Adepend

1 tabl. powl. zawiera 50 mg chlorowodorku naltreksonu (oraz 126,755 mg laktozy).

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Adepend 28 szt., tabl. powl. 258,89zł 2017-10-31

Działanie

Swoisty, długo działający antagonista opioidów. Wiąże się kompetycyjnie z receptorami zlokalizowanymi w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym, blokując dostęp podawanych egzogennie opioidów do tych receptorów. Leczenie preparatem nie prowadzi do uzależnienia fizycznego ani psychicznego. Nie stwierdza się efektu tolerancji na efekt antagonizujący działanie opioidów. Mechanizm działania leku nie został całkowicie wyjaśniony. Podejrzewa się interakcję z endogennym układem opioidowym. Istnieje hipoteza, iż spożycie alkoholu u ludzi wzmacnia indukowaną przez alkohol stymulację układu opioidowego. Leczenie preparatem nie polega na wywołaniu niechęci i nie powoduje reakcji po spożyciu alkoholu. Głównym skutkiem leczenia wydaje się być zmniejszenie ryzyka pełnego nawrotu po spożyciu niewielkiej ilości alkoholu. Daje to pacjentowi możliwość uniknięcia pełnego nawrotu przy całkowitej utracie kontroli, dzięki zmniejszonej stymulacji. Preparat zmniejsza potrzebę napicia się alkoholu w czasie abstynencji oraz po spożyciu alkoholu. Po podaniu doustnym chlorowodorek naltreksonu jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1 h. Stopień wiązania leku z białkami osocza wynosi 21%. Metabolizm ma miejsce głównie w wątrobie, w mechanizmie pierwszego przejścia. Chlorowodorek naltreksonu jest przede wszystkim hydroksylowany do głównego czynnego metabolitu, jakim jest 6-beta-naltreksol, a w mniejszym stopniu do 2-hydroksy-3-metoksy-6-beta-naltreksolu. Substancja jest usuwana przede wszystkim przez nerki. T0,5 chlorowodorku naltreksonu w surowicy wynosi ok. 4 h. T0,5 6-beta-naltreksolu w surowicy wynosi 13 h. U pacjentów z marskością wątroby obserwowano 5 do 10 razy większe stężenie chlorowodorku naltreksonu w surowicy.

Dawkowanie

Doustnie. Leczenie powinno być zapoczątkowane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu pacjentów uzależnionych od alkoholu. Przed rozpoczęciem leczenia należy się upewnić, że pacjent nie przyjmuje opioidów (np. na podstawie testu prowokacji z naloksonem). Test prowokacji z naloksonem. Dożylne podanie 0,2 mg naloksonu. Jeżeli w ciągu 30 s nie ma objawów zespołu odstawiennnego, można podać dożylnie kolejne 0,6 mg naloksonu. Pacjenta należy nieustannie obserwować przez kolejnych 30 min czy wystąpią u niego jakiekolwiek objawy zespołu odstawiennnego. Podskórne podanie 0,8 mg naloksonu. Pacjenta należy obserwować przez 20 min czy wystąpią u niego jakiekolwiek objawy zespołu odstawiennego. W przypadku stwierdzenia zespołu odstawiennego nie wolno rozpoczynać terapii naltreksonem. Potwierdzenie testu: w razie wątpliwości, czy pacjent nie przyjmował opioidów, leczenie naltreksonem należy rozpocząć 24 h później. W takim przypadku należy powtórzyć test z użyciem 1,6 mg naloksonu. Leczeniem naltreksonem należy rozważyć tylko u pacjentów, którzy nie przyjmowali opioidów przez przynajmniej 7-10 dni. Przed rozpoczęciem leczenia naltreksonem niniejszy test powinien zostać potwierdzony za pomocą testu moczu. Następnie można rozpocząć leczenie za pomocą 25 mg chlorowodorku naltreksonu. Dawki większe niż 150 mg nawet tylko w ciągu jednej doby mogą nasilić działania niepożądane i dlatego nie są zalecane. Dorośli: zalecana dawka wynosi 50 mg na dobę. Czas trwania leczenia. Nie można określić typowego czasu trwania leczenia, ponieważ lek jest stosowany jako terapia uzupełniająca, a czas powrotu do zdrowia u pacjentów uzależnionych od alkoholu jest zróżnicowany nawet wówczas, gdy uczestniczą oni w leczeniu psychologicznym. Zalecany czas trwania leczenia wynosi co najmniej 3 mies., konieczne może być jednak wydłużenie leczenia. Skuteczność udowodniona jest w badaniach z grupą kontrolną w okresie do 12 mies. Chlorowodorek naltreksonu nie powoduje zależności psychicznej ani fizycznej. W czasie długotrwałego leczenia nie występuje osłabienie działania antagonistycznego. Szczególne grupy pacjentów. Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat, w przedstawionym powyżej wskazaniu, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności. Nie określono bezpieczeństwa stosowania leczenia uzależnienia od opiatów u osób w podeszłym wieku. Lek jest przeciwwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi chorobami wątroby i (lub) nerek. U pacjentów z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby i (lub) nerek lek powinien być stosowany z dużą ostrożnością i pod ścisłym nadzorem. Należy rozważyć dostosowanie dawkowania u pacjenta. Sposób podawania. Tabletki powinny być przyjmowane z płynem.

Wskazania

Preparat wskazany jest do stosowania u pacjentów dorosłych w ramach ogólnego programu leczenia alkoholizmu w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu choroby, jako lek wspomagający abstynencję oraz zmniejszający potrzebę napicia się alkoholu ("pragnienie”).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na naltrekson lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ostre zapalenie wątroby. Ciężkie lub ostre zaburzenie czynności wątroby. Ciężkie zaburzenie czynności nerek. Pacjenci przyjmujący analgetyki opioidowe. U pacjentów uzależnionych od opioidów mogą wystąpić objawy ostrego zespołu odstawiennego. Pacjenci z objawami zespołu odstawiennego po podaniu chlorowodorku naloksonu (dodatni wynik testu prowokacji z naloksonem). Dodatni wynik badania moczu w kierunku opioidów.

Środki ostrożności

Ze względu na toksyczne działanie na wątrobę szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ostrą chorobą lub niewydolnością wątroby. Pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek należy uważnie obserwować podczas leczenia. Przed leczeniem i w czasie jego trwania powinny być przeprowadzone badania czynnościowe wątroby. Niewydolność wątroby u osób uzależnionych od alkoholu nie występuje rzadko. U uzależnionych od alkoholu otyłych osób w podeszłym wieku wyniki testów czynnościowych wątroby po podaniu większych dawek naltreksonu (do 300 mg/dobę) były nieprawidłowe. W czasie przyjmowania leku, ból należy leczyć wyłącznie za pomocą nieopioidowych leków przeciwbólowych. U pacjentów uzależnionych od opioidów preparat może wywoływać objawy zespołu odstawienia. Mogą one wystąpić po 5 min i utrzymywać się do 48 h. Leczenie powinno być objawowe i może obejmować podawanie opioidów. Zaleca się przeprowadzenie testu prowokacyjnego z naloksonem pod kątem opioidów. Objawy zespołu odstawiennego po podaniu chlorowodorku naloksonu trwają krócej niż w przypadku chlorowodorku naltreksonu. Testu prowokacji z naloksonem nie należy przeprowadzać u pacjentów z klinicznie potwierdzonymi objawami zespołu odstawiennego ani u pacjentów z dodatnim wynikiem testu na obecność opioidów w moczu. Pacjentów należy ostrzec przed stosowaniem dużych dawek opioidów w celu przełamania blokady receptorów opioidowych po przerwaniu leczenia naltreksonem, ponieważ może to prowadzić do wystąpienia ostrego i potencjalnie śmiertelnego przedawkowania opioidów. Przyjmowanie dużych dawek opioidów równolegle z leczeniem naltreksonem może prowadzić do zagrażającego życiu zatrucia opioidami, wynikającego z niewydolności oddechowej i krążeniowej. Po leczeniu chlorowodorkiem naltreksonu pacjenci mogą być bardziej wrażliwi na leki zawierające opioidy. Naltrekson może powodować przejściowy wzrost rozkurczowego ciśnienia krwi, a następnie spadek temperatury ciała i częstości akcji serca. Pacjentów należy ostrzec przed stosowaniem opioidów (np. zawierających opioidy leków przeciwkaszlowych, zawierających opioidy leków do objawowego leczenia przeziębienia lub zawierających opioidy leków przeciwbiegunkowych itd.) podczas leczenia preparatem. Jeżeli pacjent leczony preparatem wymaga leczenia opioidami (np. analgezja lub anestezja opioidami w stanach nagłych), dawka wymagana do osiągnięcia takiego samego działania terapeutycznego może być większa niż zwykle stosowana. W takich przypadkach depresja oddechowa lub zaburzenia krążenia będą silniejsze oraz bardziej długotrwałe. Łatwiej mogą występować objawy związane z uwalnianiem histaminy (np. obrzęk twarzy, świąd, rumień, obfite pocenie się i inne objawy skórne oraz śluzówkowo-skórne). Pacjent wymaga szczególnej uwagi i nadzoru personelu opieki zdrowotnej w placówce medycznej. Zwiększone ryzyko prób samobójczych związane z uzależnieniem od narkotyków połączone (lub nie) z depresją, nie jest zmniejszane przez przyjmowanie preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów, u których wystąpiło 3-krotne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w surowicy w porównaniu z wartościami prawidłowymi oraz na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Pacjentów, u których podejrzewa się stosowanie opioidów lub uzależnienionych od nich należy poddać testowi prowokacji z naloksonem. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Niepożądane działanie

Bardzo często: nerwowość, lęk, zaburzenia snu, bezsenność, ból głowy, zaburzenia snu, niepokój (zwłaszcza ruchowy), ból brzucha, skurcze jelit, nudności, wymioty, ból stawów i mięśni, astenia. Często: zmniejszenie apetytu, drażliwość, choroby afektywne, zmęczenie, zawroty głowy, osłupienie, nasilone łzawienie, częstoskurcz, kołatanie serca, nieprawidłowowści w EKG, ból w klatce piersiowej, duszność, biegunka, zaparcie, zapalenie skóry, świąd, wysypka, zatrzymanie moczu, opóźniony wytrysk nasienia, osłabienie potencji, zaburzenia popędu płciowego, pragnienie, zwiększona energia, utrata masy ciała, przyrost masy ciała, gorączka, ból, uczucie zimna w kończynach, nagłe zaczerwienienie (zwłaszcza twarzy), dreszcze, wzmożona potliwość. Niezbyt często: opryszczka wargowa, grzybica stóp, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, omamy, splątanie, przygnębienie, depresja, paranoja, dezorientacja, koszmary, pobudzenie, niezwykłe sny, drżenie, senność, zaburzenia widzenia, podrażnienie i obrzęk oka, światłowstręt, zmęczenie lub ból oka, niedomoga widzenia barw, dyskomfort, ból ucha, szum w uszach, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, obrzęk, nadciśnienie tętnicze, zmiany ciśnienia tętniczego, nagłe zaczerwienienia, przekrwienie nosa, dyskomfort w obrębie nosa, wodnisty wyciek z nosa, kichanie, choroby jamy ustnej i gardła, zwiększone ślinienie, choroby zatok, dysfonia, kaszel, ziewanie, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, hemoroidy, wrzody, suchość w jamie ustnej, choroby wątroby, podwyższone stężenia bilirubiny, zapalenie wątroby (podczas leczenia możliwe jest podwyższenie aktywności aminotransferaz, po zakończeniu przyjmowania leku w ciągu kilku tyg. aktywność aminotransferaz powraca do wartości początkowych), łojotok, trądzik, łysienie, ból pachwin, częstomocz, trudności w oddawaniu moczu. Rzadko: małopytkowość idiopatyczna, myśli samobójcze, próby samobójcze, zaburzenia mowy, omdlenie. Bardzo rzadko: rozpad mięśni prążkowanych.

Ciąża i laktacja

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania naltreksonu u kobiet w ciąży - preparat powinien być podawany kobietom w ciąży wyłącznie ze ścisłych wskazań oraz po dokładnym rozważeniu, czy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko. Stosowanie naltreksonu u ciężarnych pacjentek uzależnionych od alkoholu, stosujących opioidy jako terapię długotrwałą lub substytucyjną, bądź ciężarnych kobiet uzależnionych od opioidów niesie ryzyko wystąpienia objawów ostrego zespołu odstawiennego z możliwymi ciężkimi skutkami dla matki i płodu. Nie wiadomo, czy chlorowodorek naltreksonu lub 6-beta-naltreksol przechodzi do mleka kobiecego - nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia.

Uwagi

Lek może wpływać na zdolności psychofizyczne, dlatego też w trakcie terapii należy unikać niebezpiecznych prac, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługa maszyn.

Interakcje

Należy zachować ostrożność podczas leczenia naltreksonem w skojarzeniu z innymi lekami i ściśle kontrolować stan pacjenta. Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Zgłoszono jeden przypadek letargu i senności po jednoczesnym zastosowaniu naltreksonu i tiorydazyny. Chlorowodorek naltreksonu oraz jego aktywny metabolit (6-beta-naltreksol), nie są metabolizowane przez enzymy cytochromu P450. Jest więc mało prawdopodobne, że leki hamujące lub pobudzające enzymy cytochromu P450 mają wpływ na właściwości farmakokinetyczne leku. Środki uspokajające: pochodne opioidów (leki przeciwbólowe, leki przeciwkaszlowe, substytuty narkotyków), neuroleptyki, barbiturany, benzodiazepiny, leki przeciwlękowe niebędące benzodiazepinami (np. meprobamat), leki nasenne, antydepresanty uspokajające (amitryptylina, doksepina, mianseryna, trimipramina), przeciwhistaminowe leki uspokajające działające na receptory H1, leki przeciwnadciśnieniowe, baklofen, talidomid. Po leczeniu chlorowodorkiem naltreksonu pacjenci mogą być bardziej wrażliwi na leki zawierające opioidy. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie opioidowych leków przeciwbólowych działających jak agoniści, opioidów działających jak agoniści-antagoniści ani opioidów w terapii substytucyjnej. Można rozważyć jednoczesne podawanie barbituranów i benzodiazepin. Jak dotąd nie opisano interakcji między kokainą a chlorowodorkiem naltreksonu. Dane z badania nad bezpieczeństwem i tolerancją jednoczesnego podawania naltreksonu z akamprozatem u osób nie szukających leczenia, uzależnionych od alkoholu wykazały, że podawanie naltreksonu znacznie podnosiło stężenie akamprozatu w osoczu. Interakcje z innymi środkami psychofarmakologicznymi (np. disulfiramem, amitryptyliną, doksepiną, litem, klozapiną, benzodiazepinami) nie były badane. Interakcje między naltreksonem a alkoholem nie są znane.

Preparat zawiera substancję Naltrexone hydrochloride.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 tabl. powl. zawiera 50 mg chlorowodorku naltreksonu (oraz 126,755 mg laktozy).

1 tabl. powl. zawiera 50 mg chlorowodorku naltreksonu (oraz 192,85 mg laktozy).

1 tabl. zawiera 8 mg chlorowodorku naltreksonu oraz 90 mg chlorowodorku bupropionu. Preparat zawiera laktozę.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.