Absenor

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 300 mg lub 500 mg walproinianu sodu.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Absenor 100 szt., tabl. o przedł. uwalnianiu 69,37zł 2017-10-31

Działanie

Lek przeciwdrgawkowy. Mechanizm działania polega prawdopodobnie na zwiększeniu stężenia GABA w szczelinie synaptycznej. Wpływa ponadto na neuroprzekaźniki pobudzające. Może także wywierać bezpośredni wpływ na kanały sodowe i potasowe w błonach neuronalnych. Dobrze wchłania się po podaniu doustnym, biodostępność wynosi 90-100% (pokarm może zwiększyć szybkość wchłaniania leku, nie zmienia jednak biodostępności). Po podaniu pojedynczej dawki preparatu maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 8,6 +/- 2 h. W 90-95% wiąże się z białkami osocza. Wiązanie z białkami jest zmniejszone w przypadku większych dawek leku, u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek lub wątroby oraz u osób z hipoalbuminemią. Metabolizm leku zachodzi w wątrobie, głównie w procesie glukuronidacji i w mniejszym stopniu w procesie oksydacji; wydalenie z moczem. T0,5 wynosi 12-16 h, natomiast u pacjentów przyjmujących leki indukujące enzymy wątrobowe T0,5 wynosi 4-9 h.

Dawkowanie

Doustnie. Skuteczną dawkę i czas długotrwałego leczenia należy ustalać indywidualnie, w celu uzyskania stanu bez napadów drgawkowych za pomocą dawki minimalnej, zwłaszcza w okresie ciąży. Zaleca się monitorowanie stanu pacjentów w okresie dostosowywania dawki. Chociaż nie wykazano istnienia ścisłej korelacji pomiędzy dawką dobową, stężeniem w osoczu i działaniem terapeutycznym leku, na ogół należy dążyć do uzyskania stężenia walproinianu sodu w osoczu od 40 do100 µg na ml (300-700 µmol/l). Mimo to nie można wykluczyć korzystnych wyników leczenia przy mniejszym lub większym stężeniu leku, szczególnie u dzieci. W przypadku stosowania dawek 35 mg/kg mc./dobę lub większych, zaleca się kontrolowanie stężenia leku w osoczu. W niektórych przypadkach pełną reakcję pacjenta na leczenie uzyskuje się po 4-6 tyg. W związku z tym nie należy zbyt wcześnie zwiększać dawki dobowej powyżej wartości średnich. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 60 mg /kg mc./dobę. W przypadku zmiany z wcześniejszego leczenia walproinianem sodu w postaci o natychmiastowym uwalnianiu na tabletki o przedłużonym uwalnianiu Absenor, należy się upewnić, że utrzymywane jest właściwe stężenie leku w surowicy. Dzieci i młodzież płci żeńskiej oraz kobiety w wieku rozrodczym i kobiety w ciąży. Leczenie preparatem powinien wprowadzać i nadzorować lekarz specjalizujący się w leczeniu padaczki lub choroby afektywnej dwubiegunowej. Leczenie można rozpocząć wyłącznie wtedy, gdy inne metody leczenia są nieskuteczne lub nie są tolerowane. Należy każdorazowo starannie rozważyć korzyści i ryzyko prowadzonej terapii podczas regularnych kontroli lekarskich. Najlepiej przepisywać lek w monoterapii, w najniższej skutecznej dawce i, jeśli to możliwe, w postaci o przedłużonym uwalnianiu, aby uniknąć wystąpienia maksymalnych stężeń walproinianu w osoczu. Dawkę dobową należy podzielić na co najmniej dwie dawki pojedyncze. Monoterapia. Dawka początkowa. Dorośli, młodzież i dzieci: początkowo 10-15 mg/kg mc./dobę przyjmowane w dwóch lub więcej dawkach podzielonych podczas posiłków; dawkę należy zwiększać w odstępach tygodniowych o 5-10 mg /kg mc./dobę, aż do uzyskania pożądanego efektu terapeutycznego. Dawka podtrzymująca. średnio 20-30 mg/kg mc./dobę przyjmowane w następujących zakresach dawkowania: dorośli i młodzież: 9-35 mg/kg mc./dobę; dzieci: 15-40 mg/kg mc./dobę. Optymalną podtrzymującą dawkę dobową stosuje się zwykle w 1 do 2 dawkach podzielonych, podczas posiłku. U dzieci o mc. poniżej 20 kg ze względu na konieczność dostosowania dawki, należy zastosować walproinian sodu w innej postaci farmaceutycznej U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie należy ustalić w zależności od stopnia kontroli napadów drgawkowych. Zaleca się stosowanie następujących średnich dobowych dawek walproinianu sodu (dane orientacyjne): dorośli i osoby w podeszłym wieku (mc. ≥60 kg) - 1200-2100 mg/dobę; młodzież 12-17 lat (mc. 40-60 kg) - 1000-1500 kg; dzieci 7-11 lat (mc. 20-40 kg) - 600-1200 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Dokładne wyliczenie dawki w mg/kg mc. nie jest bezwzględnie konieczne. U niektórych pacjentów otrzymujących mniejsze dawki, dawka dobowa może być podana jednorazowo, pod warunkiem, że ten sposób dawkowania jest dobrze tolerowany. Leczenie skojarzone. W przypadku gdy preparat jest stosowany w skojarzeniu z wcześniej stosowanymi lekami lub zastępuje się nim poprzednio stosowane leki, należy rozważyć zmniejszenie dawkowania poprzednio stosowanego leku (zwłaszcza fenobarbitalu) w celu uniknięcia działań niepożądanych. Jeżeli poprzednio stosowany lek ma być odstawiony, należy tego dokonać stopniowo. Ponieważ działanie indukujące enzymy wykazywane przez inne leki przeciwpadaczkowe, takie jak fenobarbital, fenytoina, prymidon i karbamazepina jest odwracalne, należy oznaczyć stężenie kwasu walproinowego w surowicy ok. 4-6 tyg. po przyjęciu ostatniej dawki takiego leku przeciwpadaczkowego, i w razie konieczności zmniejszyć dawkę dobową. Epizody maniakalne w chorobie afektywnej dwubiegunowej. Dorośli: dawkę dobową powinien ustalić i sprawdzać indywidualnie lekarz prowadzący. Zalecana początkowa dawka dobowa wynosi 750 mg. Ponadto w badaniach klinicznych uzyskano zadowalający profil bezpieczeństwa po zastosowaniu dawki początkowej wynoszącej 20 mg/kg mc. Postacie leku o przedłużonym uwalnianiu można podawać raz lub 2 razy dziennie. Dawkę należy zwiększać tak szybko, jak to możliwe, do uzyskania najniższego stężenia terapeutycznego zapewniającego pożądany efekt kliniczny. Aby ustalić najniższą skuteczną dawkę dla konkretnego pacjenta, dawkę dobową należy dostosować do odpowiedzi klinicznej. Średnia dawka dobowa wynosi zazwyczaj 1000-2000 mg walproinianu. Pacjenci otrzymujący dawki dobowe przekraczające 45 mg/kg mc. powinni pozostawać pod ścisłą obserwacją. Kontynuacja leczenia epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej powinna być dostosowywana indywidualnie tak, aby pacjent przyjmował najniższą skuteczną dawkę. Dzieci i młodzież: bezpieczeństwo stosowania i skuteczność preparatu w leczeniu epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej nie zostały ustalone u pacjentów poniżej 18 rż. Sposób podania. Tabletki należy połykać w całości popijając odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody). Tabletek nie należy rozgryzać ani kruszyć. Jeżeli na początku lub podczas leczenia wystąpi podrażnienie układu pokarmowego, tabletki należy przyjmować podczas lub po posiłku.

Wskazania

Napady padaczkowe pierwotnie uogólnione: typowe i nietypowe napady nieświadomości (petit mal), napady miokloniczne, napady toniczno-kloniczne (grand mal), mieszane postaci napadów toniczno-klonicznych i napadów nieświadomości, napady atoniczne. Lek może być również stosowany w innych rodzajach padaczki, niereagujących odpowiednio na inne leki przeciwpadaczkowe, jak: napady padaczkowe częściowe, zarówno proste (ogniskowe), jak i złożone (psychomotoryczne); napady wtórne uogólnione, zwłaszcza napady akinetyczne i atoniczne. W przypadku napadów pierwotnie uogólnionych lek często można stosować w monoterapii. W napadach częściowych częściej zachodzi konieczność wprowadzenia leczenia skojarzonego, podobnie jak w napadach wtórnie uogólnionych i mieszanych postaciach napadów pierwotnie uogólnionych i częściowych. Leczenie fazy maniakalnej w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych. Leczenie epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej, w przypadku gdy lit jest przeciwwskazany lub źle tolerowany. Kontynuację leczenia walproinianem można rozważać u pacjentów, u których uzyskano odpowiedź kliniczną na leczenie walproinianem ostrej fazy manii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Przewlekłe lub ostre zapalenie wątroby. Ciężka niewydolność wątroby, szczególnie polekowa w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym. Ciężka niewydolność trzustki. Porfiria. Skłonność do krwawień. Zaburzenia cyklu mocznikowego. Zaburzenia mitochondrialne wywołane mutacjami genu jądrowego kodującego enzym mitochondrialny - polimerazę γ (POLG), np. z zespołem Alpersa-Huttenlochera, oraz u dzieci w wieku poniżej 2 lat z podejrzeniem zaburzeń związanych z POLG.

Środki ostrożności

Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich zaburzeń czynności wątroby, które mogą zakończyć się zgonem, lek należy szczególnie ostrożnie stosować u niemowląt i dzieci w wieku do 3 lat z ciężką padaczką, zwłaszcza, gdy występuje u nich upośledzenie umysłowe, uszkodzenie mózgu, metaboliczna lub zwyrodnieniowa choroba o podłożu genetycznym lub choroby wątroby w wywiadzie. W tej grupie pacjentów kwas walproinowy należy podawać w monoterapii. Większość przypadków działanie hepatotoksyczne obserwuje się w ciągu pierwszych 6 mies. leczenia, zwłaszcza między 2 a 12 tyg. U dzieci w wieku powyżej 3 lat ryzyko uszkodzenia wątroby zmniejsza się wraz z wiekiem. U małych dzieci, u pacjentów z ciężką padaczką, uszkodzeniem mózgu lub w przypadku stosowania kilku leków przeciwpadaczkowych jednocześnie wzrasta ryzyko ostrego zapalenia trzustki, które może zakończyć się zgonem. Niewydolność wątroby w połączeniu z zapaleniem trzustki zwiększa niebezpieczeństwo zejścia śmiertelnego. Należy unikać jednoczesnego stosowania walproinianu i salicylanów u dzieci poniżej 3 lat z powodu ryzyka toksycznego działania na wątrobę i krwotoków. Nie zaleca się stosowania walproinianu u chorych z zaburzeniami cyklu mocznikowego. U pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym preparat należy stosować wyłącznie po dokładnym rozważeniu ryzyka i korzyści z leczenia. Należy uważnie monitorować pacjentów z uszkodzeniem szpiku kostnego w wywiadzie. U pacjentów z niewydolnością nerek należy wziąć pod uwagę zwiększenie stężenie kwasu walproinowego niezwiązanego z białkami osocza i w razie konieczności zmniejszyć dawkę. Należy rozważyć natychmiastowe przerwanie leczenia w przypadku niewyjaśnionego pogorszenia stanu ogólnego, wystąpienia objawów klinicznych uszkodzenia wątroby i (lub) trzustki, zaburzeń krzepliwości, ponad 2- lub 3-krotnego zwiększenia aktywności AlAT lub AspAT, również w przypadku braku objawów klinicznych (należy wziąć pod uwagę indukcję enzymów wątrobowych przez leki podawane w skojarzeniu), umiarkowanego (1-1,5-krotne) zwiększenia aktywności AlAT lub AspAT, któremu towarzyszy ostre zakażenie z gorączką, znaczne pogorszenie parametrów krzepliwości lub wystąpienie działań niepożądanych zależnych od dawki. U pacjentów stosujących leki przeciwpadaczkowe odnotowano niewielkie zwiększenie ryzyka myśli i zachowań samobójczych - pacjentów należy uważnie obserwować pod kątem wystąpienia oznak myśli i zachowań samobójczych i w razie konieczności rozważyć zastosowanie innego leczenia. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania walproinianu sodu z lekami z grupy karbapenemów. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność preparatu w leczeniu epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej nie zostały ustalone u pacjentów poniżej 18 rż.

Niepożądane działanie

Bardzo często: izolowana hiperamonemia. Często: łagodne i przemijające zahamowanie czynności szpiku kostnego, małopłytkowość, drżenie rąk, parestezje, ból głowy, przemijająca utrata włosów, przerzedzenie włosów, nieregularne miesiączkowanie, zwiększenie masy ciała, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie lub zmniejszenie łaknienia. Niezbyt często: krwotok, nadmierna aktywność, drażliwość, nudności, wymioty, zwiększenie wydzielania śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia czynności wątroby, czasem z hiperamonemią i sennością (u dzieci zaburzenia te mogą być szczególnie ciężkie i prowadzić do zgonu), obrzęk obwodowy o ciężkim przebiegu. Rzadko: zmniejszenie stężenia fibrynogenu, toczeń rumieniowaty układowy, zespół Fanconiego, zwiększenie stężenia testosteronu, oczopląs, zawroty głowy, hiperamonemia z objawami neurologicznymi, utrata słuchu, zaburzenia czynności trzustki (czasem prowadzące do zgonu), wysypka osutkowa, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, rumień wielopostaciowy, brak miesiączki, wielotorbielowatość jajników, zapalenie jamy ustnej, porfiria. Bardzo rzadko: zahamowanie czynności szpiku kostnego, prowadzące niekiedy do agranulocytozy, niedokrwistości lub pancytopenii; limfocytoza, wydłużenie czasu krwawienia, hiponatremia (z lub bez zespołu niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego), zespół niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), uspokojenie, omamy, zaburzenia pozapiramidowe, szumy uszne, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, mimowolne oddawanie moczu, ginekomastia. Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy, zespół ciężkiej nadwrażliwości obejmujący w szczególności wysypkę polekową z eozynofilią oraz objawami ogólnymi (DRESS) oraz reakcje alergiczne (począwszy od wysypki do reakcji nadwrażliwości), zaburzenia psychiczne w tym psychozy, zaburzenia zachowania, depresja i lęk, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, osteopenia, osteoporoza, złamania u pacjentów stosujących walproinian sodu w długoterminowej terapii; niepłodność męska, wrodzone wady rozwojowe i zaburzenia rozwojowe, hipotermia. Ponadto obserwowano: zmęczenie, apatię, ataksję, splątanie, osłupienie, letarg przechodzący w przemijającą śpiączkę oraz demencję z odwracalnym zanikiem mózgu i przemijający parkinsonizm. U pacjentów, u których stosowano leki przeciwpadaczkowe w różnych wskazaniach, odnotowano przypadki myśli i zachowań samobójczych.

Ciąża i laktacja

Ze względu na możliwość powstawania wad wrodzonych i rozwojowych u niemowląt, które były narażone na działanie walproinianu w łonie matki, w leczeniu padaczki i choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentek, które mogą zajść w ciążę, leki zawierające walproinian należy przepisywać jedynie w przypadku, kiedy inne formy leczenia nie są skuteczne lub nie są dobrze tolerowane. Pacjentki powinny stosować skuteczną metodą antykoncepcji, a leczenie powinno odbywać się pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu tych chorób. W przypadku pacjentek, które zajdą w ciążę lub planują zajście w ciążę w trakcie leczenia walproinianem, należy rozpatrzyć alternatywne metody leczenia. Należy regularnie analizować konieczność badania i przeprowadzać nową analizę stosunku korzyści do ryzyka dla kobiet i dziewcząt w okresie dojrzewania przyjmujących walproinian. Należy informować pacjentki o ryzyku stosowania walproinianu w okresie ciąży. Walproinian jest wydzielany do mleka matki w zakresie od 1 do 10% stężenia w surowicy. U noworodków/niemowląt karmionych piersią przez leczące się matki wykazano zaburzenia hematologiczne. Należy zdecydować o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/wstrzymaniu leczenia produktem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla pacjentki. Płodność. U kobiet stosujących walproinian zgłaszano brak miesiączki, policystyczne jajniki i podwyższony poziom testosteronu. Przyjmowanie walproinianu może również zaburzać płodność u mężczyzn. Opisy przypadków wskazują, że zaburzenia płodności są przemijające po zaprzestaniu leczenia.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić szczegółowy wywiad lekarski i rodzinny oraz wykonać badania laboratoryjne, szczególnie pod kątem zaburzeń metabolicznych, chorób wątroby, trzustki i koagulopatii. 4 tyg. po rozpoczęciu leczenia badania laboratoryjne należy powtórzyć, oznaczając morfologię krwi z rozmazem, w tym liczbę płytek krwi, parametry krzepliwości krwi, aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, stężenie bilirubiny, aktywność amylazy. U pacjentów bez objawów klinicznych, z prawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych (lub jeśli nieprawidłowości są jedynie minimalne) przez pierwsze 6 miesięcy leczenia zaleca się kontrolowanie stanu klinicznego i parametrów laboratoryjnych w odstępach 1-miesięcznych. U pacjentów bez objawów klinicznych, ale z nieprawidłowymi wynikami badań laboratoryjnych, badania należy 3-krotnie powtórzyć w maksymalnie 2-tygodniowych odstępach oraz następnie w odstępach 1-miesięcznych do 6. mies. leczenia. W przypadku braku nieprawidłowości 2-3 wizyty kontrolne w ciągu roku są zazwyczaj wystarczające po 12 mies. leczenia. W przypadku podejrzenia zaburzenia enzymów cyklu mocznikowego, przed rozpoczęciem leczenia należy określić stężenie amoniaku w surowicy. W przypadku wystąpienia apatii, senności, wymiotów, niedociśnienia oraz zwiększenia częstości występowania napadów padaczkowych należy oznaczyć stężenie amoniaku i walproinianu we krwi; w razie konieczności należy zmniejszyć dawkę leku lub przerwać leczenie. Przed zabiegiem chirurgicznym lub dentystycznym oraz w przypadku samoistnych krwiaków zaleca się monitorowanie liczby krwinek, w tym płytek krwi, czasu krwawienia i testów krzepliwości. W przypadku skojarzonego podawania z antagonistami wit. K należy monitorować wartość INR. U pacjentów z podejrzeniem kwasicy ketonowej należy uwzględnić możliwość fałszywie dodatnich wyników badania na obecność ciał ketonowych. Kwas walproinowy, w zależności od stężenia w osoczu krwi, wypiera hormony tarczycy z połączeń z  białkami osocza i przyspiesza ich metabolizm, co w przypadku testu na czynność tarczycy może niesłusznie sugerować występowanie niedoczynności tarczycy. U pacjentów zakażonych wirusem HIV należy uwzględnić możliwość zafałszowania miana wirusa. Preparat upośledza zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Interakcje

Fenobarbital, fenytoina, prymidon i karbamazepina zmniejszają stężenie kwasu walproinowego we krwi - zaleca się monitorowanie stanu klinicznego pacjenta i kontrolowanie stężenia leku, zwłaszcza na początku leczenia skojarzonego oraz w przypadku odstawiania substancji indykującej enzymy wątrobowe. Felbamat powoduje zależne od dawki zwiększenie o 18% stężenia wolnej postaci kwasu walproinowego we krwi - zaleca się monitorowanie stanu klinicznego pacjenta i kontrolowanie stężenia kwasu walproinowego zwłaszcza na początku leczenia skojarzonego. Meflochina może zmniejszać, natomiast etosuksymid może umiarkowanie zmniejszać stężenie leku we krwi - jednoczesne stosowanie walproinianu z meflochiną nie jest zalecane. Należy unikać jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego z lekami z grupy karbapenemów (przy jednoczesnym stosowaniu może dojść do 60-100% zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego). Ryfampicyna zwiększa klirens walproinianu i zmniejsza jego stężenie we krwi. Erytromycyna, cymetydyna, izoniazyd i fluoksetyna zwiększają stężenie kwasu walproinowego (obserwowano jednak przypadki zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego przez fluoksetynę). Kwas acetylosalicylowy wypiera walproinian z miejsc wiązania z białkami osocza oraz hamuje metabolizm leku. Kwas walproinowy może hamować metabolizm karbamazepiny i 10,11-epoksydu karbamazepiny, zwiększając ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Hamuje metabolizm lamotryginy, wydłuża jej T0,5, zwiększa stężenie we krwi i nasila toksyczność - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane, w przypadku konieczności leczenia skojarzonego z lamotryginą, dawki lamotryginy należy zmniejszyć, należy także monitorować stężenie lamotryginy we krwi oraz stan kliniczny chorego; w przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, lamotryginę należy odstawić. Hamuje metabolizm fenobarbitalu i prymidonu - konieczne jest monitorowanie chorego przez pierwsze15 dni leczenia skojarzonego. Hamuje metabolizm zydowudyny i nasila jej toksyczność. Hamuje metabolizm amitryptyliny, nortryptyliny. Może zwiększać stężenie felbamatu we krwi. Hamuje metabolizm nimodypiny, co może powodować niedociśnienie. Walproinian wypiera fenytoinę z miejsc wiązania z białkami osocza oraz może hamować jej metabolizm. Może zwiększać stężenie niezwiązanego diazepamu, a klirens osoczowy oraz objętość dystrybucji wolnego diazepamu mogą być zmniejszone (odpowiednio o 25% i 20%). W przypadku łącznego stosowania z lorazepamem następowało zmniejszenie o 40% klirensu osoczowego lorazepamu. U dzieci stężenie fenytoiny we krwi może być zwiększone po jednoczesnym podaniu klonazepamu i kwasu walproinowego. Opisywano przypadki napadów nieświadomości podczas leczenia skojarzonego kwasem walproinowym i klonazepamem. Stosowany z topiramatem zwiększa ryzyko hiperamonemii i encefalopatii - zaleca się monitorowanie stężenia amoniaku we krwi. Stosowany z olanzapiną zwiększa ryzyko neutropenii. W przypadku stosowania z lekami przeciwzakrzepowymi lub przeciwpłytkowymi zleca się regularne kontrolowanie parametrów krzepnięcia krwi. Może nasilać sedatywne działanie leków przeciwpsychotycznych, inhibitorów MAO, leków przeciwdepresyjnych i benzodiazepin. Preparat nie wpływa na skuteczność doustnych preparatów antykoncepcyjnych. Substancje czynne o potencjalnym działaniu toksycznym na wątrobę oraz alkohol mogą nasilać hepatotoksyczność kwasu walproinowego.

Preparat zawiera substancję Valproate sodium.

Lek refundowany: TAK

Lista leków zawierających te same substancje czynne

5 ml syropu zawiera 288,2 mg walproinianu sodu. Lek zawiera sacharozę, sorbitol, glicerol oraz p-hydroksybenzoesany.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 500 mg walproinianu sodu.

1 tabl. Depakine Chrono 300 zawiera 200 mg walproinianu sodu i 87 mg kwasu walproinowego, co odpowiada łącznie 300 mg walproinianu sodu. 1 tabl. Depakine Chrono 500 zawiera 333 mg walproinianu sodu i 145 mg kwasu walproinowego, co odpowiada łącznie 500 mg walproinianu sodu.

1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 300 mg lub 500 mg walproinianu sodu.

1 tabl. powl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera kwas walproinowy i jego sól sodową w przeliczeniu na walproinian sodu 300 mg lub 500 mg.

1 fiolka z proszkiem zawiera 400 mg walproinianu sodu.

1 saszetka zawiera kwas walproinowy i jego sól sodową w przeliczeniu na walproinian sodu 100 mg, 250 mg, 500 mg, 750 mg lub 1000 mg.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etoksybenzamidu oraz 50 mg kofeiny.

Bilobil. 1 kaps. zawiera 40 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), standaryzowanego na zawartość glikozydów flawonowych (24-29%), terpenów laktonowych (6-9%) i bilobalidu; kaps. zawierają laktozę. Bilobil Forte. 1 kaps. zawiera 80 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego, co odpowiada: 17,6-21,6 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 2,24-2,72 mg ginkgolidów A, B i C; 2,08-2,56 mg bilobalidu; kaps. Forte zawierają laktozę oraz glukozę. Bilobil Intense. 1 kaps. zawiera 120 mg wyciągu suchego z liści miłorzębu japońskiego (35-67:1), co odpowiada: 26,4-32,4 mg flawonoidów w postaci glikozydów flawonowych; 3,36 do 4,08 mg (6%) - 7,2 mg ginkgolidów A, B, C; 3,12-3,84 mg bilobalidu; kaps. Intense zawierają laktozę oraz glukozę.

1 tabl. zawiera 300 mg lub 500 mg paracetamolu.

1 tabl. zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego (ASA) i 50 mg kofeiny.

1 tabl. zawiera 250 mg lub 100 mg (mite) lewodopy i 25 mg karbidopy.

1 fiolka (1,3 ml) zawiera 9,75 mg arypiprazolu.

1 tabl. zawiera 300 mg kwasu acetylosalicylowego, 100 mg etenzamidu, 50 mg kofeiny. Preparat zawiera laktozę.

1 kaps. twarda zawiera 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny i 25 mg kofeiny.

1 tabl. powl. zawiera 800 mg lub 1,2 g piracetamu. 1 ml roztworu doustnego zawiera 200 mg lub 333 mg piracetamu.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS): przyczyny, objawy i leczenie

Stwardnienie zanikowe boczne (SLA, ALS) to postępująca choroba neurologiczna. Jej istotą jest porażenie neuronów ruchowych, które prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji wszystkich ...

więcej

Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie Choroby nerwowo-mięśniowe: podział, objawy i leczenie

Choroby nerwowo-mięśniowe doprowadzają do nieprawidłowej czynności nerwów oraz mięśni. Objawy choroby nerwowo-mięśniowej to zarówno osłabienie siły mięśniowej czy zaniki mięśni, jak również ...

więcej

Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu Komórki macierzyste w leczeniu porażenia mózgowego i autyzmu

Komórki macierzyste z krwi pępowinowej już od kilkudziesięciu lat są standardową terapią w leczeniu ponad 80 ciężkich chorób. Najnowsze badania wykazały, że ...

więcej

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) - przyczyny, objawy i leczenie

Parkinsonizm (zespół parkinsonowski) to zespół objawów charakterystycznych dla choroby Parkinsona, które mogą się pojawić nie tylko w przebiegu tej choroby, lecz także ...

więcej

Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie Wgłobienie mózgu: przyczyny, objawy, leczenie

Wgłobienie mózgu polega na nieprawidłowym przemieszczeniu tkanki nerwowej w obrębie czaszki. W zależności od tego, które dokładnie części mózgowia i w jakie ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.