Amiokordin

1 ampułka (3 ml) zawiera 150 mg chlorowodorku amiodaronu. Preparat zawiera alkohol benzylowy (60,6 mg/3 ml).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Amiokordin 5 amp. 3 ml, roztw. do wstrz. 14,25zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwarytmiczny klasy III. Silnie blokuje kanały potasowe, nieznacznie blokuje szybkie kanały sodowe oraz kanały wapniowe, oraz w sposób umiarkowany blokuje receptory α i β adrenergiczne. Działanie przeciwarytmiczne amiodaronu polega na: wydłużeniu fazy 3 potencjału czynnościowego, redukcji automatyzmu węzła zatokowego, niekompetycyjnej inhibicji pobudzenia receptorów α- i β-adrenergicznych, zwolnieniu przewodzenia węzłowo-przedsionkowego, przedsionkowego oraz węzłowego, wydłużeniu okresu refrakcji oraz redukcji pobudliwości mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła i komór, zwolnieniu przewodzenia impulsu oraz wydłużeniu okresu refrakcji dodatkowego szlaku przedsionkowo-komorowego. Wpływ na hemodynamikę oraz zapobieganie niedokrwieniu obejmują: umiarkowana redukcja oporu obwodowego oraz zmniejszenie częstości akcji serca (prowadzące do zmniejszenia zużycia tlenu przez mięsień sercowy), niekompetycyjna inhibicja pobudzenia receptorów α- oraz β-adrenergicznych, zwiększony przepływ krwi w tętnicach wieńcowych, utrzymanie objętości wyrzutowej. Dożylne podanie powoduje niedociśnienie, które wynika ze zmniejszenia oporów naczyniowych oraz ujemne działanie inotropowe. Poważnemu niedociśnieniu można zapobiec poprzez redukcję tempa wlewu. Po iniekcji dożylnej, amiodaron szybko osiąga maksymalne stężenie we krwi. W mięśniu sercowym maksymalne stężenie występuje już po kilku min po iniekcji dożylnej; stężenie w mięśniu sercowym osiąga większe wartości niż w osoczu. Metabolizowany jest głównie w wątrobie, częściowo również w błonie śluzowej jelita. W wątrobie metabolizowany jest przez CYP3A4. Główne szlaki metaboliczne obejmują procesy takie, jak dejodowanie, hydroksylacja, O- oraz N-dealkilacja (deetylacja). W procesie N-deetylacji powstaje deetyloamiodaron, główny farmakologicznie czynny metabolit amiodaronu. Amiodaron wydalany jest z kałem oraz z moczem, w postaci metabolitów. T0,5 po podaniu pojedynczej iniekcji dożylnej wynosi średnio 3,2-20,7 h; po dłuższym podawaniu T0,5 jest bardzo długi, tj. 13-103 dni (średnio 53 ±24 dni). Podczas pierwszych kilku dni leczenia, amiodaron ulega kumulacji w organizmie. Eliminacja rozpoczyna się po kilku dniach. Stałe stężenie we krwi jest osiągane stopniowo, w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. Po zaprzestaniu podawania eliminacja amiodaronu trwa przez kilka miesięcy.

Dawkowanie

Wstrzyknięcie dożylne: zazwyczaj 5 mg/kg mc., podawane przez co najmniej 3 min. Z powodu ryzyka nieodwracalnej zapaści, nie należy podawać kolejnej iniekcji dożylnej przed upływem co najmniej 15 min po pierwszym podaniu, nawet jeśli podano zawartość jednej ampułki. Efekt terapeutyczny występuje w ciągu pierwszych minut, a następnie stopniowo zmniejsza się. Zastosowanie wlewu pozwała na utrzymanie działania leku. Wlew dożylny: zazwyczaj początkowo (dawka nasycająca) 5 mg/kg mc. w 250 ml 5% glukozy przez okres od 20 min do 2 h. Szybkość wlewu powinna być dostosowana do efektu działania. Dawkę można powtórzyć 2-3 razy w ciągu 24 h. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 1200 mg. Dawka podtrzymująca wynosi 10-20 mg/kg na dobę (zazwyczaj 600-800 mg na dobę, ale nie więcej niż 1200 mg), podana w 250 ml 5% glukozy. Należy podawać najmniejszą skuteczną dawkę podtrzymującą. Leczenie przy użyciu wlewu zazwyczaj trwa 4-5 dni. Leczenie doustne powinno rozpocząć się pierwszego dnia leczenia z użyciem wlewu. Dzieci i młodzież. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności amiodaronu u dzieci. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego, podawanie preparatu noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku do 3 lat jest przeciwwskazane.

Wskazania

Leczenie ciężkich zaburzeń rytmu serca takich, jak nadkomorowe zaburzenia rytmu z szybką czynnością komór, tachykardia związana z zespołem preekscytacji (zespół Wolffa-Parkinsona-White'a) oraz ze zdiagnozowanymi objawowymi zaburzeniami rytmu komorowego. Preparat stosowany jest, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego działania amiodaronu lub jeśli leczenie doustne jest niemożliwe.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na amiodaron lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Bradykardia zatokowa lub blok zatokowo-przedsionkowy. Zaburzenia czynności węzła zatokowego (jeśli pacjent nie ma rozrusznika). Blok przedsionkowo-komorowy, dwu- lub trójwiązkowy blok odnogi u pacjentów bez rozrusznika serca. Zapaść krążeniowa. Ciężkie niedociśnienie. Równoczesne stosowanie leków mogących indukować wielopostaciową tachykardię komorową typu torsade de pointes. Choroby tarczycy. Ciąża (z wyjątkiem najbardziej naglących przypadków, kiedy przewidywany efekt usprawiedliwia ryzyko) i okres karmienia piersią. Przeciwwskazania do iniekcji dożylnych obejmują również ciężką niewydolność oddechową, zdekompensowaną kardiomiopatię oraz ciężką niewydolność serca. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego preparat jest przeciwwskazany do stosowania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat.

Środki ostrożności

Leczenie przy użyciu roztworu do wstrzykiwań odbywa się wyłącznie na oddziałach intensywnej opieki medycznej. Zazwyczaj nie zaleca się iniekcji dożylnych z powodu możliwych zaburzeń hemodynamicznych (ciężkie niedociśnienie, niewydolność krążenia). Iniekcje mogą być jedynie stosowane w nagłych przypadkach, kiedy terapia substytucyjna okazała się nieskuteczna. Jeśli to możliwe, roztwór do wstrzykiwań powinien być podawany we wlewie dożylnym. Podczas wlewu może wystąpić niedociśnienie, bradykardia oraz blok AV - dlatego należy ściśle monitorować tempo wlewu oraz dokładnie przestrzegać instrukcji podawania. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku pacjentów z niedociśnieniem, niewydolnością oddechową, kardiomiopatią czy niewydolnością serca. Z uwagi na możliwość wystąpienia zapalenia żyły podczas leczenia, zaleca się podawanie wlewu przez centralny cewnik żylny. Przed rozpoczęciem leczenia wskazane jest wykonanie badania elektrokardiograficznego, testów czynności tarczycy oraz oznaczenie stężenia potasu we krwi. Działanie farmakologiczne amiodaronu może powodować zmiany w zapisie EKG: wydłużenie odstępu QT (z powodu wydłużonego okresu repolaryzacji) oraz powstanie fali U - tego typu zmiany nie są oznaką toksyczności wobec serca. Jeśli wystąpi blok zatokowo-przedsionkowy, blok AV IIst. lub IIIst. lub blok dwuwiązkowy odnogi, należy przerwać leczenie. Narastająca duszność oraz suchy kaszel mogą świadczyć o toksycznym wpływie amiodaronu na płuca. Lek może wywołać zaburzenia czynności tarczycy, szczególnie u pacjentów chorobami tarczycy w wywiadzie osobistym lub rodzinnym. Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu ostrych zaburzeń oddechowych, po zabiegu chirurgicznym zaleca się ścisły monitoring pacjenta oraz nadzór nad stężeniem tlenu w gazach oddechowych (FiO2), jak również nad wskaźnikami nasycenia tkanek tlenem (SaO2, PaO2). Podczas leczenia należy regularnie monitorować aktywność enzymów wątrobowych, szczególnie aminotransferaz. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku (zaleca się podawanie najmniejszych dawek nasycających oraz podtrzymujących). Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiej bradykardii lub bloku serca, nie należy stosować amiodaronu u pacjentów przyjmujących następujące leki na zapalenie wątroby typu C: sofosbuwir z ledipaswirem (Havroni) lub sofosbuwir (Sovaldi) w połączeniu z daklataswirem (Daklinza); jeśli nie można się uniknąć równoczesnego stosowania amiodaronu i ww. leków, należy ściśle obserwować pacjentów, w szczególności przez pierwszy tydzień leczenia (patrz także interakcje).

Niepożądane działanie

Często: ciężka bradykardia, niedociśnienie (ciężkie niedociśnienie lub zapaść mogą wystąpić po przedawkowaniu lub w następstwie zbyt szybkiej iniekcji), wyprysk, zapalenie żyły po wlewie dożylnym (można go uniknąć poprzez stosowanie centralnego cewnika żylnego). Bardzo rzadko: wstrząs anafilaktyczny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. SIADH), pocenie się, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, ból głowy, umiarkowana bradykardia, zatrzymanie czynności węzła zatokowego (wymagające zaprzestania podawania amiodaronu, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia pobudzenia i (lub) u osób w podeszłym wieku), nasilenie istniejącej lub zapoczątkowanie nowej arytmii (czasem zakończonej zatrzymaniem akcji serca), uderzenia gorąca, śródmiąższowe zapalenie płuc, zespół ostrych zaburzeń oddechowych, skurcz oskrzeli i (lub) bezdech u pacjentów z poważnymi chorobami układu oddechowego (szczególnie u osób z astmą), nudności, zwiększenie aktywności transaminaz (zwykle umiarkowane - 1,5 do 3-krotnie ponad normę; po zmniejszeniu dawki stężenia mogą powrócić samoistnie do normy), ostre zaburzenia czynności wątroby z dużym stężeniem transaminaz i (lub) żółtaczką (czasem zakończone zgonem) - w takich przypadkach należy zaprzestać podawania amiodaronu. Częstość nieznana: majaczenie (w tym splątanie), parkinsonizm, zaburzenia węchu, zapalenie trzustki (ostre), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami uogólnionymi (DRESS). Zgłaszano ciężką bradykardię i blok serca u pacjentów przyjmujących amiodaron i sofosbuwir z ledipaswirem (Havroni) lub połączenie sofosbuwiru (Sovaldi) z daklataswirem (Daklinza); jeden z przypadków był śmiertelny, a w dwóch konieczne było założenie rozruszników.

Ciąża i laktacja

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku w ciąży. Ze względu na wpływ na tarczycę płodu, amiodaron jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem szczególnych sytuacji. Amiodaron jest wydzielany w znacznych ilościach do mleka - nie stosować w okresie karmienia piersią.

Uwagi

Amiodaron zawiera jod, dlatego może zmieniać wyniki badań czynności tarczycy, szczególnie T3, T4 oraz TSH.

Interakcje

Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, ryzyko wystąpienia interakcji istnieje nawet po upływie kilku miesięcy od zaprzestania leczenia amiodaronem. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie amiodaronu oraz leków przeciwarytmicznych, włączając beprydyl, leków przeciwarytmicznych klasy I, chinidyny, sotalolu oraz leków innych niż przeciwarytmiczne, takich jak winkamina, sultopryd, erytromycyna i.v. oraz pentamidyna i.v. (ryzyko wystąpienia wielopostaciowej tachykardii komorowej typu torsade de pointes). Nie zaleca się równoczesnego podawania amiodaronu oraz następujących leków: antagonistów kanałów wapniowych, diltiazemu i werapamilu oraz β-blokerów (zwiększone ryzyko bradykardii oraz bloku AV); leków przeczyszczających (zwiększone ryzyko hipokaliemii oraz arytmii komorowych). Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkiej bradykardii lub bloku serca, u pacjentów przyjmujących leki na zapalenie wątroby typu C, tj.: sofosbuwir, ledipaswir lub daklataswir, amiodaron może być podawany jedynie wtedy, gdy inne leki przeciwarytmiczne są przeciwwskazane lub nie są tolerowane. Jeśli nie można się uniknąć równoczesnego stosowania ww. leków i amiodaronu, należy ściśle obserwować pacjentów, w szczególności przez pierwszy tydzień leczenia. Pacjenci najbardziej narażeni na wystąpienie bradykardii powinni być monitorowani w odpowiednich warunkach klinicznych przez 48 h od momentu równoczesnego podawania leków. Konieczne jest także monitorowanie pacjentów uprzednio stosujących amiodaron a rozpoczynających leczenie zapalenia wątroby typu C powyższymi lekami, jeszcze przez kilka miesięcy po zaprzestaniu stosowania amiodaronu. Należy zachować ostrożność podczas stosowania amiodaronu jednocześnie z niżej wymienionymi lekami. Leki mogące wywołać hipokaliemię (leki moczopędne powodujące utratę potasu, kortykosteroidy, amfoterycyna B i.v., tetrakozaktyd) - hipokaliemia może powodować dodatkowe wydłużenie odstępu QT oraz zwiększać ryzyko arytmii komorowych, włączając torsade de pointes; jeśli stosowanie amiodaronu i wymienionych leków jest konieczne, odstęp QT powinien być monitorowany, a wystąpienie hipokaliemii eliminowane przez podanie potasu; w przypadku wystąpienia torsade de pointes nie zaleca się podawania leków przeciwarytmicznych; w razie potrzeby należy zastosować okresową stymulację rozrusznikiem serca oraz podawać dożylnie magnez. Doustne leki przeciwzakrzepowe, np. warfaryna - ryzyko wystąpienia krwotoku; podczas terapii oraz po jej zakończeniu należy częściej monitorować czas protrombinowy oraz w razie potrzeby zredukować dawkę warfaryny o 1/3 do 1/2. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, pochodne fenotiazyny, astemizol i terfenadyna - wydłużenie odstępu QT oraz zwiększenie ryzyka arytmii komorowych, szczególnie typu torsade de pointes. Glikozydy naparstnicy - mogą wystąpić zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego lub zwiększenie stężenia digoksyny we krwi; podczas wprowadzania amiodaronu należy monitorować stężenie digoksyny we krwi oraz dostosować jej dawkę (zmniejszenie o połowę) lub całkowicie zaprzestać podawania. Fenytoina - ryzyko zwiększenia stężenia fenytoiny i wystąpienia objawów jej przedawkowania; należy oznaczyć stężenie fenytoiny i odpowiednio zredukować dawkę o 1/3 do 1/2. Cyklosporyna - ryzyko zwiększenia stężenia cyklosporyny, z powodu zmniejszonego wydalania; należy odpowiednio dostosować jej dawkę. Z powodu bradykardii (niereagującej na leczenie atropiną), niedociśnienia, zaburzeń przewodnictwa oraz zmniejszonej objętości wyrzutowej serca, należy zachować szczególną ostrożność podczas znieczulenia ogólnego. Należy zachować ostrożność podczas tlenoterapii w okresie pooperacyjnym, ze względu na przypadki ostrych zaburzeń oddechowych prawdopodobnie w wyniku reakcji na duże stężenia podawanego tlenu (przed operacja anestezjolog powinien być poinformowany o stosowaniu amiodaronu przez pacjenta). Odnotowano dwa przypadki interakcji podczas leczenia z użyciem wlewu: u jednego pacjenta pojawiły się drgawki podczas równoczesnego podawania amiodaronu i lidokainy, spowodowane zwiększeniem lidokainy we krwi; u drugiego pacjenta wystąpiła niewydolność nerek podczas równoczesnego podawania amiodaronu i cyklosporyny wywołana zmniejszonym wydalaniem cyklosporyny (o 50%) - należy częściej kontrolować stężenie cyklosporyny. Istnieją pojedyncze doniesienia o wystąpieniu miopatii/rabdomiolizy podczas równoczesnego stosowania amiodaronu z dużymi dawkami symwastatyny.

Preparat zawiera substancję Amiodarone hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 200 mg amiodaronu. Tabletki zawierają czerwień koszenilową, lak (E124).

1 tabl. zawiera 200 mg chlorowodorku amiodaronu.

1 ampułka 3 ml zawiera 150 mg chlorowodorku amiodaronu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 150 mg chlorowodorku amiodaronu. Preparat zawiera alkohol benzylowy (60,6 mg/3 ml).

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

1 tabl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 5 mg lub 10 mg ramiprylu.

1 tabl. powl. zawiera 1,25 mg, 2,5 mg, 3,75 mg, 5 mg, 7,5 mg lub 10 mg fumaranu bisoprololu.

1 tabl. zawiera 5 mg lub 10 mg torasemidu.

1 kaps. zawiera 5 mg izradypiny.

1 ampułka 5 ml zawiera 50 mg lub 200 mg dopaminy (roztwór 1% lub 4%) i odpowiednio 3,17mg i 12,27 mg sodu oraz pirosiarczyn sodu.

1 tabl. powl. zawiera 50 mg losartanu potasu.

1 tabl. powl. zawiera 5 mg, 10 mg lub 20 mg chlorowodorku benazeprylu. Preparat zawiera laktozę.

1 g żelu zawiera 250 j.m. lub 1000 j.m. heparyny w postaci soli sodowej.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.