Anapran EC

1 tabl. dojelitowa zawiera 250 mg lub 500 mg naproksenu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Anapran EC 60 szt., tabl. dojelitowe 36,77zł 2017-10-31

Działanie

Lek z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwgorączkowo poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Naproksen wchłania się całkowicie z przewodu pokarmowego, osiągając Cmax po 2-4 h. W przypadku naproksenu podawanego w postaci dojelitowych tabletek powlekanych, czas osiągnięcia Cmax ulega wydłużeniu w porównaniu z tym obserwowanym po podaniu tabletek standardowych, jednak średnie wartości AUC, a co za tym idzie biodostępność, są jednakowe. We krwi występuje głównie w postaci niezmienionej, w znacznym stopniu związany z białkami osocza. T0,5 wynosi 12-15 h. Naproksen jest niemal całkowicie wydalany z moczem - w większości w postaci produktów sprzęgania, częściowo w postaci niezmienionej.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa: 500-1000 mg na dobę w 2 dawkach podzielonych co 12 h. Dawkę dobową 1000 mg można przyjmować w dawce pojedynczej (rano albo wieczorem) lub w dawkach podzielonych, tj. 500 mg 2 razy na dobę. W następujących przypadkach zaleca się zastosowanie dawki nasycającej 750-1000 mg na dobę w ostrej fazie choroby: pacjenci, u których występuje silny ból w nocy i (lub) sztywność poranna; pacjenci, którzy uprzednio stosowali duże dawki innego leku przeciwreumatycznego; pacjenci z chorobą zwyrodnieniową stawów, u których ból jest dominującym objawem choroby. Ostre zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i bolesne miesiączkowanie: dawka początkowa wynosi 500 mg jednorazowo, następnie 250 mg co 6-8 h, zależnie od potrzeb. Maksymalna dawka dobowa po pierwszym dniu leczenia wynosi 1250 mg. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę i przez możliwie najkrótszy okres. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki.Preparat należy przyjmować w trakcie lub po posiłku. Tabletki połykać w całości; nie kruszyć, nie rozgniatać.

Wskazania

Objawowe leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby zwyrodnieniowej stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, ostrych zaburzeń mięśniowo-szkieletowych oraz bolesnego miesiączkowania u pacjentów powyżej 16 lat.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na naproksen, naproksen sodowy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Występujące w przeszłości reakcje nadwrażliwości w postaci napadu astmy oskrzelowej, zapalenia błony śluzowej nosa, polipów nosa lub pokrzywki, po kwasie acetylosalicylowym lub innych NLPZ. Czynna lub w wywiadzie choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy - 2 lub więcej wyraźnych epizodów potwierdzonego owrzodzenia lub krwawienia. Przypadki krwawień lub perforacji przewodu pokarmowego, związane z przyjmowaniem NLPZ w wywiadzie. Ciężka niewydolność serca, wątroby lub nerek (CCr <30 ml/min). III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Jednoczesne stosowanie naproksenu z innymi lekami z grupy NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2 nie jest zalecane, z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Przyjmowanie naproksenu w najmniejszej dawce skutecznej i przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Pacjenci długotrwale przyjmujący lek powinni być poddawani regularnym kontrolom lekarskim. Długotrwałe stosowanie leków z grupy NLPZ u pacjentów w podeszłym wieku oraz osłabionych nie jest zalecane, z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia u nich ciężkich działań niepożądanych, zwłaszcza krwawienia i owrzodzenia, które mogą być śmiertelne. Ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacji zwiększa się wraz ze zwiększeniem dawki NLPZ, u pacjentów z owrzodzeniem w wywiadzie (zwłaszcza powikłanym krwotokiem lub perforacją), u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów przyjmujących jednocześnie inne leki, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy lub krwawienia (takie jak: doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, w tym kwas acetylosalicylowy) - w tych grupach pacjentów należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę naproksenu, przez jak najkrótszy czas oraz okresowo monitorować pacjentów w kierunku wystąpienia krwawień z przewodu pokarmowego; należy rozważyć leczenie skojarzone z lekami ochronnymi (np. mizoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej). W razie wystąpienia krwotoku z przewodu pokarmowego czy owrzodzenia należy natychmiast odstawić preparat. Ostrożnie stosować u pacjentów z: czynną lub występującą w wywiadzie astmą oskrzelową lub chorobą alergiczną (ryzyko wystąpienia skurczu oskrzeli); zaburzeniami krzepnięcia krwi lub stosujących leki wpływające na homeostazę krwi, w tym przeciwzakrzepowe (ryzyko krwawienia); chorobami przewodu pokarmowego oraz przewlekłymi zapalnymi chorobami jelit - wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna (ryzyko zaostrzenia tych chorób); nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie i (lub) łagodną do umiarkowanej zastoinową niewydolnością serca (ryzyko retencji sodu, zatrzymania płynów, wystąpienia obrzęków). Stosowanie naproksenu może wiązać się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zakrzepicy tętnic (np. zawał serca lub udar). Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i (lub) chorobą naczyń mózgowych oraz pacjenci z czynnikami ryzyka chorób układu krążenia (np. nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palący tytoń) powinni być leczeni naproksenem po rozpatrzeniu korzyści i ryzyka. Naproksen może powodować zależne od dawki zmniejszenie syntezy prostaglandyn i przyspieszać wystąpienie niewydolności nerek. Do pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka należą: pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, zaburzeniami czynności serca, zaburzeniami czynności wątroby, pacjenci przyjmujący leki moczopędne oraz pacjenci w podeszłym wieku - u tych pacjentów należy monitorować czynność nerek. Naproksen jest w dużym stopniu (95%) wydalany z moczem w wyniku przesączania kłębuszkowego. Z tego względu u pacjentów ze zmniejszonym przepływem nerkowym, np. u pacjentów z nadmierną utratą płynu pozakomórkowego, marskością wątroby, stosujących dietę z ograniczoną zawartością sodu, z zastoinową niewydolnością serca, wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek, a także pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów stosujących leki moczopędne należy kontrolować czynność nerek (stężenie kreatyniny we krwi i (lub) klirens kreatyniny) przed i podczas leczenia naproksenem; u tych pacjentów należy zmniejszyć dawkę dobową naproksenu, aby zapobiec potencjalnemu kumulowaniu się metabolitów. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, takimi jak przewlekła choroba alkoholowa wątroby i inne postaci marskości wątroby, zmniejsza się całkowite stężenie naproksenu we krwi, natomiast zwiększa stężenie wolnej frakcji naproksenu - u tych pacjentów zaleca się stosowanie najmniejszej dawki skutecznej naproksenu. U pacjentów, u których występuje uogólniony toczeń rumieniowaty lub mieszana choroba tkanki łącznej może wystąpić zwiększone ryzyko aseptycznego zapalenia opon mózgowych podczas stosowania naproksenu. Naproksen należy odstawić w przypadku wystąpienia wysypki skórnej, zmian chorobowych dotyczących błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości, jak również w przypadku wystąpienia objawów wskazujących na pseudoporfirię (kruchość skóry, pęcherze). Każdego pacjenta, u którego wystąpią zaburzenia widzenia podczas terapii należy poddać badaniu okulistycznemu. Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci <16 lat.

Niepożądane działanie

Bardzo często: nudności, zaparcia. Często: splątanie, zawroty głowy, senność, ból głowy, zaburzenia widzenia, szumy uszne, obrzęki, niewydolność serca, wymioty, biegunka, niestrawność, wysypka skórna, świąd, plamica, uczucie zmęczenia. Niezbyt często: depresja, zaburzenia funkcji poznawczych, bezsenność, niezdolność koncentracji, zaburzenia snu, kołatanie serca, perforacje, krwawienie z przewodu pokarmowego (czasem ze skutkiem śmiertelnym, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku), krwawe wymioty, smoliste stolce, pokrzywka, reakcje fotosensybilizacji. Rzadko: niedokrwistość hemolityczna, alergia i reakcje nadwrażliwości, anafilaksja, hiperkaliemia, zaburzenia słuchu, zapalenie naczyń, astma, eozynofilowe zapalenie płuc, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby (w tym przypadki śmiertelne), żółtaczka, wypadanie włosów, pseudoporfiria, ból mięśni, osłabienie mięśni. Bardzo rzadko: granulocytopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, drgawki, aseptyczne zapalenie opon mózgowych (zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi chorobami o charakterze autoimmunologicznym), zapalenie trzustki, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa- Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, martwica brodawek nerkowych, zespół nerczycowy. Częstość nieznana: niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, eozynofilia, leukopenia, omamy, parestezje, złe samopoczucie, zaostrzenie choroby Parkinsona, zawroty głowy (uczucie pustki w głowie), pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, zmętnienie rogówki, wewnątrzgałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zawroty głowy pochodzenie błędnikowego, zastoinowa niewydolność serca, nadciśnienie, duszność, obrzęk płuc, zgaga, uczucie dyskomfortu lub ucisku w jamie brzusznej, owrzodzenie żołądka i jelit o charakterze nietrawiennym zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wzmożone pragnienie, wrzody trawienne, wzdęcia z oddawaniem gazów, zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Crohna, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, nieprawidłowe wyniki badania enzymów wątrobowych, wybroczyny, nadmierna potliwość, rumień guzowaty, reakcje pęcherzowe, układowy toczeń rumieniowaty, złuszczające zapalenie skóry, liszaj płaski, niewydolność nerek, wzrost stężenia kreatyniny we krwi, zaburzenia płodności u kobiet, gorączka, złe samopoczucie.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w I i II trymestrze ciąży lub podczas porodu, o ile spodziewana korzyść dla matki nie przewyższa potencjalnego ryzyka dla płodu. W III trymestrze ciąży stosowanie naproksenu jest przeciwwskazane. Naproksen może zmniejszać czynność skurczową macicy, opóźniać akcję porodową, wywierać negatywny wpływ na układ krążenia płodu (ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego) oraz zwiększać skłonność do wystąpienia krwawienia u matki i dziecka. Nie stosować w okresie karmienia piersią (lek jest wydzielany do mleka kobiecego). Naproksen może niekorzystnie wpływać na płodność u kobiet, stosowanie u kobiet planujących ciążę nie jest zalecane. W przypadku kobiet, które mają trudności z zajściem w ciążę lub które są poddawane badaniom w związku z niepłodnością, należy rozważyć zakończenie stosowania naproksenu.

Uwagi

Naproksen zmniejsza agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia - należy to uwzględnić interpretując wyniki czasu krwawienia. Może maskować objawy gorączki lub zapalenia, zmniejszając ich użyteczność diagnostyczną. Może utrudniać oznaczanie kwasu 5-hydroksy-3-indolilooctowego w moczu. Może zaburzać oznaczanie 17-ketosteroidów - zaleca się przerwanie leczenia naproksenem na 48 h przed badaniem czynności nadnerczy. Lek może powodować: senność, zawroty głowy, bezsenność, zmęczenie, zaburzenia widzenia lub depresję - w przypadku wystąpienia tego typu działań niepożądanych nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Interakcje

Stosowanie naproksenu z: innymi lekami wiążącymi się w dużym stopniu z białkami osocza (takimi jak: pochodne hydantoiny, leki przeciwzakrzepowe, sulfonoamidy, pochodne sulfonylomocznika) - ryzyko wystąpienia przedawkowania tych leków, może zaistnieć konieczność dostosowania dawkowania; lekami przeciwzakrzepowamymi (takimi jak warfaryna, heparyna) - ryzyko wystąpienia krwotoków (takie skojarzenie uważa się za niebezpieczne, jeśli nie jest prowadzone pod ścisłą kontrolą); innymi lekami z grypy NLPZ - zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (należy unikać jednoczesnego stosowania 2 lub więcej leków z grupy NLPZ, w tym kwasu acetylosalicylowego); kortykosteroidami - ryzyko owrzodzenia w obrębie przewodu pokarmowego lub krwawienia (jeżeli jest konieczne odstawienie kortykosteroidu stosowanego jednocześnie z naproksenem, należy stopniowo zmniejszać dawkę kortykosteroidu oraz dokładnie monitorować pacjenta w kierunku wystąpienia objawów działań niepożądanych, w tym niewydolności nadnerczy i zaostrzenia objawów zapalenia stawów); lekami przeciwagregacyjnymi, selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) - ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego; diuretykami (np. furosemidem) - osłabienie działania moczopędnego diuretyków, ponadto leki moczopędne mogą nasilać nefrotoksyczność naproksenu; lekami przeciwnadciśnieniowymi - osłabienie działania hipotensyjnego, ponadto ryzyko zaburzenia czynności nerek związane ze stosowaniem inhibitorów ACE; mifeprystonem - osłabianie działania mifeprystonu (nie należy stosować naproksenu przed upływem 8-12 dni od podania mifeprystonu); litem, metrotreksatem - nasilenie toksyczności litu i metotreksatu w wyniku zmniejszenia ich klirensu nerkowego; glikozydami nasercowymi - zwiększenie stężenia glikozydów w wyniku zmniejszenia przesączenia kłębuszkowego; cyklosporyną, takrolimusem - zwiększone ryzyko działania nefrotoksycznego; chinolonami - ryzyko wystąpienia drgawek; zydowudyną - ryzyko toksyczności hematologicznej, ryzyko wydłużenia czasu krwawienia. Probenecyd wydłuża T0,5 naproksenu i zwiększa jego stężenie we krwi. Stosowanie środków zmniejszających kwaśność soku żołądkowego, cholestyraminy lub pokarmu może opóźnić wchłanianie naproksenu, ale nie zmniejsza stopnia jego wchłaniania.

Preparat zawiera substancję Naproxen.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 czopek zawiera 250 mg lub 500 mg naproksenu.

1 tabl. zawiera 200 mg naproksenu. Preparat zawiera laktozę i żółcień pomarańczową (E110).

1 tabl. zawiera 250 mg lub 500 mg naproksenu; tabl. 250 mg zawierają laktozę, tabl. 250 mg oraz 500 mg zawierają żółcień pomarańczową.

1 tabletka zawiera 250 mg lub 500 mg naproksenu.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 500 mg naproksenu.

1 g żelu zawiera 100 mg naproksenu.

1 g żelu zawiera 100 mg naproksenu. Preparat zawiera parahydroksybenzoesan etylu.

1 tabl. powl. zawiera 220 mg soli sodowej naproksenu.

1 g żelu zawiera 100 mg naproksenu. Preparat zawiera glikol propylenowy.

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa) Choroba Perthesa (Legga-Calvego-Perthesa)

Choroba Perthesa, a właściwie choroba Legga-Calvego-Perthesa (łac. coxa plana), jest jedną wielu przyczyn bólu biodra i zaburzeń chodzenia u dzieci. Jeśli objawy, ...

więcej

Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.