Allupol®

1 tabl. zawiera 100 mg lub 300 mg allopurynolu; tabletki zawierają laktozę.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Allupol® 30 szt., tabl. 14,83zł 2017-10-31

Działanie

Inhibitor oksydazy ksantynowej. Allopurynol i jego główny metabolit - oksypurynol, zmniejszają stężenie kwasu moczowego w osoczu i w moczu przez hamowanie aktywności oksydazy ksantynowej, enzymu katalizującego utlenianie hipoksantyny do ksantyny oraz ksantyny do kwasu moczowego. U niektórych pacjentów z hiperurykemią, oprócz hamowania katabolizmu puryn zmniejszone zostaje również wytwarzanie puryn de novo poprzez hamowanie na zasadzie sprzężenia zwrotnego fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej. Allopurynol szybko wchłania się z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Biodostępność leku wynosi 67-90%. Maksymalne stężenie w osoczu występuje zwykle po ok. 1,5 h po doustnym podaniu. W niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany do oksypurynolu, który również jest inhibitorem oksydazy. T0,5 wynosi dla allopurynolu około 1-2 h, natomiast dla oksypurynolu - 13-30 h. Oba związki wydalane są głównie z moczem. Około 20% allopurynolu jest wydalane z kałem w postaci niezmienionej. Klirens allopurynolu i oksypurynolu zmniejsza się znacznie u pacjentów z niewydolnością nerek, co zwiększa stężenie leku w osoczu w przypadku długotrwałego stosowania.

Dawkowanie

Doustnie. We właściwych odstępach czasu należy oznaczać stężenie moczanów w surowicy i w moczu oraz kwasu moczowego w moczu, w celu dostosowania dawki allopurynolu. Dorośli. Podawanie leku należy rozpocząć od stosowania małej dawki, np. 100 mg na dobę. Początkową dawkę należy zwiększać tylko wtedy, gdy wpływ stosowanej dawki na stężenie moczanów w surowicy nie jest zadowalający. Zaleca się następujące schematy dawkowania: 100-200 mg na dobę w stanach lekkich; 300-600 mg na dobę w stanach umiarkowanie ciężkich; 700-900 mg na dobę w stanach ciężkich. Jeśli konieczne jest obliczenie dawki na kg mc., należy stosować 2-10 mg/kg mc. na dobę. Dzieci i młodzież : 10-20 mg/kg mc. na dobę, do maksymalnej dawki 400 mg na dobę. Stosowanie leku u dzieci jest rzadko wskazane, z wyjątkiem chorób nowotworowych (szczególnie białaczki) i niektórych zaburzeń enzymatycznych, takich jak zespół Lesch-Nyhana. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku należy stosować najmniejsze dawki, które spowodują uzyskanie zadowalającego zmniejszenia stężenia moczanów. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wskazane może być stosowanie dawki mniejszej niż 100 mg na dobę lub też podawanie dawki 100 mg w odstępach dłuższych niż jedna doba. Jeśli możliwe jest monitorowanie stężenia oksypurynolu w osoczu, to dawkowanie allopurynolu należy ustalić tak, aby stężenie oksypurynolu było mniejsze niż 100 µmol (15,2 mg/l). Allopurynol i jego metabolity są usuwane z organizmu podczas dializy nerkowej; jeśli pacjent wymaga dializy 2 lub 3 razy w tygodniu, należy rozważyć następujący, alternatywny schemat dawkowania: podawanie 300-400 mg allopurynolu tuż po każdej dializie, bez podawania kolejnych dawek do czasu następnego zabiegu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy zmniejszyć dawkę allopurynolu; zaleca się okresowe wykonywanie testów czynnościowych wątroby we wstępnym okresie leczenia. Dawkowanie w leczeniu chorób z intensywnym obrotem moczanowym, np. w chorobach nowotworowych, w zespole Lesch-Nyhana. Zaleca się zastosowanie allopurynolu przed rozpoczęciem leczenia cytotoksycznego w celu wyrównania hiperurykemii i (lub) hiperurykozurii. Istotne jest zapewnienie właściwego nawodnienia pacjenta w celu utrzymania optymalnej diurezy oraz alkalizacja moczu w celu zwiększenia rozpuszczalności moczanów i (lub) kwasu moczowego. Allopurynol należy stosować w dawkach mieszczących się w dolnych granicach zalecanego zakresu dawkowania. W przypadku pacjentów z nefropatią moczanową lub inną patologią zaburzającą czynność nerek, należy przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Powyższe zalecenia mają na celu zmniejszenie ryzyka odkładania złogów ksantyny oraz (lub) oksypurynolu, co mogłoby niekorzystnie wpłynąć na stan kliniczny pacjenta. Sposób podania. Lek należy przyjmować raz na dobę, po posiłku. Jeśli dawka dobowa jest większa niż 300 mg i wystąpią objawy nietolerancji ze strony przewodu pokarmowego, lek można podawać w dawkach podzielonych. Tabletki 100 mg posiadają linię podziału, która ułatwia tylko rozkruszenie tabletki, w celu łatwiejszego połknięcia, a nie podział na równe dawki. Tabletki 300 mg posiadają linię podziału, która umożliwia podział na równe dawki.

Wskazania

Zmniejszanie wytwarzania moczanów i (lub) kwasu moczowego w chorobach, w których ich odkładanie już nastąpiło (np. dnawe zapalenie stawów, guzki dnawe, kamica nerkowa) lub w stanach klinicznych, w których istnieje takie ryzyko (np. leczenie nowotworów potencjalnie prowadzące do ostrej nefropatii moczanowej). Główne stany kliniczne, w których może nastąpić odkładanie moczanów i (lub) kwasu moczowego to: dna samoistna; kamica moczanowa; ostra nefropatia moczanowa; choroby nowotworowe i zespoły mieloproliferacyjne z szybkim obrotem komórkowym, w których zwiększone stężenie moczanów występuje samoistnie lub wywołane jest leczeniem cytotoksycznym; zaburzenia czynności niektórych enzymów prowadzące do nadprodukcji moczanów, np.: fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej (np. zespól Lesch-Nyhana), glukozo-6-fosfatazy (np. choroba spichrzeniowa glikogenu), syntetazy fosforybozylopirofosforanowej, amidotransferazy fosforybozylopirofosforanowej, fosforybozylotransferazy adeninowej. Leczenie kamicy nerkowej z 2,8-dihydroksyadeninowymi (2,8-DHA) kamieniami nerkowymi, powstałymi w wyniku zmniejszonej aktywności fosforybozylotransferazy adeninowej. Leczenie nawracającej kamicy nerkowej, z kamieniami nerkowymi o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym, z towarzyszącą hiperurykozurią, w przypadku gdy próby leczenia dietą, płynami i innymi sposobami okazały się nieskuteczne.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na allopurynol lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności

W przypadku wystąpienia wysypki lub innych objawów nadwrażliwości lek należy natychmiast odstawić, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz zespół nadwrażliwości DRESS (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi). Nie należy powtórnie podawać allopurynolu pacjentom, u których wystąpił zespół nadwrażliwości DRESS, SJS lub TEN. W leczeniu skórnych reakcji nadwrażliwości można zastosować kortykosteroidy. W przypadku wystąpienia zmian o niewielkim nasileniu, po ich ustąpieniu można, jeśli jest to konieczne, ponownie podać allopurynol, stosując początkowo małą dawkę i stopniowo ją zwiększać; jeśli zmiany skórne wystąpią ponownie, allopurynol należy odstawić na stałe. Pacjenci będący nosicielami allelu HLA-B*5801 są w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia zespołu nadwrażliwości oraz SJS i (lub) TEN na skutek przyjmowania allopurynolu; u tych pacjentów zastosowanie allopurynolu można rozważyć, jeżeli korzyści wynikające z leczenia przewyższają ryzyko. Częstotliwość występowania allelu HLA-B*5801 wynosi: 20-30% w populacji Chińczyków Han, Afrykańczyków lub Hindusów; 1-2% - u ludności pochodzącej z Europy Północnej, Stanów Zjednoczonych (pochodzenia europejskiego) i Japonii. Należy rozważyć zastosowanie genotypowania w kierunku allelu HLA-B*5801 przed rozpoczęciem leczenia allopurynolem u pacjentów z grup ryzyka. U pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek leczonych jednocześnie lekami moczopędnymi (w szczególności diuretykami pętlowymi) może wystąpić zwiększone ryzyko rozwoju reakcji nadwrażliwości, w tym SJS i (lub) TEN związanych ze stosowaniem allopurynolu - należy szczególnie uważnie obserwować pacjentów w kierunku występowania objawów zespołu nadwrażliwości i trwale zaprzestać leczenia allopurynolem po pierwszym pojawieniu się objawów. Zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby (ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych; należy stosować mniejsze dawki leku); u pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia tętniczego lub niewydolności serca, np. za pomocą leków moczopędnych oraz inhibitorów ACE (u tych pacjentów mogą występować jednocześnie zaburzenia czynności nerek). Bezobjawowa hiperurykemia nie jest wskazaniem do stosowania allopurynolu; może być wyrównana przez podawanie płynów, zastosowanie odpowiedniej diety oraz leczenie jej przyczyny. Nie należy rozpoczynać leczenia allopurynolem podczas ostrego napadu dny. Ze względu na wystąpienie ostrego dnawego zapalenia stawów w początkowym okresie stosowania allopurynolu, zaleca się profilaktyczne stosowanie odpowiedniego leku przeciwzapalnego lub kolchicyny przez co najmniej 1 mies. po rozpoczęciu leczenia allopurynolem. Jeśli u pacjenta przyjmującego allopurynol wystąpi ostry napad dny, należy kontynuować leczenie allopurynolem nie zmieniając jego dawki i jednocześnie podawać odpowiedni środek przeciwzapalny. W stanach zwiększonego wytwarzania moczanów (np. w chorobach nowotworowych i podczas ich leczenia, w zespole Lesch-Nyhana) istnieje ryzyko odkładania się złogów ksantynowych w drogach moczowych; ryzyko to można zminimalizować zapewniając właściwe nawodnienie pacjenta w celu uzyskania optymalnego rozcieńczenia moczu. Ponieważ prawidłowe leczenie preparatem doprowadza do rozpuszczenia dużych kamieni moczanowych znajdujących się w miedniczkach nerkowych, istnieje niewielka możliwość zaklinowania się ich w moczowodzie. Ze względu na zawartość laktozy lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Często: wysypka. Niezbyt często: wymioty, nudności (można im zapobiec przyjmując lek po posiłkach), nieprawidłowe wartości badań czynności wątroby, reakcje nadwrażliwości. Rzadko: zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), reakcje skórne ze złuszczaniem naskórka, gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, pseudochłoniakiem, bólami stawów, leukopenią i (lub) eozynofilią (DRESS). Bardzo rzadko: zaburzenia hematologiczne - agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia (szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby), czyraczność, chłoniak angioimmunoblastyczny komórek T (zwykle zmiany przemijają po odstawieniu allopurynolu), cukrzyca, hiperlipidemia, depresja, śpiączka, porażenia, ataksja, neuropatia obwodowa, parestezje, senność, ból głowy, zaburzenia smaku, zaćma, zaburzenia widzenia, zmiany w obszarze plamki żółtej, zawroty głowy, dławica piersiowa, bradykardia, nadciśnienie tętnicze, krwawe wymioty, biegunki tłuszczowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiana częstości wypróżnień, obrzęk naczynioworuchowy, wysypka polekowa, łysienie, odbarwienie włosów, krwiomocz, mocznica, niepłodność u mężczyzn, zaburzenia erekcji, ginekomastia, obrzęk, ogólne złe samopoczucie, osłabienie, gorączka, ostry wstrząs anafilaktyczny.

Ciąża i laktacja

Bezpieczeństwo stosowania allopurynolu podczas ciąży nie jest wystarczająco udokumentowane, mimo jego szerokiego stosowania przez wiele lat bez niekorzystnych następstw chorobowych. Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a sama choroba niesie za sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka. Allopurynol i oksypurynol są wydzielane do mleka kobiecego, jednakże brak danych dotyczących ich wpływu na dziecko karmione piersią.

Uwagi

Lek może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (może powodować senność, zawroty głowy i ataksję) - zachować ostrożność.

Interakcje

Allopurynol powoduje wydłużenie czasu działania 6-merkaptopuryny i azatiopryny - dawkę 6-merkaptopuryny i azatiopryny należy zmniejszyć do 1/4. Wydłuża T0,5 widarabiny - konieczna jest uważna obserwacja pacjenta w celu wykrycia objawów toksyczności. Leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego/moczanów, takie jak probenecyd lub salicylany stosowane w dużych dawkach mogą przyspieszyć wydalanie oksypurynolu, prowadząc do osłabienia działania allopurynolu - kliniczne znaczenie tej interakcji należy oceniać indywidualnie w każdym przypadku. Allopurynol nasila hipoglikemizujące działanie chlorpropamidu, zwłaszcza przy współistniejącej niewydolności nerek. Nasila działanie warfaryny i leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny - należy uważnie monitorować pacjentów. Może hamować utlenianie fenytoiny w wątrobie, lecz kliniczne znaczenie tej reakcji nie zostało wykazane. Hamuje metabolizm teofiliny - należy monitorować stężenie teofiliny u pacjentów, którzy rozpoczynają leczenie allopurynolem lub gdy zwiększana jest jego dawka. Stosowany z ampicyliną lub amoksycyliną zwiększa ryzyko wystąpienia wysypki skórnej - zaleca się, jeśli to tylko możliwe, stosowanie innych antybiotyków. Nasila mielotoksyczne działanie cyklofosfamidu i innych leków cytotoksycznych; jednakże w kontrolowanym badaniu klinicznym u pacjentów leczonych cyldofosfamidem, doksorubicyną, bleomycyną, prokarbazyną i (lub) chlormetyną, allopurynol nie zwiększał toksyczności tych leków. Zwiększa stężenie i nasila toksyczność cyklosporyny. Podwaja wartości Cmax oraz AUC dydanozyny, bez wpływu na jej końcowy T0,5 - jednoczesne stosowanie z dydanozyną nie jest na ogół zalecane; jeśli jest nieuniknione, konieczne może być zmniejszenie dawki dydanozyny i dokładne monitorowanie pacjenta. W przypadku stosowania z furosemidem może wystąpić zwiększone stężenie moczanów w surowicy i zwiększone stężenie oksypurynolu w osoczu. Stosowanie allopurynolu z lekami moczopędnymi (szczególnie z diuretykami pętlowymi) lub z inhibitorami ACE oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zwiększa ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości.

Preparat zawiera substancję Allopurinol.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. zawiera 100 mg lub 300 mg allopurynolu; tabletki zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 100 mg lub 300 mg allopurynolu; tabl. 100 mg zawierają laktozę.

1 tabl. zawiera 100 mg lub 300 mg allopurynolu.

Najczęściej wyszukiwane

1 g żelu zawiera 25 mg ketoprofenu.

1 ampułka (3 ml) zawiera 75 mg diklofenaku sodowego. Preparat zawiera alkohol benzylowy, glikol propylenowy, sód (poniżej 23 mg jonów sodu w 1 amp.).

1 tabl. powl. zawiera 30, 60 lub 90 etorykoksybu.

1 tabl. dojelitowa zawiera 25 mg lub 50 mg diklofenaku sodowego; tabletki zawierają laktozę.

1 fiolka zawiera 100 j. toksyny botulinowej typu A.

1 tabl. powl. lub 1 saszetka granulatu zawiera 25 mg deksketoprofenu w postaci soli deksketoprofenu z trometamolem; granulat zawiera sacharozę.

1 plaster leczniczy zawiera 140 mg diklofenaku sodowego.

1 kaps. o przedł. uwalnianiu zawiera 100 mg soli sodowej diklofenaku. Preparat zawiera laktozę.

1 g kremu zawiera 50 mg ibuprofenu.

1 fiolka zawiera 125 jednostek toksyny botulinowej typu A. 0,05 ml rekonstytuowanego roztworu zawiera 10 jednostek Speywood (1 jednostka Speywood jest określona jako mediana dawki śmiertelnej podanej dootrzewnowo myszy - LD50).

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie Złamanie kości udowej - przyczyny, obajwy i leczenie

Złamanie kości udowej to głównie problem osób starszych. Na złamanie kości udowej najczęściej narażone są kobiety po 60. roku życia. U nich ...

więcej

SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie SKOLIOZA - przyczyny, objawy i leczenie

Skolioza - potocznie mylnie określana jako boczne skrzywienie kręgosłupa - to najczęściej występująca wada postawy u dzieci. Do jej powstania przyczyniają się ...

więcej

Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie Guzki Schmorla - co to jest? Objawy i leczenie

Guzki Schmorla to zmiany pojawiające się w obrębie kręgosłupa. Guzki Schmorla spotykane są u stosunkowo wielu ludzi (najczęściej u dorosłych), a mimo ...

więcej

KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia KIFOZA (okrągłe plecy) - przyczyny, objawy, leczenie i ćwiczenia

Kifoza pogłębiona (inaczej plecy okrągłe) to choroba kręgosłupa, której cechą charakterystyczną jest nadmierne wygięcie kręgosłupa ku tyłowi w odcinku piersiowym i krzyżowym. ...

więcej

PROTEZA kończyny dolnej i górnej PROTEZA kończyny dolnej i górnej

Powrót do zdrowia po amputacji i pogodzenie się z nową rzeczywistością wymaga cierpliwości i czasu. Dopiero później można zacząć myśleć o protezie, ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.