początkową wynoszącą 1 mg doksazosyny na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek należy zachować szczególną ostrożność i kontrolować, czy nie występują nasilone objawy „efektu pierwszej dawki” lub długotrwałe niedociśnienie. Ponieważ doksazosyna silnie wiąże się z białkami surowicy krwi, dlatego nie można jej usunąć z organizmu stosując hemodializę. Ze względu na zawartość laktozy, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: bóle głowy. Często: niepokój, bezsenność, nerwowość, zawroty głowy, parestezje, senność, apatia, zaburzenia akomodacji, kołatanie serca, tachykardia, ból w klatce piersiowej, hipotonia ortostatyczna, obrzęki, duszność, zatkany nos, bóle brzucha, biegunka, niestrawność, suchość w ustach, nudności, zaparcia, skurcze mięśni, odczuwanie zwiększonej potrzeby oddawania moczu, częstomocz, osłabienie, uczucie zmęczenia, złe samopoczucie, obrzęk uogólniony. Niezbyt często: anoreksja, skaza moczanowa, pragnienie, pobudzenie, depresja, chwiejność emocjonalna, przeczulica, omdlenia, drżenie, sztywność mięśni, zaburzenie smaku, koszmary nocne, utrata pamięci, łzawienie, światłowstręt, szum w uszach, zawał serca, omdlenia, dusznica bolesna, arytmia, niedokrwienie obwodowe, skurcz oskrzeli, zapalenie gardła, kaszel, krwawienie z nosa, wzdęcia, wymioty, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, żółtaczka, łysienie, świąd, plamica, wysypka, bóle stawów, bóle pleców, bóle mięśni, osłabienie mięśni, nietrzymanie moczu, zaburzenia w oddawaniu moczu, dysuria, wielomocz, bóle, gorączka, dreszcze, obrzęk twarzy, uderzenia gorąca, bladość, hipokaliemia, zwiększenie masy ciała. Rzadko: zamglone widzenie, zaburzenia mózgowo-naczyniowe, obrzęk krtani, zapalenie wątroby, zastój żółci, priapizm, impotencja, wsteczna ejakulacja, obniżona temperatura ciała u pacjentów w podeszłym wieku, hipoglikemia. Bardzo rzadko: leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, reakcje alergiczne, bradykardia, nieżyt nosa, pokrzywka, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby.

Ciąża i laktacja

Doksazosyna może być stosowana w ciąży jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Ponieważ nie wiadomo czy doksazosyna przenika do mleka kobiet karmiących piersią, kobiety leczone doksazosyną nie powinny karmić piersią.

Uwagi

Szczególnie w początkowym okresie stosowania doksazosyny oraz po każdym zwiększeniu dawki mogą wystąpić takie działania niepożądane jak: omdlenie, zawroty głowy, dezorientacja. Nie należy wówczas kierować pojazdami mechanicznymi, obsługiwać maszyn będących w ruchu lub wykonywać innych czynności wymagających wzmożonej uwagi lub dobrej sprawności ruchowej.

Interakcje

W badaniach in vitro z ludzką surowicą krwi nie stwierdzono, by doksazosyna wpływała na wiązanie z białkami surowicy innych leków, np.: digoksyny, warfaryny, fenytoiny lub indometacyny. Nie zaobserwowano interakcji przy jednoczesnym stosowaniu doksazosyny z: moczopędnymi lekami tiazydowymi, furosemidem, lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne, NLPZ, antybiotykami, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego w moczu i lekami przeciwzakrzepowymi. Jednoczesne stosowanie inhibitorów fosfodiesterazy typu 5 (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) i preparatu może u niektórych pacjentów prowadzić do objawowego niedociśnienia. Doksazosyna, lek blokujący receptory α1-adrenergiczne typu oraz finasteryd – inhibitor 5-α-reduktazy, silnie wiążą się z białkami surowicy krwi i są metabolizowane w wątrobie (brak danych dotyczących ich równoczesnego stosowania). U pacjentów stosujących lek krócej niż 3 mies. nie stwierdzono wpływu doksazosyny na stężenie specyficznego antygenu prostaty (PSA).

Preparat zawiera substancję Doxazosin.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu doksazosyny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu doksazosyny.

1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu doksazosyny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 4 mg doksazosyny w postaci doksazosyny mezylanu.

1 tabl. zawiera 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

Opakowanie zawiera 21 tabl. o składzie: 0,15 mg dezogestrelu i 0,02 mg etynyloestradiolu.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. biała zawiera 2 mg walerianianu estradiolu; 1 tabl. niebieska zawiera 2 mg walerianianu estradiolu i 10 mg octanu medroksyprogesteronu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 680 mg cytrynianu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg lub 2 mg winianu tolterodyny. 1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 4 mg winianu tolterodyny; kaps. zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg lub 0,03 mg etynyloestradiolu; preparat zawiera laktozę.

Femoston: opakowanie składa się z 14 tabl. ceglastoczerwonych zawierających 2 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego i 14 tabl. żółtych zawierających 2 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego oraz 10 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę. Femoston mite: opakowanie składa się z 14 tabl. białych zawierających 1 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego i 14 tabl. szarych zawierających 1 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego oraz 10 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu! Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu!

Prawie połowa Polek (45%) uważa, że wystąpienie dolegliwości nietrzymania moczu (NTM) powodowałoby u nich konieczność rezygnacji z prowadzenia aktywnego trybu życia – ...

więcej

5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu 5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu to schorzenie, które występuje coraz częściej. Borykają się z nim ludzie starsi i młodsi, kobiety i mężczyźni. Czy z nietrzymaniem ...

więcej

Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza? Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza?

Zapalenia pęcherza możemy nabawić się przez cały rok, jednak sezon jesienno-zimowy sprzyja temu szczególnie. Częste przeziębienia, wychłodzenie i osłabienie organizmu to czynniki ...

więcej

Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne

Wbrew obiegowym opiniom, nietrzymanie moczu – niezależnie od jego rodzaju i przyczyny – można skutecznie leczyć. Niestety wiele osób uważa ten problem ...

więcej

Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków

Nietrzymanie moczu to przewlekła choroba, która dotyka wiele osób, choć tylko niewielka część chorych otwarcie mówi o tej dolegliwości. W zależności od ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.