Angiletta

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Angiletta 63 szt., tabl. powl. 74,50zł 2017-10-31

Działanie

Złożony doustny środek antykoncepcyjny. Stosowanie preparatu powoduje zahamowanie wydzielania FSH i LH w przysadce mózgowej i w związku z tym, zahamowanie owulacji. Błona śluzowa macicy ulega proliferacji i transformacji wydzielniczej. Zmieniają się również właściwości śluzu szyjki macicy. Zapobiega to migracji spermy przez kanał szyjki macicy i zmienia ruchliwość plemników. Po podaniu doustnym octan chlormadynonu (CMA) wchłania się szybko i niemal całkowicie. Biodostępność układowa CMA jest wysoka, ponieważ lek nie podlega metabolizmowi pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po 1-2 h. CMA wiąże się z białkami ludzkiego osocza, głównie albuminą, w ponad 95%. Nie wykazuje powinowactwa do globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG) lub globuliny wiążącej hormony kory nadnerczy (CBG). W organizmie CMA gromadzi się głównie w tkance tłuszczowej. Głównymi metabolitami CMA są 3-hydroksy-metabolity o podobnym T0,5 i aktywności androgennej do substancji macierzystej. CMA jest eliminowany z osocza z T0,5 wynoszącym ok. 34 h (po pojedynczej dawce) i 36-39 h (po dawkach wielokrotnych). CMA i jego metabolity są wydalane zarówno z moczem, jak i z kałem w mniej więcej równych ilościach. Etynyloestradiol (EE) jest szybko i niemal całkowicie absorbowany po podaniu doustnym; maksymalne stężenie w osoczu osiąga po 1,5 h. W wyniku sprzęgania przed przedostaniem się do krążenia ogólnego oraz metabolizmu pierwszego przejścia biodostępność bezwzględna wynosi 40% i wykazuje znaczne różnice międzyosobnicze (20-65%). EE wiąże się w 98% z białkami osocza, prawie wyłącznie z albuminami. Metabolizowany jest poprzez hydroksylację pierścienia aromatycznego przez cytochrom P-450. EE przed przedostaniem się do krążenia ogólnego podlega sprzęganiu zarówno w śluzówce jelita cienkiego, jak i w wątrobie. Średni T0,5 EE w osoczu wynosi ok. 12-14 h. Wydalany jest z moczem i kałem w proporcji 2:3. Siarczan etynyloestradiolu jest wydalany z żółcią; po hydrolizie przez bakterie jelitowe podlega krążeniu wątrobowo-jelitowemu.

Dawkowanie

Doustnie. Należy przyjmować 1 tabl. powl. raz na dobę, o tej samej porze (najlepiej wieczorem) przez 21 kolejnych dni, z następującą 7-dniową przerwą w przyjmowaniu tabletek; po 2-4 dniach od przyjęcia ostatniej tabletki powinno wystąpić krwawienie z odstawienia, podobne do krwawienia miesiączkowego. Przyjmowanie tabletek z kolejnego blistra należy rozpocząć po siedmiodniowej przerwie, niezależnie od tego, czy krwawienie ustało, czy nadal trwa. Tabletkę należy wycisnąć z blistra z miejsca oznakowanego odpowiednim dniem tygodnia i połknąć w całości z niewielką ilością płynu, jeżeli to konieczne. Tabletki powinny być przyjmowane raz na dobę, według kolejności wskazanej przez strzałkę. Rozpoczęcie stosowania preparatu. Brak antykoncepcji hormonalnej podczas ostatniego cyklu miesiączkowego: przyjmowanie tabletek należy rozpocząć w 1. dniu cyklu, tzn. w 1. dniu miesiączki. Jeżeli pierwsza tabletka zostanie przyjęta w 1. dniu cyklu, działanie antykoncepcyjne rozpoczyna się w 1. dniu przyjmowania i trwa również w czasie 7-dniowej przerwy w przyjmowaniu tabletek. Stosowanie tabletek można rozpocząć od 2. do 5. dnia cyklu, niezależnie od tego, czy krwawienie ustąpiło, jednak podczas pierwszego cyklu zaleca się przez pierwsze 7 dni jednoczesne stosowanie mechanicznej metody antykoncepcji. Jeżeli od rozpoczęcia krwawienia miesiączkowego upłynęło ponad 5 dni, należy poczekać z rozpoczęciem stosowania preparatu do czasu wystąpienia kolejnej miesiączki. Zmiana z innego środka antykoncepcyjnego. Zmiana z 21 lub 22-dniowego hormonalnego środka antykoncepcyjnego: należy przyjąć wszystkie tabletki z poprzedniego opakowania. Pierwszą tabletkę leku Angiletta należy przyjąć następnego dnia. W takiej sytuacji zachowana jest w ciągłość w stosowaniu leków i pacjentka nie musi czekać do rozpoczęcia następnego krwawienia spowodowanego odstawieniem. Stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji nie jest wymagane. Zmiana ze złożonego codziennego środka antykoncepcyjnego (28-dniowy środek antykoncepcyjny): stosowanie preparatu należy rozpocząć po przyjęciu ostatniej aktywnej tabletki z opakowania 28-dniowego środka antykoncepcyjnego (na przykład po przyjęciu 21 lub 22 tabletek). Pierwszą tabletkę preparatu należy przyjąć następnego dnia. Zachowana jest w ciągłość w stosowaniu leków i pacjentka nie musi czekać do rozpoczęcia następnego krwawienia spowodowanego odstawieniem. Stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji nie jest wymagane. Zmiana z tabletek zawierających wyłącznie progestagen („POP”): pierwszą tabletkę powlekaną preparatu należy przyjąć w dniu, w którym odstawiono preparat zawierający wyłącznie progestagen. W pierwszych 7 dniach konieczne jest stosowanie dodatkowych, barierowych metod antykoncepcji. Zmiana z antykoncepcji hormonalnej w postaci wstrzyknięć lub implantu: stosowanie preparatu można rozpocząć w dniu, w którym implant zostaje usunięty lub w dniu, na który wyznaczono kolejne wstrzyknięcie. W pierwszych 7 dniach konieczne jest stosowanie dodatkowych, mechanicznych metod antykoncepcji. Zmiana z pierścienia dopochwowego lub plastra przezskórnego: stosowanie preparatu najlepiej rozpocząć w dniu usunięcia pierścienia lub plastra, lecz najpóźniej w dniu następującym po zwyczajowej przerwie w stosowaniu pierścienia lub plastra. Po poronieniu lub przerwaniu ciąży w I trymestrze: stosowanie preparatu można rozpocząć natychmiast po poronieniu lub aborcji w I trymestrze. W tym przypadku nie jest konieczne stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. Po porodzie, poronieniu lub aborcji w II trymestrze: stosowanie preparatu przez kobiety, które nie karmią piersią można rozpocząć 21-28 dni po porodzie, bez konieczności stosowania dodatkowych, barierowych metod antykoncepcji. Jeżeli stosowanie preparatu rozpoczęto później niż po 28 dniach po porodzie, w pierwszych 7 dniach konieczne jest stosowanie dodatkowych mechanicznych metod antykoncepcji. Jeżeli kobieta odbyła już stosunek płciowy, należy wykluczyć ciążę przed rozpoczęciem stosowania tabletek lub poczekać do pierwszego krwawienia miesiączkowego. Po zakończeniu stosowania preparatu. Po zakończeniu stosowania, kolejny cykl może być wydłużony o ok. tydzień. Nieregularne przyjmowanie tabletek. Jeżeli pacjentka zapomniała przyjąć tabletkę, lecz nie upłynęło więcej niż 12 h od czasu, w którym powinna przyjąć tabletkę, nie jest wymagane stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. Należy kontynuować przyjmowanie tabletek tak, jak dotychczas. Jeżeli od czasu, w którym pacjentka powinna przyjąć tabletkę upłynęło więcej niż 12 h, skuteczność ochrony antykoncepcyjnej może być zmniejszona. Pacjentka powinna niezwłocznie przyjąć pominiętą tabletkę. Następna tabletka powinna być przyjęta o zwykłej porze. Ponadto, przez następne 7 dni należy dodatkowo stosować inną metodę antykoncepcji, np. prezerwatywę. Jeżeli opakowanie leku skończy się w czasie tych 7 dni, należy rozpocząć następne opakowanie tak szybko, jak tylko skończy się poprzednie opakowanie. W takim przypadku, nie należy stosować odstępu czasowego pomiędzy opakowaniami („reguła siedmiu dni”). Krwawienie z odstawienia prawdopodobnie nie wystąpi do zakończenia opakowania, jednakże często występuje plamienie. Jeżeli następna miesiączka nie wystąpi po przyjęciu drugiego opakowania, należy przeprowadzić test ciążowy. Zalecenia w przypadku wystąpienia wymiotów lub biegunki. Jeżeli w ciągu 4 h po przyjęciu tabletki wystąpią wymioty lub ciężka biegunka, wchłanianie leku może być zmniejszone, co może nie zapewniać skutecznej ochrony antykoncepcyjnej. W takiej sytuacji należy przestrzegać zaleceń dotyczących nieregularnego przyjmowania tabletek (powyżej). Należy kontynuować stosowanie preparatu.

Wskazania

Antykoncepcja hormonalna. Decyzja o przepisaniu preparatu powinna zostać podjęta na podstawie indywidualnej oceny czynników ryzyka u kobiety, zwłaszcza ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej związanego ze stosowaniem preparatu, w odniesieniu do innych złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na octan chlormadynonu, etynyloestradiol lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Początkowe lub wczesne objawy zakrzepicy, zakrzepowego zapalenia żył. Niedostatecznie kontrolowana cukrzyca. Niekontrolowane nadciśnienie lub znacznie zwiększone ciśnienie krwi (stale utrzymujące się wartości ciśnienia powyżej 140/90 mmHg). Zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby do czasu powrotu wartości parametrów czynności wątroby do normy. Uogólniony świąd, cholestaza, szczególnie gdy wystąpiła podczas poprzedniej ciąży lub podczas stosowania estrogenów. Zespół Dubina-Johnsona, zespół Rotora, zmiany w przepływie żółci. Występowanie obecnie lub w przeszłości nowotworów wątroby (łagodnych i złośliwych). Ostry ból nadbrzusza, powiększenie wątroby lub objawy krwawienia do jamy brzusznej. Pierwszy lub kolejny napad porfirii (niezależnie od postaci a szczególnie porfiria nabyta). Występowanie obecnie lub w przeszłości hormonozależnego nowotworu złośliwego (np. nowotworu piersi lub macicy). Ciężkie zaburzenia przemiany lipidowej. Zapalenie trzustki lub zapalenie trzustki w wywiadzie, jeżeli wiąże się z ciężką hipertriglicerydemią. Wystąpienie po raz pierwszy migrenowych bólów głowy lub częstsze epizody nadzwyczaj silnych bólów głowy. Ostre zaburzenia sensoryczne jak zaburzenia widzenia lub słuchu. Zaburzenia motoryczne (szczególnie niedowład). Wzrost częstości ataków padaczkowych. Ciężka depresja. Otoskleroza nasilająca się podczas wcześniejszych ciąż. Brak krwawienia miesięcznego o niewyjaśnionej przyczynie. Przerost śluzówki macicy. Krwawienie z dróg rodnych o niewyjaśnionej przyczynie. Występowanie lub ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE): żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - czynna (leczona lekami przeciwzakrzepowymi) lub przebyta żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, np. zakrzepica żył głębokich (DVT), zatorowość płucna (PE); znana dziedziczna lub nabyta predyspozycja do występowania żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej np. oporność na aktywne białko C (APC) (w tym czynnik V Leiden) niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S; rozległy zabieg operacyjny związany z długotrwałym unieruchomieniem; wysokie ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej wskutek występowania wielu czynników ryzyka. Występowanie lub ryzyko tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych (ATE): tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe - czynne lub przebyte (np. zawał mięśnia sercowego) lub stany prodromalne (np. dławica piersiowa); choroby naczyń mózgowych – czynny udar, przebyty udar lub stany prodromalne w wywiadzie (np. przemijający napad niedokrwienny - TIA); stwierdzona dziedziczna lub nabyta skłonność do występowania tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych np. hiperhomocysteinemia i obecność przeciwciał antyfosfolipidowych (przeciwciała antykardiolipinowe, antykoagulant toczniowy); migrena z ogniskowymi objawami neurologicznymi w wywiadzie; wysokie ryzyko tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych z powodu występowania wielu czynników ryzyka lub występowania jednego z poważnych czynników ryzyka, takich jak: cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi, ciężkie nadciśnienie tętnicze, ciężka dyslipoproteinemia.

Środki ostrożności

Palenie tytoniu zwiększa ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych ze strony układu krążenia, związanych ze stosowaniem złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Ryzyko to zwiększa się z wiekiem i liczbą wypalanych papierosów, przy czym jest szczególnie zaznaczone u kobiet w wieku powyżej 35 lat. Kobiety w wieku powyżej 35 lat, palące papierosy, powinny stosować inne metody antykoncepcji. Stosowanie jakichkolwiek złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, w porównaniu do sytuacji, gdy tych środków się nie stosuje. Stosowanie preparatów zawierających lewonorgestrel, norgestimat lub noretisteron jest związane z najmniejszym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Nie określono dotychczas ryzyka stosowania preparatu w porównaniu z tymi lekami. Decyzja o zastosowaniu preparatu spoza grupy leków znanych z najniższego ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej powinna zostać podjęta wyłącznie po rozmowie z pacjentką, w celu zapewnienia, że rozumie ona ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej związane ze złożonymi hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi (o małej dawce hormonów), jak obecne czynniki ryzyka wpływają na to ryzyko oraz, że ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej jest największe w 1. roku stosowania. Istnieją pewne dowody, świadczące o tym, że ryzyko zwiększa się, gdy złożone hormonalne środki antykoncepcyjne są przyjmowane ponownie po przerwie w stosowaniu równej 4 tyg. lub dłuższej. Dotychczas nie ustalono, jak odnosi się ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej związane ze stosowaniem złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych zawierających chlormadynon do ryzyka związanego ze stosowaniem złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych zawierających lewonorgestrel. U kobiet stosujących złożone hormonalne środki antykoncepcyjne niezwykle rzadko zgłaszano przypadki zakrzepicy w innych naczyniach krwionośnych, np. wątrobowych, krezkowych, nerkowych, mózgowych czy w żyłach i tętnicach siatkówki. Ryzyko żylnych powikłań zakrzepowo-zatorowych u pacjentek stosujących złożone hormonalne środki antykoncepcyjne może znacząco wzrosnąć w przypadku występowania dodatkowych czynników ryzyka, szczególnie, jeśli występuje kilka czynników ryzyka jednocześnie. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane, jeśli u pacjentki występuje jednocześnie kilka czynników ryzyka, które stawiają pacjentkę w grupie wysokiego ryzyka zakrzepicy żylnej. Jeśli u kobiety wstępuje więcej niż jeden czynnik ryzyka, możliwe jest, że zwiększenie ryzyka jest większe niż suma pojedynczych czynników - w tym przypadku należy ocenić całkowite ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Jeśli ocena stosunku korzyści do ryzyka jest negatywna, nie należy przepisywać złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Czynniki ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej: otyłość (wskaźnik masy ciała BMI powyżej 30 kg/m2) - ryzyko istotnie wzrasta wraz ze wzrostem BMI, jest to szczególnie ważne dla kobiet, u których występują również inne czynniki ryzyka; długotrwałe unieruchomienie, rozległy zabieg operacyjny, jakikolwiek zabieg operacyjny w obrębie kończyn dolnych lub miednicy, zabieg neurochirurgiczny lub poważny uraz - zaleca się przerwanie stosowania tabletek na co najmniej 4 tyg. przed planowanym zabiegiem chirurgicznym i nie wznawianie stosowania przed upływem 2 tyg. od czasu powrotu do sprawności ruchowej (należy stosować inną metodę antykoncepcji), należy rozważyć leczenie przeciwzakrzepowe, jeśli stosowania preparatu nie przerwano odpowiednio wcześnie (tymczasowe unieruchomienie, w tym podróż samolotem >4 h, może również stanowić czynnik ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u kobiet ze współistniejącymi innymi czynnikami ryzyka); dodatni wywiad rodzinny (występowanie żylnych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych u rodzeństwa bądź rodziców, szczególnie w stosunkowo młodym wieku, np. przed 50. rż.) - jeśli podejrzewa się predyspozycję genetyczną, przed podjęciem decyzji o stosowaniu złożonego hormonalnego środka antykoncepcyjnego kobieta powinna zostać skierowana na konsultację u specjalisty; inne schorzenia związane z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową (nowotwór, toczeń rumieniowaty układowy, zespół hemolityczno-mocznicowy, przewlekłe zapalne choroby jelit (np. choroba Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego) oraz niedokrwistość sierpowata); wiek - szczególnie w wieku powyżej 35 lat. Nie ustalono możliwej roli żylaków oraz zakrzepowego zapalenia żył powierzchniowych w wystąpieniu lub progresji żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Należy uwzględnić zwiększone ryzyko wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej w ciąży oraz w szczególności w 6-tygodniowym okresie poporodowym. Badania epidemiologiczne wykazały związek pomiędzy stosowaniem hormonalnych środków antykoncepcyjnych a zwiększonym ryzykiem tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych (zawału mięśnia sercowego) lub incydentów naczyniowo-mózgowych (np. przemijającego napadu niedokrwiennego, udaru). Przypadki tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych mogą być śmiertelne. Ryzyko wystąpienia tętniczych powikłań zakrzepowo-zatorowych lub napadów naczyniowo-mózgowych jest zwiększone u kobiet, u których występują czynniki ryzyka. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane, jeżeli u pacjentki występuje jeden poważny lub jednocześnie kilka czynników ryzyka tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, które stawiają pacjentkę w grupie wysokiego ryzyka zakrzepicy tętniczej. Jeśli u kobiety wstępuje więcej niż jeden czynnik ryzyka, możliwe jest, że zwiększenie ryzyka jest większe niż suma pojedynczych czynników - w tym przypadku należy ocenić całkowite ryzyko. Jeśli ocena stosunku korzyści do ryzyka jest negatywna, nie należy przepisywać złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Czynniki ryzyka tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych: wiek - szczególnie w wieku powyżej 35 lat; palenie - należy dokładnie pouczyć kobiety, aby nie paliły, jeśli zamierzają stosować złożone hormonalne środki antykoncepcyjne, kobiety w wieku powyżej 35 lat, które nie zaprzestały palenia, należy dokładnie pouczyć, aby stosowały inną metodę antykoncepcji; nadciśnienie tętnicze; otyłość (wskaźnik masy ciała (BMI) powyżej 30 kg/m2) - ryzyko istotnie wzrasta wraz ze wzrostem BMI, jest to szczególnie ważne dla kobiet, u których występują również inne czynniki ryzyka; dodatni wywiad rodzinny (występowanie tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych u rodzeństwa bądź rodziców, szczególnie w stosunkowo młodym wieku, np. przed 50. rż) - jeśli podejrzewa się predyspozycję genetyczną, przed podjęciem decyzji o stosowaniu złożonego hormonalnego środka antykoncepcyjnego kobieta powinna zostać skierowana na konsultację u specjalisty; migrena - zwiększenie częstości występowania lub nasilenia migreny w trakcie stosowania złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych (która może zapowiadać wystąpienie incydentu naczyniowo- mózgowego) może być powodem do natychmiastowego przerwania stosowania; inne schorzenia związane ze zdarzeniami niepożądanymi w obrębie naczyń (cukrzyca, hiperhomocysteinemia, wady zastawkowe serca, migotanie przedsionków, dyslipoproteinemia oraz toczeń rumieniowaty układowy). Pacjentki przyjmujące doustne złożone preparaty antykoncepcyjne należy poinformować o konieczności kontaktu z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów, które mogą świadczyć o zakrzepicy. W przypadku podejrzenia lub stwierdzenia zakrzepicy należy zaprzestać przyjmowania doustnych złożonych preparatów antykoncepcyjnych. Ze względu na działanie teratogenne leków przeciwzakrzepowych (kumaryn) powinno się zastosować odpowiednią alternatywną metodę antykoncepcji. Inne schorzenia, których występowanie wiąże się ze działaniami niepożądanymi w obrębie układu naczyniowego to: cukrzyca, układowy toczeń rumieniowaty, zespół hemolityczno-mocznicowy, przewlekłe choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego) oraz niedokrwistość sierpowatokrwinkowa. Przy ocenie stosunku korzyści do ryzyka, należy wziąć pod uwagę, że właściwe leczenie tych czynników może zmniejszyć ryzyko zakrzepicy. Zwiększenie częstości występowania, bądź nasilenia napadów migreny podczas stosowania doustnego złożonego leku antykoncepcyjnego (może być wczesnym objawem zdarzenia sercowo-naczyniowego, np. udaru mózgu) może stanowić powód do natychmiastowego odstawienia preparatu. Niektóre badania epidemiologiczne wskazują, że długotrwałe stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych jest czynnikiem ryzyka wystąpienia raka szyjki macicy u kobiet zakażonych wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). Trwają kontrowersje dotyczące wpływu innych czynników (np. liczba partnerów seksualnych oraz stosowanie mechanicznych metod antykoncepcji) na to zjawisko. U kobiet przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne nieznacznie zwiększa się ryzyko raka piersi; ryzyko to zmniejsza się w ciągu 10 lat od zaprzestania stosowania. Odnotowano rzadkie przypadki łagodnych nowotworów wątroby i jeszcze rzadsze przypadki nowotworów złośliwych u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne. W pojedynczych przypadkach nowotwory te prowadziły do zagrażających życiu krwotoków do jamy brzusznej. W przypadku silnego bólu brzucha, który nie mija samoistnie, powiększenia wątroby lub objawów krwotoku do jamy brzusznej, należy rozważyć możliwość występowania guzów wątroby i odstawienie leku. U wielu kobiet przyjmujących doustne złożone leki antykoncepcyjne odnotowano niewielki wzrost ciśnienia tętniczego, jednak klinicznie istotny wzrost ciśnienia tętniczego stwierdzano rzadko. Jeżeli wzrost ciśnienia tętniczego w czasie stosowania leku jest klinicznie znaczący, należy przerwać jego stosowanie i przystąpić do leczenia nadciśnienia. Stosowanie preparatu może zostać wznowione, gdy za pomocą leków hipotensyjnych uda się uzyskać prawidłowe wartości ciśnienia tętniczego. U kobiet z opryszczką ciężarnych w wywiadzie, może nastąpić nawrót tej choroby podczas stosowania COC. U kobiet z hipertriglicerydemią lub dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku hipertriglicerydemii w czasie podawania COC wzrasta ryzyko zapalenia trzustki. W przypadkach ostrych lub przewlekłych zaburzeń czynności wątroby konieczne może być przerwanie stosowania złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych do czasu powrotu parametrów czynności wątroby do normy. W przypadkach nawrotu żółtaczki cholestatycznej, występującej w czasie ciąży lub podczas stosowania hormonów płciowych, stosowanie złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych należy przerwać. COC mogą wpływać na wrażliwość tkanek obwodowych na insulinę lub na tolerancję glukozy. Pacjentki z cukrzycą stosujące doustne środki antykoncepcyjne powinny być ściśle monitorowane. Kobiety ze skłonnością do ostudy powinny unikać ekspozycji na słońce i promieniowanie ultrafioletowe podczas przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych. U kobiet z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym egzogenne estrogeny mogą wywołać lub zaostrzyć objawy choroby. Podczas przyjmowania doustnych złożonych preparatów antykoncepcyjnych zgłoszono nasilenie objawów depresji endogennej, padaczki, choroby Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. U kobiet stosujących doustne złożone leki antykoncepcyjne oraz u kobiet ciężarnych zaobserwowano nasilenie następujących objawów chorobowych, aczkolwiek nie ma wystarczających dowodów na ich związek z przyjmowaniem tych leków: żółtaczka i (lub) świąd skóry związany z cholestazą, kamica żółciowa, porfiria, toczeń rumieniowaty układowy, zespół hemolityczno-mocznicowy, pląsawica Sydenhama, opryszczka ciężarnych, utrata słuchu związana z otosklerozą. Stosowanie estrogenów lub skojarzenia estrogen-progestagen może mieć negatywny wpływ na niektóre choroby lub stany. W następujących przypadkach wymagany jest szczególny nadzór lekarski: padaczka, stwardnienie rozsiane, tężyczka, migrena, astma, niewydolność serca lub nerek, pląsawica Sydenhama, cukrzyca, zaburzenia czynności wątroby, dyslipoproteinemia, choroby autoimmunologiczne (w tym układowy toczeń rumieniowaty), otyłość, nadciśnienie tętnicze, endometrioza, żylaki, zapalenie żył, zaburzenia krzepnięcia krwi, mastopatia, mięśniaki macicy, opryszczka ciążowa, depresja, przewlekłe zapalenie jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkim dziedzicznym zaburzeniem tolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: nudności, wydzielina z pochwy, bolesne miesiączki, brak miesiączki. Często: depresja, pobudzenie, nerwowość, zawroty głowy, migrena (i (lub) nasilenie tych dolegliwości), zmiany widzenia, wymioty, trądzik, ból w dole brzucha, zmęczenie, uczucie ciężkości kończyn, obrzęk, wzrost masy ciała, wzrost ciśnienia tętniczego. Niezbyt często: ból brzucha, wzdęcie, biegunka, nieprawidłowa pigmentacja, ostuda, utrata włosów, suchość skóry, ból pleców, zaburzenia mięśniowe, mlekotok, gruczolakowłókniak piersi, kandydoza narządów płciowych, cysta jajnika, nadwrażliwość na lek wraz z reakcjami alergicznymi, utrata popędu płciowego, obfite pocenie się, zmiany stężenia lipidów we krwi, hipertriglicerydemia. Rzadko: zapalenie spojówek, dyskomfort przy stosowaniu szkieł kontaktowych, nagła utrata słuchu, szumy w uszne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność krążenia, żylaki, zakrzepica żylna, pokrzywka, skórne reakcje alergiczne, wyprysk, rumień, świąd, nasilenie łuszczycy, hirsutyzm, powiększenie piersi, zapalenie sromu i pochwy, krwotok miesiączkowy, zespół przedmiesiączkowy, zwiększenie apetytu. Bardzo rzadko: rumień guzowaty. Następujące działania niepożądane zgłaszano również po zastosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu: zwiększone ryzyko zakrzepicy żył i tętnic oraz zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału serca, udaru, przemijającego napadu niedokrwiennego, zakrzepicy żylnej oraz zatorowości płucnej; zwiększone ryzyko zaburzeń układu żółciowego obserwowano w niektórych badaniach nad długotrwałym podawaniem złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych; w rzadkich przypadkach po zastosowaniu hormonalnych środków antykoncepcyjnych obserwowano łagodne lub, rzadziej, złośliwe nowotwory wątroby, które powodowały potencjalnie śmiertelne krwawienia do jamy brzusznej; nasilenie przewlekłego zapalenia jelit (choroba Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Niektóre badania epidemiologiczne wykazują, że długotrwałe stosowanie COC jest czynnikiem ryzyka rozwoju raka szyjki macicy u kobiet zainfekowanych wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). Stosowanie COC nieznacznie zwiększa ryzyko raka sutka.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane podczas ciąży. Przed zastosowaniem leku należy wykluczyć ciążę. Jeżeli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie stosowania leku, należy natychmiast przerwać jego stosowanie. Badania epidemiologiczne nie wykazały klinicznych dowodów działania teratogennego lub fetotoksycznego, w razie przypadkowego przyjmowania estrogenów w połączeniu z innymi progestagenami w dawkach zbliżonych do tych zawartych w preparacie. Podejmując decyzję o ponownym rozpoczęciu stosowania leku należy wziąć pod uwagę, zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u kobiet w okresie poporodowym. Estrogeny mogą wpływać na laktację - mogą wpływać na ilość i skład mleka matki. Niewielkie ilości steroidowych środków antykoncepcyjnych i (lub) ich metabolitów mogą być wydzielane z mlekiem, wywierając wpływ na dziecko. Nie należy stosować preparatu w czasie laktacji.

Uwagi

Przed rozpoczęciem lub wznowieniem stosowania preparatu należy zebrać kompletny wywiad lekarski (w tym wywiad rodzinny) oraz wykluczyć ciążę. Należy dokonać pomiaru ciśnienia tętniczego krwi oraz przeprowadzić badanie fizykalne, biorąc pod uwagę przeciwwskazania oraz ostrzeżenia. Ważne jest zwrócenie uwagi pacjentki na informacje dotyczące zakrzepicy żył i tętnic, w tym na ryzyko stosowania leku w porównaniu z innymi złożonymi hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi, objawy żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz zaburzeń zakrzepowo-zatorowych tętnic, znane czynniki ryzyka oraz co należy robić w przypadku podejrzenia zakrzepicy. Badanie lekarskie obejmuje pomiar ciśnienia tętniczego, badanie piersi, brzucha oraz zewnętrznych i wewnętrznych narządów płciowych, wymaz z szyjki macicy i odpowiednie badania laboratoryjne. Przyjmowanie COC może wpływać na niektóre badania diagnostyczne, takie jak testy czynności wątroby, nadnerczy i tarczycy, stężenie w osoczu białek nośnikowych (takich jak SHBG, lipoproteiny), parametry gospodarki węglowodanowej i parametry układu krzepnięcia i fibrynolizy. Rodzaj i ciężkość nasilenia takich zaburzeń zależy częściowo od rodzaju i dawki stosowanych hormonów.

Interakcje

Interakcje etynyloestradiolu z innymi lekami mogą zwiększać lub zmniejszać stężenie etynyloestradiolu w surowicy. Jeżeli długotrwałe leczenie tymi lekami jest konieczne, należy stosować niehormonalne metody antykoncepcji. Obniżenie stężenia etynyloestradiolu w surowicy może zwiększać częstość krwawień międzymiesiączkowych, powodując zaburzenia cyklu i wpływając na skuteczność antykoncepcyjną preparatu; wysokie stężenie etynyloestradiolu może powodować wzrost częstości i nasilenie działań niepożądanych. Następujące leki mogą obniżać stężenie etynyloestradiolu w surowicy: leki zwiększające motorykę żołądkowo-jelitową (np. metoklopramid) lub wpływające na absorpcję (np. węgiel aktywowany); substancje czynne indukujące enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak ryfampicyna, ryfabutyna, barbiturany, leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina i topiramat), gryzeofulwina, barbeksaklon, prymidon, modafinyl, niektóre inhibitory proteazy (takie jak rytonawir), i dziurawiec; antybiotyki (np. ampicylina i tetracyklina). Gdy wymienione leki stosowane są jednocześnie z lekiem Angiletta, należy stosować dodatkowe metody antykoncepcji w czasie leczenia i przez 7 kolejnych dni. Przy stosowaniu substancji czynnych, które obniżają stężenie etynyloestradiolu w surowicy przez indukowanie enzymów mikrosomalnych wątroby, należy stosować dodatkowe metody antykoncepcji do 28 dni po zaprzestaniu leczenia. Jeśli stosowanie wymienionych wyżej jednocześnie przyjmowanych leków będzie trwało dłużej niż przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych z bieżącego opakowania blistrowego, wówczas powinno się rozpocząć nowe opakowanie zaraz po zakończeniu bieżącego bez zachowywania zwykłej przerwy w przyjmowaniu tabletek. Następujące leki mogą zwiększać stężenie etynyloestradiolu w surowicy: substancje czynne, które hamują sulfonację etynyloestradiolu w ścianie jelit, takie jak kwas askorbinowy i paracetamol; atorwastatyna (zwiększa AUC etynyloestradiolu o 20%); substancje czynne, które hamują enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak imidazolowe leki przeciwgrzybicze (np. flukonazol), indynawir lub troleandomycyna. Etynyloestradiol może wpływać na metabolizm innych substancji: przez hamowanie enzymów mikrosomalnych wątroby, co powoduje wzrost stężenia w surowicy takich substancji czynnych, jak diazepam (i inne benzodiazepiny metabolizowane przez hydroksylację), cyklosporyna, teofilina i prednizolon; przez indukowanie glukuronidacji, a tym samym obniżanie stężenia, na przykład klofibratu, paracetamolu, morfiny i lorazepamu. Zapotrzebowanie na insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe może być zmienione w wyniku wpływu na tolerancję glukozy.

Preparat zawiera substancje Ethinylestradiol, Chlormadinone acetate.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 2 mg dienogestu i 0,03 mg etynyloestradiolu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. mini zawiera 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu. 1 tabl. powl. forte zawiera 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 0,15 mg dezogestrelu i 0,02 mg lub 0,03 mg (forte) etynyloestradiolu; tabletki zawierają laktozę.

Każdy blister zawiera 28 tabl. powl.: 24 tabl. różowe, z których każda zawiera 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu i; 4 tabl. białe (placebo), które nie zawierają substancji czynnych. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg lub 0,03 mg etynyloestradiolu; preparat zawiera laktozę.

Każdy blister zawiera 28 tabl. powl.: 24 tabl. białe, z których każda zawiera 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu; 4 tabl. zielone (placebo), które nie zawierają substancji czynnych. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

Opakowanie zawiera 21 tabl. o składzie: 0,15 mg dezogestrelu i 0,02 mg etynyloestradiolu.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

System w kształcie pierścienia, zawierający 11 mg etonogestrelu oraz 3,474 mg etynyloestradiolu. System uwalnia średnio 0,12 mg etonogestrelu i 0,015 mg etynyloestradiolu na dobę, przez okres 3 tygodni.

1 tabl. powl. zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg octanu chlormadynonu. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. biała zawiera 2 mg walerianianu estradiolu; 1 tabl. niebieska zawiera 2 mg walerianianu estradiolu i 10 mg octanu medroksyprogesteronu. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 680 mg cytrynianu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 1 mg lub 2 mg winianu tolterodyny. 1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 4 mg winianu tolterodyny; kaps. zawierają laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 3 mg drospirenonu oraz 0,02 mg lub 0,03 mg etynyloestradiolu; preparat zawiera laktozę.

Femoston: opakowanie składa się z 14 tabl. ceglastoczerwonych zawierających 2 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego i 14 tabl. żółtych zawierających 2 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego oraz 10 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę. Femoston mite: opakowanie składa się z 14 tabl. białych zawierających 1 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego i 14 tabl. szarych zawierających 1 mg 17β-estradiolu w postaci estradiolu półwodnego oraz 10 mg dydrogesteronu. Preparat zawiera laktozę.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu! Pokonujemy MITY na temat nietrzymania moczu!

Prawie połowa Polek (45%) uważa, że wystąpienie dolegliwości nietrzymania moczu (NTM) powodowałoby u nich konieczność rezygnacji z prowadzenia aktywnego trybu życia – ...

więcej

5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu 5 najczęstszych pytań na temat nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu to schorzenie, które występuje coraz częściej. Borykają się z nim ludzie starsi i młodsi, kobiety i mężczyźni. Czy z nietrzymaniem ...

więcej

Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza? Jak się uchronić przed zapaleniem pęcherza?

Zapalenia pęcherza możemy nabawić się przez cały rok, jednak sezon jesienno-zimowy sprzyja temu szczególnie. Częste przeziębienia, wychłodzenie i osłabienie organizmu to czynniki ...

więcej

Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne Nowoczesne metody leczenia nietrzymania moczu – inwazyjne i nieinwazyjne

Wbrew obiegowym opiniom, nietrzymanie moczu – niezależnie od jego rodzaju i przyczyny – można skutecznie leczyć. Niestety wiele osób uważa ten problem ...

więcej

Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków Nietrzymanie moczu może być efektem choroby lub złych nawyków

Nietrzymanie moczu to przewlekła choroba, która dotyka wiele osób, choć tylko niewielka część chorych otwarcie mówi o tej dolegliwości. W zależności od ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.