Andepin®

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę i żółcień chinolinową.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Andepin® 30 szt. (pojemnik), kaps. 18,11zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdepresyjny - selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów: α1-, α2- i β-adrenergicznych, serotoninergicznych, dopaminergicznych, histaminowych, muskarynowych i receptorów GABA. Po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, maksymalne stężenie w osoczu występuje zwykle 6-8 h od podania. W dużym stopniu wiąże się z białkami osocza. Stały poziom fluoksetyny w osoczu ustala się dopiero po paru tygodniach stosowania. Fluoksetyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do norfluoksetyny i licznych niezidentyfikowanych metabolitów, które są wydalane z moczem. T0,5 fluoksetyny wynosi 4-6 dni, a jej aktywnego metabolitu (norfluoksetyny) 4-16 dni.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Zaburzenia depresyjne: zalecana dawka wynosi 20 mg fluoksetyny na dobę. Dawkowanie należy ponownie ocenić i dostosować w razie konieczności po 3-4 tyg. od rozpoczęcia leczenia, a także później, jeśli uzna się to za właściwe ze względów klinicznych. Nerwica natręctw: zalecana dawka wynosi 20-60 mg na dobę. Dawka początkowa w tym przypadku powinna wynosić 20 mg na dobę, a po kilku tyg. stosowania leku może być zwiększona do 60 mg na dobę - należy jednak uwzględnić ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Jeśli w ciągu 10 tyg. nie nastąpi poprawa stanu pacjenta, należy ponownie rozważyć zasadność leczenia fluoksetyną. Jeżeli uzyskano dobrą odpowiedź, można kontynuować leczenie dostosowując dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta. Okresowo należy oceniać konieczność dalszego leczenia. Nie wykazano jednak długotrwałej skuteczności leczenia (powyżej 24 tyg.). Bulimia: zalecana dawka dobowa wynosi 60 mg. Nie wykazano długotrwałej skuteczności leczenia (powyżej 3 mies.). Nie należy przekraczać dawki 80 mg fluoksetyny na dobę. Efekty działania leku występują zazwyczaj po paru tygodniach leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku na ogół dawka dobowa nie powinna być większa niż 40 mg; maksymalna zalecana dawka wynosi 60 mg na dobę. Należy rozważyć zastosowanie mniejszych dawek dobowych lub większe odstępy w przyjmowaniu dawek u pacjentów z niewydolnością wątroby. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz dializowanych także powinno rozpatrzyć się możliwość zmniejszenia dawki albo częstości podawania (stężenie fluoksetyny i jej metabolitów we krwi jest u osób dializowanych na porównywalnym poziomie jak u zdrowych).Fluoksetyna może być podawana zarówno przed posiłkiem, w trakcie, jak i po posiłku.

Wskazania

Zaburzenia depresyjne. Leczenie nerwicy natręctw. Leczenie bulimii (żarłoczności psychicznej).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na fluoksetynę lub którykolwiek składnik leku. Fluoksetyna nie może być podawana jednocześnie z inhibitorami MAO zarówno selektywnymi (np. selegiliną) jak i odwracalnymi (np. moklobemidem), ponieważ powodować może objawy podobne do objawów zespołu serotoninowego. W przypadku wystąpienia takich objawów pomocne może być podanie cyproheptadyny lub dantrolenu. W wyniku interakcji fluoksetyny z inhibitorami MAO mogą wystąpić takie objawy jak: hipertermia, sztywność, zaburzenia ze strony układu autonomicznego, mioklonie, zaburzenia koordynacji ruchowej, rozchwianie emocjonalne, na które składają się: drażliwość, splątanie oraz ekstremalne pobudzenie prowadzące czasami do delirium lub śpiączki. Dlatego fluoksetyna nie może być stosowana razem z lekami typu inhibitory MAO i co najmniej 14 dni po zakończeniu przyjmowania inhibitorów MAO. Natomiast okres po zakończeniu przyjmowania fluoksetyny a rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO powinien wynosić co najmniej 5 tyg. (w przypadku długotrwałego stosowania fluoksetyny lub podawania dużych dawek leku należy zachować dłuższą niż 5 tyg. przerwę przed stosowaniem inhibitorów MAO).

Środki ostrożności

W przypadku wystąpienia wysypki lub innych objawów alergicznych lek należy odstawić. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z kontrolowaną padaczką oraz u pacjentów z napadami drgawek w wywiadzie. Należy unikać podawania preparatu pacjentom z padaczką oporną na leczenie lekami przeciwpadaczkowymi. Fluoksetynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów, którzy wykazywali kiedykolwiek stany maniakalne. Lek należy odstawić, gdy u pacjenta wystąpi faza maniakalna. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek oraz u pacjentów dializowanych należy rozważyć mniejsze dawki lub zmienić schemat dawkowania. Ze względu na brak wystarczających danych należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością mięśnia sercowego. Zanotowano przypadki hipoglikemii podczas terapii oraz przypadki hiperglikemii po zaprzestaniu przyjmowania leku. Pacjenci z cukrzycą powinni mieć zleconą dodatkową kontrolę stężenia glukozy we krwi oraz dostosowany lub zmieniony schemat dawkowania insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z krwawieniami w postaci wylewów podskórnych, krwawieniami z narządów rodnych lub przewodu pokarmowego w wywiadzie, a także u pacjentów przyjmujących inne leki, które mogą zwiększyć ryzyko krwawienia. Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia i samobójstwa. Ryzyko to utrzymuje się do czasu wystąpienia pełnej remisji. Pacjent powinien być ściśle monitorowany do momentu pojawienia się poprawy oraz we wczesnych etapach powrotu do zdrowia (zwiększone ryzyko samobójstwa). U pacjentów leczonych z powodu innych zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia, szczególnie pacjentów w wieku poniżej 25 lat. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększanie dawki może być szkodliwie. Zalecana jest ostrożność u pacjentów stosujących fluoksetynę i poddawanych leczeniu elektrowstrząsami. Przy jednoczesnym stosowaniu SSRI oraz preparatów zawierających dziurawiec zwyczajny może dojść do nasilenia działania serotoninergicznego. W rzadkich przypadkach zgłaszano rozwój zespołu serotoninowego lub incydentów podobnych do złośliwego zespołu neuroleptycznego w związku z leczeniem fluoksetyną, zwłaszcza gdy lek stosowano jednocześnie z innymi preparatami o działaniu serotoninergicznym i (lub) neuroleptykami. Nie zaleca się stosowania fluoksetyny u dzieci, ponieważ skuteczność i bezpieczeństwo stosowania w tej grupie wiekowej nie zostały wystarczająco zbadane. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem Iaktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: bezsenność (w tym wczesne przebudzenia rano, początkowa bezsenność, bezsenność środkowa), ból głowy, biegunka, nudności, zmęczenie (w tym astenia). Często: zmniejszenie apetytu (w tym anoreksja), lęk, niepokój, nerwowość, napięcie, obniżone libido (w tym utrata libido), zaburzenia snu, niezwykłe sny (w tym koszmary), zaburzenia równowagi, oszołomienie, zaburzenia smaku, letarg, senność (wzmożona senność, sedacja), drżenie, drgawki, niewyraźne widzenie, kołatanie serca, napadowe zaczerwienienie skóry twarzy ( w tym uderzenia gorąca), ziewanie, wymioty, niestrawność, suchość w ustach, wysypka (w tym rumień, rumień złuszczający, potówka czerwona, osutka, rumień przekrwienny, rumień pęcherzowy, rumień wielopostaciowy, rumień plamisty, rumień plamistogrudkowy, wysypka odropodobna, rumień grudkowy, pępkowy rumień przekrwienny), pokrzywka, świąd, nadmierne pocenie się, bóle stawów, częste oddawanie moczu (w tym częstomocz), krwawienie ginekologiczne (w tym krwotok szyjki macicy, zaburzenia czynności macicy, krwawienie z macicy, krwotok narządów rozrodczych, obfite nieregularne miesiączkowanie, krwotok miesiączkowy, krwotok maciczny, nadmierne częste miesiączkowanie, krwawienie pomenopauzalne, krwotok z macicy, krwotok z pochwy), zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku (w tym brak wytrysku, zaburzenia wytrysku, przedwczesny wytrysk, wytrysk opóźniony, wytrysk wsteczny), zdenerwowanie, dreszcze, zmniejszenie masy ciała. Niezbyt często: depersonalizacja, podwyższony nastrój, euforia, zaburzenia myślenia, zaburzenia orgazmu (brak orgazmu), bruksizm, pobudzenie psychoruchowe, dyskineza, ataksja, zaburzenia równowagi, mioklonie, rozszerzenie źrenic, niedociśnienie, duszność, zaburzenia połykania, łysienie, zwiększona tendencja do powstawania siniaków, zimny pot, drżenie mięśni, trudności w oddawaniu moczu, zaburzenia seksualne, złe samopoczucie, nietypowe samopoczucie, uczucie zimna, uczucie gorąca. Rzadko: reakcje anafilaktyczne, choroba posurowicza, hiponatremia, łagodny stan maniakalny (hipomania), mania, halucynacje, pobudzenie, ataki paniki, konwulsje, akatyzja, zespół policzkowo-językowy, arytmia komorowa (w tym wielokształtny częstoskurcz komorowy, przedłużony odcinek QT w EKG), zapalenie naczyń, rozszerzenie naczyń krwionośnych, zapalenie gardła, ból w przełyku, obrzęk naczynioruchowy, wybroczyny, nadwrażliwość na światło, plamica, skaza krwotoczna, zatrzymanie moczu, mlekotok, nadmierne wydzielanie prolaktyny. Bardzo rzadko: małopłytkowość. Częstość nieznana: nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego zmniejszającego objętość moczu, myśli samobójcze lub chęć samookaleczenia, zamroczenie, jąkanie się, zespół serotoninowy, zaburzenia pamięci, zawroty głowy, splątanie, nadwrażliwość na światło, szumy uszne, niedociśnienie ortostatyczne, zdarzenia płucne (procesy zapalne o różnej histopatologii i (lub) włóknieniu), krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego (w tym najczęściej krwawienie z dziąseł, krwawe wymioty, krwawienia z odbytnicy, biegunka krwotoczna, krew w kale, krwotok z wrzodu żołądka), idiosynkratyczne zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy (może rozwinąć się zespół Stevensa-Johnsona lub zespół toksycznej nekrolizy naskórka - zespół Lyella), bóle mięśni, zaburzenia oddawania moczu, priapizm, krwotok błony śluzowej, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby. Po zaprzestaniu terapii fluoksetyną zanotowano przypadki zespołu odstawiennego; najczęstszymi objawami zespołu odstawiennego są: zawroty głowy, niepokój, zaburzenia snu, astenia, ból głowy, parestezje, wymioty i nudności.

Ciąża i laktacja

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, oraz na rozwój ciąży. Fluoksetyna może być stosowana u kobiet w czasie ciąży tylko w przypadku, gdy w opinii lekarza korzyści dla matki przeważają nad potencjalnym ryzykiem dla płodu. Fluoksetyna przenika do mleka kobiecego. Dotychczas nie ustalono wpływu fluoksetyny na dzieci karmione piersią, dlatego należy rozważyć zaprzestanie karmienia piersią u kobiet, u których leczenie fluoksetyną jest konieczne. Odnotowano przypadki stężenia fluoksetyny i norfluoksetyny 70,4 ng/ml we krwi dziecka karmionego przez matkę, u której stwierdzono stężenie tych samych substancji wynoszące 295,0 ng/ml, bez wystąpienia działań niepożądanych u dziecka. W innym przypadku stwierdzono stężenie 340 ng/ml fluoksetyny i 208 ng/ml norfluoksetyny u dziecka karmionego piersią przez matkę leczoną fluoksetyną; u dziecka wystąpiły objawy takie jak płacz, zaburzenia snu, wymioty, obfity i wodnisty stolec.

Uwagi

Należy unikać nagłego odstawiania leku - dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1-2 tyg. Pacjentom powinno się doradzić unikanie prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania maszyn w ruchu przez pewien okres, dopóki nie upewnią się, że ich zachowanie i odruchy nie uległy pogorszeniu.

Interakcje

Fluoksetyna nie może być podawana jednocześnie z inhibitorami MAO zarówno selektywnymi (np. selegiliną) jak i odwracalnymi (np. moklobemidem), ponieważ powodować może objawy podobne do objawów zespołu serotoninowego. W przypadku wystąpienia takich objawów pomocne może być podanie cyproheptadyny lub dantrolenu. W wyniku interakcji fluoksetyny z inhibitorami MAO mogą wystąpić takie objawy jak: hipertermia, sztywność, zaburzenia ze strony układu autonomicznego, mioklonie, zaburzenia koordynacji ruchowej, rozchwianie emocjonalne, na które składają się: drażliwość, splątanie oraz ekstremalne pobudzenie prowadzące czasami do delirium lub śpiączki. Dlatego fluoksetyna nie może być stosowana razem z lekami typu inhibitory MAO i co najmniej 14 dni po zakończeniu przyjmowania inhibitorów MAO. Natomiast okres po zakończeniu przyjmowania fluoksetyny a rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO powinien wynosić co najmniej 5 tyg. (w przypadku długotrwałego stosowania fluoksetyny lub podawania dużych dawek leku należy zachować dłuższą niż 5 tyg. przerwę przed stosowaniem inhibitorów MAO). Fluoksetyna może spowodować zwiększenie stężenia we krwi niektórych leków działających na o.u.n. takich jak: karbamazepina, haloperydol, klozapina, diazepam, alprazolam, lit, fenytoina oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. W niektórych przypadkach zaobserwowano nawet objawy toksyczności. W przypadku konieczności stosowania jednoczesnego tego typu leków, należy rozważyć zmianę schematu dawkowania oraz obserwować pacjenta. Podanie jednoczesne z lekami serotoninergicznymi może zwiększyć efekt działania na receptory 5-HT. Odnotowano nasilenie działania leków z grupy SSRI w przypadku jednoczesnego podania z solami litu lub tryptofanem. Fluoksetyna może hamować izoenzym cytochromu P450 CYP2D6 - podawanie tego preparatu z innymi lekami, których metabolizm związany jest z tym systemem, może prowadzić do interakcji. Stosowanie leków o małym indeksie terapeutycznym i metabolizowanych przez cytochrom P450 CYP2D6 (jak np.: flekainid, enkainid. winblastyna, karbamazepina i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), jednocześnie z fluoksetyną lub do 5 tyg. po jej odstawieniu, może spowodować potrzebę zmniejszenia dawki tych leków. Przy rozpatrywaniu interakcji leku należy zawsze mieć na uwadze jego długi T0,5. Fluoksetyna łączy się z białkami osocza co prowadzić może do interakcji z innymi lekami, które silnie wiążą się z białkami osocza. Może nastąpić gwałtowne uwolnienie fluoksetyny wskutek wyparcia przez substancję o większym powinowactwie do albumin osocza lub zjawisko odwrotne. W badaniach nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji pomiędzy fluoksetyną a chlorotiazydem, etanolem, sekobarbitalem i tolbutamidem. U pacjentów, którym podawano warfarynę zaobserwowano nasilone działanie przeciwzakrzepowe - należy zachować się ostrożność, u pacjentów poddanych takiej terapii, należy okresowo kontrolować wskaźnik krzepnięcia krwi. Istnieją nieliczne doniesienia o wystąpieniu drgawek u pacjentów poddawanych jednoczesnej terapii fluoksetyną i elektrowstrząsom - należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych metod leczenia. Mimo braku danych na temat wpływu fluoksetyny na zwiększenie się stężenia alkoholu we krwi lub zwiększenia działania alkoholu, spożywanie alkoholu podczas terapii fluoksetyną nie jest wskazane. Fluoksetyny nie powinno się podawać jednocześnie z preparatami ziołowymi zawierającymi dziurawiec zwyczajny, ponieważ może dojść do nasilenia działań niepożądanych.

Preparat zawiera substancję Fluoxetine.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Lek zawiera laktozę.

1 tabl. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Tabl. 10 mg zawierają sacharozę i glicerynę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 kaps. zawiera 10 mg lub 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku; lek zawiera laktozę.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku. Preparat zawiera laktozę i żółcień chinolinową.

1 kaps. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

1 tabl. zawiera 20 mg fluoksetyny w postaci chlorowodorku.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.