Abseamed

1 ampułko-strzykawka zawiera odpowiednio 1000/2000/3000/4000/5000/6000/8000/10 000 j.m., co odpowiada 8,4/16,8/25,2/33,6/42,0/50,4/67,2/84,0 µg epoetyny alfa.

  1. Działanie
  2. Dawkowanie
  3. Wskazania
  4. Przeciwwskazania
  5. Środki ostrożności
  6. Niepożądane działanie
  7. Ciąża i laktacja
  8. Uwagi
  9. Interakcje
Nazwa Zawartość opakowania Substancja czynna Cena 100% Ost. modyfikacja
Abseamed 6 amp.-strzyk., roztw. do wstrz. 2017-10-31

Działanie

Epoetyna alfa uzyskana metodą inżynierii genetycznej jest glikozylowana i identyczna pod względem składu aminokwasowego i węglowodanowego z endogenną erytropoetyną ludzką, która została wyizolowana z moczu pacjentów z niedokrwistością. Jest glikoproteiną, która jako czynnik stymulujący mitozę i hormon różnicujący, stymuluje tworzenie erytrocytów z erytroidalnych komórek prekursorowych (komórek macierzystych). Po podaniu epoetyny alfa zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59Fe. Po wielokrotnym dożylnym podaniu epoetyny alfa średni T0,5 wynosi ok. 4 h u zdrowych ochotników; ok. 5 h u pacjentów z niewydolnością nerek oraz ok. 6 h u dzieci. Po podaniu podskórnym stężenia leku we krwi są znacznie mniejsze niż po podaniu dożylnym. Zwiększają się powoli i osiągają wartość maksymalną po 12-18 h od podania. Cmax po podaniu podskórnym jest zawsze znacznie mniejsze niż po podaniu dożylnym (około 1/20 wartości). T0,5 po podaniu podskórnym wynosi ok. 24 h. Biodostępność epoetyny alfa jest o ok. 20% mniejsza po podaniu podskórnym niż po podaniu dożylnym.

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Preparat nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Roztworu epoetyny alfa nie należy mieszać z innymi lekami.Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych i pediatrycznych z przewlekłą niewydolnością nerek. Dożylnie. Dawkowanie należy ustalać indywidualnie (biorą pod uwagę: wiek pacjenta, płeć, nasilenie niedokrwistości oraz stan kliniczny pacjenta, w tym choroby towarzyszące). Stężenie docelowe Hb wynosi 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l) u dorosłych i 9,5-11 g/dl (5,9-6,8 mmol/l) u dzieci. Należy ustalić najmniejszą dawkę leku zapewniającą prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Jeśli stężenie Hb wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na mies. lub jeśli utrzymujące się stężenie Hb przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę leku o 25%. Jeśli stężenie Hb przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia wartości poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie epoetyną alfa w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie. Faza wyrównania: 50 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki, należy je przeprowadzić w etapach trwających co najmniej 4 tyg. Na każdym etapie zwiększenie lub zmniejszenie dawki podawanej 3 razy w tyg. powinno wynosić 25 j.m./kg mc. Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 do 300 j.m./kg mc., podawana w dawkach 25-100 j.m./kg mc. 3 razy na tydz. Dostępne dane kliniczne sugerują, że pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem Hb (8 g/dl lub >5 mmol/l). Pacjenci pediatryczni poddawani hemodializie. Faza wyrównania: 50 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki, należy je przeprowadzać etapami, zmieniając dawkę podawaną 3 razy w tyg. o 25 j.m./kg mc. w odstępach co najmniej 4 tygodni do uzyskania założonego celu terapeutycznego. Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 9,5 -11 g/dl (5,9-6,8 mmol/l). Zwykle dzieci o mc. 30 kg i dorośli. Dostępne dane kliniczne sugerują, że pacjenci pediatryczni z bardzo małym początkowym stężeniem Hb (6,8 g/dl lub >4,25 mmol/l). Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej. Faza wyrównania: dawka początkowa 50 j.m./kg mc. 2 razy na tydz. Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Dawka podtrzymująca od 25 do 50 j.m./kg mc. 2 razy na tydz., podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek nie wymagający jeszcze leczenia dializą: Faza wyrównania: dawka początkowa 50 j.m./kg mc. 3 razy w tyg., następnie w razie konieczności zwiększanie dawki etapami o 25 j.m./kg mc. (przy dawkowaniu 3 razy w tyg.) do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej 4-tygodniowych). Faza podtrzymująca: dostosowanie dawki w celu utrzymania stężeń Hb 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Dawka podtrzymująca od 17 do 33 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 200 j.m./kg mc.3 razy w tyg. Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią. Podskórnie. Niezbędna jest indywidualna ocena każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Należy ustalić najmniejszą dawkę leku zapewniającą prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Stężenie docelowe Hb wynosi 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Alternatywnie, można podać lek w dawce początkowej 450 j.m./kg mc. raz w tyg. Jeśli po 4 tyg. leczenia stężenie Hb zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (>0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o ≥40 000/ µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. lub dawki 450 j.m./kg mc. raz w tyg. Jeśli stężenie Hb zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (Pacjenci dorośli przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznego przetoczenia krwi. Dożylnie. W okresie pobierania krwi lek należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt 33-39%), wymagający przygotowania zapasu ≥4 jednostek krwi, powinni być leczeni epoetyną alfa w dawce 600 j.m./kg mc 2 razy na tydz., przez 3 tyg. przed zabiegiem chirurgicznym. Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie dawki żelaza przez cały okres trwania leczenia. Podawanie żelaza należy rozpocząć jak najwcześniej, nawet kilka tyg. przed początkiem programu transfuzji autologicznych, aby uzyskać duży zapas żelaza przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym. Podskórnie. Zalecana dawka wynosi 600 j.m./kg mc., raz na tydz. przez 3 tyg. (dni 21. 14. i 7.) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej 3 tygodni, epoetynę alfa należy podawać w dawce 300 j.m./kg mc. raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez 4 dni po operacji. Jeśli w badaniach hematologicznych w okresie przedoperacyjnym stężenie Hb osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie epoetyny alfa należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Należy starannie sprawdzić, czy na początku leczenia u pacjentów nie występuje niedobór żelaza. Wszyscy chorzy leczeni epoetyną alfa powinni otrzymywać w trakcie leczenia właściwą suplementację żelaza (np. doustna substytucja żelaza w dawce 200 mg Fe2+ na dobę). W celu uzyskania odpowiednich zapasów żelaza suplementację żelaza należy rozpocząć przed leczeniem epoetyną alfa.Wstrzyknięcie dożylne: powinno trwać 1-5 min., w zależności od dawki całkowitej. U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać po zakończeniu sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu. Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych. Wstrzyknięcie podskórne: zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać objętości 1 ml. W przypadku większych objętości, wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce. Wstrzyknięcia wykonuje się w uda lub przednią ścianę brzucha.

Wskazania

Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u pacjentów dorosłych i pediatrycznych (leczenie niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u pacjentów pediatrycznych i dorosłych poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej; leczenie ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne u pacjentów z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą). Leczenie niedokrwistości i zmniejszenie ilości przetoczeń krwi u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego z jednoczesnym zagrożeniem przetoczenia krwi wynikającym z ich stanu ogólnego (np. stan układu krążenia, istniejąca niedokrwistość na początku chemioterapii). Preparat może być stosowany w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej u pacjentów zakwalifikowanych do programu przetoczeń - w tym wskazaniu, z uwagi na doniesienia o ryzyku wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych, należy rozważyć jego zastosowanie; leczenie należy stosować jedynie u pacjentów bez niedoboru żelaza i z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,2-8,1 mmol/l]), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Preparat może być stosowany w celu zmniejszenia narażenia na przetoczenia krwi allogenicznej u dorosłych pacjentów bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi w trybie planowym, z wysokim ryzykiem powikłań po przetoczeniu krwi - zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (Hb 10-13 g/dl [6,2-8,1 mmol/l]), w przypadku braku możliwości dokonania przetoczenia krwi autologicznej oraz przy przewidywanej utracie krwi od 900 do 1800 ml.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niekontrolowane nadciśnienie tętnicze. Pacjentom, u których w wyniku leczenia jakimkolwiek preparatem erytropoetyny rozwinęła się wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA), nie należy podawać epoetyny alfa ani innych preparatów erytropoetyny. Preparatu nie należy podawać pacjentom, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej. Zastosowanie epoetyny alfa we wskazaniu “uzyskanie większej ilości krwi autologicznej" jest przeciwwskazane u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego lub udarem mózgu w miesiącu poprzedzającym leczenie, niestabilną dusznicą bolesną oraz zwiększonym ryzykiem zakrzepicy żył głębokich (np. żylna choroba zakrzepowo-zatorowa w wywiadzie). Zastosowanie epoetyny alfa u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem serca lub epizodem mózgowo-naczyniowym. Nie podawać leku w infuzji dożylnej.

Środki ostrożności

Należy zachować ostrożność u pacjentów z nieleczonym, niewłaściwie leczonym lub słabo kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (konieczne może być dodanie lub zwiększenie dawek leków przeciwnadciśnieniowych). Jeśli nie można kontrolować ciśnienia krwi, należy przerwać leczenie epoetyną alfa. Ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką oraz przewlekłą niewydolnością wątroby. U pacjentów, u których wystąpi nagły brak skuteczności leku, określany jako zmniejszenie stężenia hemoglobiny (o 1-2 g/dl/mies. [0,62-1,25 mmol/l/mies.]) ze zwiększeniem liczby wymaganych przetoczeń, należy skontrolować liczbę retikulocytów i zbadać typowe przyczyny braku odpowiedzi na leczenie (np. niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12, zatrucie glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi i hemoliza). Jeśli skorygowana liczba retikulocytów (tj. wskaźnik retikulocytów) jest mała (3 lub 13 g/dl (>8,1 mmol/l) nie należy stosować epoetyny alfa.

Niepożądane działanie

U pacjentów z nowotworem oraz u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek najczęściej występującym działaniem niepożądanym podczas leczenia epoetyną alfa jest zależne od dawki zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia. Ponadto u pacjentów z nowotworami bardzo często obserwowano: ból głowy oraz gorączkę; często: zakrzepicę żył głębokich (w tym ze skutkiem śmiertelnym), zatorowość płucną (w tym ze skutkiem śmiertelnym), biegunkę, ból stawów, objawy grypopodobne; niezbyt często: nadpłytkowość, drgawki, ból mięśni. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek bardzo często mogą wystąpić: ból stawów, objawy grypopodobne; często: drgawki, ból głowy, zakrzepica przetoki, w tym sprzętu do dializ; niezbyt często: biegunka; częstość nieznana: nadpłytkowość, zakrzepica żył głębokich (w tym ze skutkiem śmiertelnym), zatorowość płucna (w tym ze skutkiem śmiertelnym), ból mięśni, gorączka. Ponadto w obu grupach chorych obserwowano: nudności, wymioty, wysypkę, krwotok mózgowy (w tym ze skutkiem śmiertelnym), zależną od przeciwciał aplazję czerwonokrwinkową (PRCA), reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), zdarzenia naczyniowo-mózgowe (w tym ze skutkiem śmiertelnym), encefalopatię nadciśnieniową, przemijające napady niedokrwienne, zakrzepicę naczyń siatkówki, zakrzepicę tętniczą, przełom nadciśnieniowy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę, porfirię, obrzęk obwodowy, reakcje w miejscu podania, brak skuteczności leczenia, obecność przeciwciała przeciwko erytropoetynie, tętniaki. U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych w trybie planowym z wyjściowym stężeniem hemoglobiny w zakresie 10-13 g/dl (6,2-8,1 mmol/l), częstość występowania zakrzepowych zdarzeń naczyniowych była podobna w grupach otrzymujących różne dawki epoetyny alfa i grupie otrzymującej placebo. U pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny >13 g/dl (>8,1 mmol/l) istnienie zwiększone ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowych w okresie pooperacyjnym.

Ciąża i laktacja

U pacjentek z przewlekłą niewydolnością nerek lek należy stosować w ciąży jedynie w przypadkach, gdy potencjalne korzyści związane z podawaniem leku przewyższają ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet w ciąży lub karmiących piersią zakwalifikowanych do programu autologicznego przetoczenia krwi.

Uwagi

U wszystkich pacjentów otrzymujących epoetynę alfa należy kontrolować stężenie hemoglobiny we krwi oraz ciśnienie tętnicze krwi. W trakcie terapii zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek w okresie pierwszych 8 tyg. leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia należy rozpoznać i leczyć wszystkie możliwe przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, hemoliza, utrata krwi, niedobór witaminy B12 lub kwasu foliowego). Ponieważ w większości przypadków zwiększeniu hematokrytu towarzyszy zmniejszenie stężenia ferrytyny we krwi, w celu uzyskania maksymalnego efektu leczniczego należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w organizmie pacjenta: u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których stężenie ferrytyny w krwi zmniejszy się poniżej 100 ng/ml należy podać doustnie 200-300 mg Fe 2+ na dobę (100-200 mg na dobę u dzieci); u pacjentów z nowotworami, u których stężenie ferrytyny we krwi wynosi poniżej 20% należy podać doustnie 200-300 mg Fe 2+ na dobę. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej dawce.

Interakcje

Brak jest doniesień potwierdzających wpływ epoetyny alfa na metabolizm innych leków. Istnieje możliwość wystąpienia interakcji z lekami wykazującymi silne powinowactwo do erytrocytów, np. z cyklosporyną - w przypadku łącznego podawania epoetyny alfa z cyklosporyną należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi i dostosować jej dawkę w razie zwiększenia hematokrytu. Nie stwierdzono interakcji pomiędzy epoetyną alfa a G-CSF lub GM-CSF, biorąc po uwagę różnicowanie komórek krwi lub proliferację w próbkach z biopsji guzów in vitro.

Preparat zawiera substancję Epoetin alfa.

Lek refundowany: NIE

Lista leków zawierających te same substancje czynne

1 ampułko-strzykawka zawiera odpowiednio 1000/2000/3000/4000/5000/6000/8000/10 000 j.m., co odpowiada 8,4/16,8/25,2/33,6/42,0/50,4/67,2/84,0 µg epoetyny alfa.

Najczęściej wyszukiwane

1 tabl. zawiera 1 mg lub 4 mg acenokumarolu. Tabletki zawierają laktozę.

1 ml roztworu zawiera 200 mg mannitolu. Osmolarność roztworu wynosi 1098 mOsm/l.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu w postaci wodorosiarczanu. Preparat zawiera laktozę i lecytynę.

1000 ml roztworu do infuzji zawiera 6,8 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,2 g sześciowodnego chlorku magnezu, 0,37 g dwuwodnego chlorku wapnia, 3,27 g trójwodnego octanu sodu, 0,67 g kwasu L-jabłkowego; stężenia elektrolitów - 145 mmol/l sodu, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l magnezu, 2,5 mmol/l wapnia, 127 mmol/l chloru, 24 mmol/l octanu, 5 mmol/l jabłczanu. Osmolarność teoretyczna: 309 mOsmol/l. pH 5,1-5,9

1 ml roztworu 20% zawiera 200 mg glukozy.

500 ml roztworu zawiera: 2,775 g chlorku sodu, ok. 1,635 g trójwodnego octanu sodu, 0,15 g chlorku potasu, ok. 0,075 g dwuwodnego chlorku wapnia, 0,1 g sześciowodnego chlorek magnezu oraz 20 g żelatyny (w postaci żelatyny zmodyfikowanej płynnej). Osmolarność teoretyczna: 284 mOsmol/l. pH 7,4±0,3. Stężenie elektrolitów: 151 mmol/l sodu, 103 mmol/l chlorków, 4 mmol/l potasu, 1 mmol/l wapnia, 1 mmol/l magnezu, 24 mmol/l octanów.

1 ml roztworu do infuzji zawiera: 6,429 mg chlorku sodu, 0,298 mg chlorku potasu, 0,147 mg dwuwodnego chlorku wapnia, 0,203 mg sześciowodnego chlorku magnezu, 4,082 mg trójwodnego octanu sodu, 11,0 mg jednowodnej glukozy (równowartość 10,0 mg glukozy), co odpowiada 140 mmol/l Na+, 4 mmol/l K+, 1 mmol/l Ca2+,  1 mmol/l Mg2+, 118 mmol/l Cl–, 30 mmol/l jonów octanowych, 55,5 mmol/l glukozy.

1 tabl. powl. zawiera 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu) i 75 mg kwasy acetylosalicylowego. Preparat zawiera laktozę i olej rycynowy uwodorniony.

1 tabl. powl. zawiera 250 mg chlorowodorku tyklopidyny. Preparat zawiera laktozę.

100 ml emulsji zawiera 20 g mieszaniny oczyszczonych olejów: z oliwek (ok. 80%) i sojowego (ok. 20%); w tym 4 g (20%) niezbędnych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Wartość energetyczna: 8,36 MJ/l (2000 kcal/l), osmolarność: 270 mOsm/l, pH 7-8.

Informacje o lekach dostarcza:
Pharmindex
Najpopularniejsze artykuły
SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi SKAZA KRWOTOCZNA powoduje zaburzenia krzepnięcia krwi

Skaza krwotoczna oznacza zwiększoną skłonność do często obfitych krwawień samoistnych lub pourazowych. Skaza krwotoczna może więc oznaczać krwawienia nawet z najmniejszej rany, ...

więcej

Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie Niedomykalność zastawki aortalnej serca - objawy i leczenie

Niedomykalność zastawki aortalnej to wada serca, która przez wiele lat może nie dawać żadnych objawów, przyczyniając się do systematycznego upośledzania funkcji serca. ...

więcej

CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol CHOLESTEROL - dobry i zły cholesterol

Cholesterol - zarówno ten dobry, jak i zły - choć brzmi groźnie, jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Bez dobrego i złego ...

więcej

TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie TROMBOFILIA (nadkrzepliwość) - przyczyny, objawy i leczenie

Trombofilia, czyli nadkrzepliwość, to skłonność do tworzenia się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to stan zagrażający życiu, ponieważ skrzepy mogą przemieszczać się ...

więcej

Dyslipidemie Dyslipidemie

Dyslipidemie to najprościej mówiąc zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemie to bardzo szerokie pojęcie, które obejmuje nieprawidłowości ilości, budowy czy funkcji poszczególnych frakcji lipidów. ...

więcej

Zdrowa społeczność

Właściciel portalu Poradnikzdrowie.pl nie jest właścicielem Bazy Leków. Dostawca bazy leków oświadcza i informuje, że dokłada wszelkich starań, aby wszystkie opisy leków były zgodne z obowiązującym stanem wiedzy, a także oświadcza jednocześnie, że podstawowe znaczenie prawne ma zawsze ulotka dołączona do konkretnego leku, zatwierdzona przez Ministerstwo Zdrowia.